ஞாயிறு, 11 மார்ச், 2012

நினைவழியா வடுக்கள் 14


நினைவழியா வடுக்கள் 14
யாழ்ப்பாணக் குடாநாட்டில் நிலவிய சாதி வெறியை புரிந்து கொள்வதற்கு இலங்கைத் தீவின் அந்தக் காலகட்டத்தில் இருந்த சமூக அரசயில் சூழலையும் அதில் யாழ்ப்பாண குடாநாட்டு அதிகார வர்க்கம் வகித்த பாத்திரத்தையும் புரிந்துகொள்வது அவசியமாகும்.
1950 க்கும் 1960 இடைப்பட்ட காலத்தை இலங்கைத் தீவில் பௌத்த சிங்கள பேரினவாதம் நிறுவனமயப்பட்ட காலமாகவும் தமிழ் தேசிய வாதம் வாக்குச் சீட்டு அரசியலுக்கான பேசு பொருளாக ஆக்கப்பட்ட காலமாகவும் கருதலாம்.
1960 வரை சிங்கள இனத்துக்குள் கண்டிய சிங்களவர்கள் கரையோரச் சிங்களவர்கள் என்ற முரண்பாடு ஆளமாக வேரூன்றி இருந்து.அதை விட தமிழ் சமூகத்தை பின் தள்ளும் அளவுக்கு சாதிய முரண்பாடுகளும் சிங்கள சமுகத்தில் புரையோடிப் போயிருந்து.
பிரித்தானிய ஒக்ஸ்போட் பல்கலைக்கழக கல்வியை மூலதனமாகக் கொண்ட கண்டிய உயர் நிலப்பிரபுத்துவ வர்க்கமும், சாராய வியாபாரம் உள்ளிட்ட உள்ளுர் மற்றும் வெளிநாட்டு ஏற்றுமதி இறக்குமதி வியாபாரத்தில் ஈடுபட்ட கரையோர தரகு முதலாளித்துவ வர்க்கமும் எதிரெதிர் முரண்பாட்டுடன் அதிகாரத்தை தக்கவைக்க போட்டிபோட்டுக்கொண்டிருக்க அடித்தட்டு சிங்கள மக்கள் மிக மோசமான வறுமையில் சிக்கித் தவித்துக்கொண்டிருந்தனர். சிங்களப் பதிகளில் இருந்த பெரும்பாலான காணிகள்(நிலம்) சிறுபான்மையான அதிகார வர்க்கத்துக்கு சொந்தமாக இருக்க பெரும்பான்மையான மக்கள் நிலமற்ற விவசாய கூலிகளாகவும் கூலித்தொழிலாளர்களாகவும் இருந்தனர்.கல்வி அறிவின்மையும் வேலை வாய்ப்பின்மையும் வறுமையும் அந்த மக்களின் அடிப்படை பிரச்சனைகளாக இருந்தன.
கண்டிய சிங்களவர்களும் கரையோரச் சிங்களவர்களும் ஒருபோதும் ஒன்றுபட்டு வாழமாட்டார்கள் என்று எஸ்.டபிள்யூ.ஆர்.டி.பண்டாரநாயக்கா நாடாளுமன்றத்தில் பிரகடனப்படுத்தும் அளவுக்கு கண்டிய கரையோரச் சிங்கள மக்களுக்கு இடையிலான இந்தப் பிளவு வெளிப்படையானதாகவும் அதேநேரத்தில் ஆளமானதாகவும் இருந்தது.
இத்தகைய சமூக அரசியல் பின்னணி 1930 களில் இருந்து இடதுசாரி இயக்கங்கள் இந்த மக்கள் மத்தியில் வேரூன்றுவதற்கு வாய்ப்பாக அமைந்தது.
பாட்டாளி வர்க்க அரசியல் என்பது கூர்மைப்படுத்தப்பட்டு அதன் கீழ் மதங்களை கடந்து அடித்தட்டு சிங்கள மக்கள் ஒன்று பட்டு நின்றார்கள்.
கண்டிய ஆளும் வர்க்கம் பௌத்தத்தையும் கரையோர சிங்கள ஆளும் வர்க்கத்தின் ஒரு பகுதி கிறிஸ்தவத்தையும் இன்னொரு பகுதி பௌத்தத்தையும் தழுவி நின்றது.
இந்தக்காலகட்டத்தில் மலையகத்தில் இருந்த தமிழ் தோட்டத் தொழிலாளர்கள் திரட்சி பெற்ற அமைப்பு ரீதியான பாட்டாளி வர்க்கமாக இருந்தனர்.ஏறக்குறைய 10 இலட்சம் பேரைக் கொண்ட இந்த மக்கள் திரள் என்பது பாட்டாளி வர்க்க அரசியலின் அசைக்க முடியாத பலமாக இருந்தது.
இந்த பலத்துடன் சிங்கள பாட்டாளி மக்களின் பலமும் ஒன்றிணைந்த போது இலங்கையின் அரசியலை தீர்மானிக்கின்ற சக்தியாக அது உருவெடுத்தது.
இதேவேளை தமிழர் தாயகம் என்று நாங்கள் குறிப்பிடுகின்ற வடக்கு கிழக்கு பகுதிகளில் சிங்களப் பகுதிகளுக்கு ஒப்பான பிளவு நிலையே காணப்பட்டது.
அது யாழ்ப்பாணம் வன்னி மட்டக்களப்பு என்று பிரதேச ரீதியாகவும் யாழ்ப்பாணத்துக்குள் சாதி ரீதியாகவும் பிளபட்டிருந்து.
ஆறுமுக நாவலரில் இருந்து ஆரம்பித்து சேர் பொன் இராமநாதனின் தொடர்ச்சியாக எஸ்.ஜே.வி. செல்வநாயகம் வரையில் யாழ்ப்பாண மைய வாதக் கருத்தியலே அதாவது சைவ வெள்ளாளிய கருத்தியலே ஈழத் தமிழர்களுடைய தேசிய அரசியலை தீர்மானிக்கின்ற கருத்தியலாக இருந்தது. எஸ்.ஜே.வி. செல்வநாயகம் பிறப்பால் ஒரு கிறிஸ்தவாக இருந்தும் யதார்த்தத்தில் சைவ வெள்ளாளிய கருத்தியலை நடைமுறைப்படுத்துகின்ற அல்லது அதனுடன் சமரசம் செய்துகொண்டு செல்கின்ற ஒரு தலைவராகவே இருந்தார்.இதை அவர் தன்னுடைய செயற்பாடுகள் மூலம் பல சந்தர்பங்களிலே நிரூபித்திருக்கிறார்.
இந்த இடத்திலே சைவ வெள்ளாளிய கருத்தியல் என்றால் என்ன? என்ற ஒரு கேள்வி இதை படிப்பவர்களுக்கு எழலாம்.
சைவ வெள்ளாளியத்தை பின் வருமாறு வரையறுக்கலாம் என்று நினைக்கிறேன்;
அறிவும் தகுதியும் பிறப்பால் வருபவை.
பிறப்பென்பது ஏற்றத்தாழ்வான சாதிய முறைமையை அடிப்படையாகக் கொண்டது.அது கடவுளால் தீர்மானிக்கப்படுவது.
பிறப்பால் வெள்ளாளன் உயர்ந்தவன்.அவனே அனைவரையும் ஆளும் அல்லது அனைவருக்கும் தலைமை தாங்கும் உரிமையுள்ளவன்.
வெள்ளானின் மதம் ஆரிய மயப்படுத்தப்பட்ட சைவம். சைவமும் தமிழும் பிரிக்கமுடியாதவை.அதனால் தமிழும் சாதியும் பிரிக்க முடியாதவை.
சைவ சித்தாந்த பாரம்பரியமும் கந்தபுராண கலாச்சரமும் வெள்ளாளனுக்குரிய பரம்பரை சொத்துக்கள்.
பைரவர் காளி ஐயனார் முனியப்பர் முதலான சிறு தெய்வ வழிபாடுகளும் அதையொட்டிய பறை கூத்து முதலான கிராமிய கலைகளும் பிற மத வழிபாடுகளும் இழிவானவை.அதை கடைப்பிடிப்பவர்களும் இழிவானவர்கள்.
இந்த வகையில் சிங்கள ஆளும் வர்க்கத்தைப் போல பிரித்தானிய உயர்கல்வி பாரம்பரியத்தைக் கொண்ட யாழ்ப்பாண ஆளும் வர்க்கமே தமிழ் மரபுரிமை அரசியலுக்கு தலைமை தாங்கியது.
இந்த மரபுரிமை அரசியல் என்பது தமிழ் தேசிய நலன் என்பதற்கு அப்பால் யாழ் மையவாத ஆளும் வர்க்க நலன்களுக்காக பேரம் பேசும் அரசியலாக இருந்தது.
இந்த மரபுரிமை அரசியல் உயர் கல்வி உயர் வேலைவாய்ப்பு மற்றும் வணிகத்துறைகளில் ஆளுமை செலுத்துகின்ற ஒரு புதிய நடுத்தர அதிகாரவர்க்கத்தை தோற்றுவித்திருந்தது.இந்த அதிகார வர்க்கத்திடம் இந்தியாவில் பார்ப்பணிய அதிகாரக் கும்பலிடம் இருப்பதற்கு ஒப்பான அதிகார மமதையும் சாதிய திமிரும் நிறையவே இருந்தது.
மலையக மக்களை ‘வடக்கத்தையான் தோட்டக்காட்டான் கள்ளத் தோணி’ என்றும் இஸ்லாமிய மக்களை ‘சோனிகள் தொப்பி பிரட்டிகள்’ என்றும் வன்னி மக்களை ‘காட்டான்கள் அல்லது குழைக்காட்டான்கள்’ என்றும் கிழக்கு மாகாண மக்களை ‘வசியக்காரர்கள் அல்லது சூனியக்காரர்கள் ‘என்றும் சாதிரீதியாக ஒடுக்கப்பட்ட மக்களை ‘கீழ்சாதி நாய்கள்’(மனிதர்களாக மதிக்க தயாரில்லாத மனோபாவம்) என்றும் சிங்களவர்களை மோட்டுச் சிங்களவன் என்றும் (சிங்கள இனவாதிகள் தமிழர்களை ‘பற தெமிழ’ அதவாது பறைத் தமிழன் என்று அழைத்தது தனிக்கதை)சிறுமைப்படுத்தி அழைத்து மகிழ்ந்த இழிகுணம் இந்த அதிகார மற்றும் சாதிய திமிரில் இருந்தே வந்தது.
தெற்கில் எவ்வாறு சிறுபான்மையான சிங்கள அதிகார வர்க்கம் சுகபோக வாழ்வை அனுபவிக்க பெரும்பான்மையான சிங்கள மக்கள் வறுமையில் உழன்றார்களோ அவ்வாறான ஒரு நிலை தான் தமிழர் தாயகப்பகுதியிலும் நிலவியது.
மிகச் சிறுபான்மையான தமிழ் அதிகார வர்க்கம் சீமை (பிரித்தானிய மலேசிய) தொடர்புகளுடன் கூடிய பணபலம் அதிகாரபலம்
என்பவற்றோடு செழிப்பான சுகபோக வாழ்க்கை வாழ 80 வீதமான தமிழ் மக்கள் அறியாமையிலும் வறுமையிலும் உழன்றார்கள்.
இது தமிழர் தாயப்பகுதியிலும் பொதுவுடமை இயக்கங்கள் தோன்றுவதற்கும் வேகமாக வளர்ச்சியடைவதற்குமான களச் சூழ்நிலையைத் தோற்றுவித்திருந்தது.
இவ்வாறு இலங்கைத் தீவு முழுவதும் நாடு தழுவிய அளவில் பொதுவுடமை இயக்கங்கள் வளர்ச்சி பெற்றதும் இனம் மதம் மொழி சாதி கடந்து அது உழைக்கும் மக்களை ஒன்றிணைத்ததும் சிங்கள அதிகார வர்க்கத்துக்கு மட்டுமல்லாமல் தமிழ் அதிகார வர்க்கத்துக்கும் அச்சுறுத்தலை தந்தது.
அடித்தட்டு மக்களை அரசியல் மயப்படுத்தி பொருளாதார மற்றும் சமூக விடுதலையை நோக்கி நகர்த்தும் பொதுவுடமை இயக்கங்களின் செயற்பாடு தங்களுடைய இருப்புக்கு அச்சுறுத்தலை உண்டாக்கும் என்ற பயம் சிங்கள தமிழ் அதிகார வர்க்கத்துக்கு ஒருபுறம் இருந்தாலும் காலகாலமாக தங்களால் அடக்கி ஒடுக்கப்பட்ட தங்களது அடிமைகளாக இருந்த அடித்தட்டு மக்கள் தங்களுக்கு சமமாக அதிகாரத்துக்கு வருவதை அவர்களால் சகித்துக் கொள்ள முடியவில்லை என்பதே உண்மையாகும்.
பிரித்தானிய அரசு அனைத்து இலங்கையர்களுக்கும் வாக்குரிமை வழங்க முற்பட்ட போது ‘சாதியில் உயர்ந்தவனையும் சாதி குறைந்தவனையும் ஒரே தரத்தில் வைத்துப் பார்ப்பது சைவ மரபுகளை அவமதிக்கும் செயல் என்றும் படிக்காத முட்டாள்களுக்கு வாக்குரிமை கொடுப்பது கும்பலாட்சிக்கு வழி வகுக்கும்’ என்றும் மனுக்கொடுத்த இராமநாதனின் மனோபாவந்தான் 1950 களிலும் தமிழர் தரப்பு மேலாதிக்க தலைமைகளிடமும் சிங்கள மேலாதிக்கத் தலைமைகளிடமும் இருந்து.
சிங்கள அதிகார வர்க்கம் கண்டிய கரையோர சிங்களவர்கள் என்று ஆளமாக பிளவைக் கொண்டிருந்தாலும் தங்களது பொது எதிரிகளான இடது சாரிகளை அழிப்பதில் ஒன்றுபட்டு நின்றது.இந்த விடயத்தில் தங்களது வர்க்கக்கூட்டாளிகளான தமிழ் அரை நிலப்பிரபுத்துவ மற்றும் தரகு முதலாளித்து வர்க்கத்தையும் அது அரவணைத்துக்கொண்டது.
இந்த முக்கூட்டு அதிகார வர்க்க களவானிக் கும்பலின் முதல் குறி அப்பாவி மலையத் தோட்டத்தொழிலாளர்கள் மீது இருந்தது.இலங்கையின் பாட்டாளி வர்க்க அரசியலின் முதுகெலும்பாக இழப்பதற்கு உயிரைத் தவிர வேறெதுவும் இல்லாத நிலையில் இருந்த மலையக மக்களை அரசியல் ரீதியாக அதிகாரமிழக்கச் செய்வதன் மூலம் தான் பொதுவுடமை இயக்கங்களின் வளர்ச்சியை தடுத்து நிறுத்தலாம் என்பதை உணர்ந்து கொண்ட இந்த அதிகார வர்க்கம் 1947 ம் ஆண்டு இந்திய பாகிஸ்தானியர் குடிவரவுச் சட்டம் என்ற ஒன்றை நாடாளுமன்றத்தில் கொண்டு வந்து நிறைவேற்றியது.
இதன்முலம் மூன்று அல்லது நான்கு தலைமுறைகளுக்கு மேலாக இலங்கையில் வாழ்ந்த 10 இலட்சத்துக்கும் அதிகமான மக்களின் குடியுரிமை வாக்குரிமை பறிக்கப்பட்டது.
இதை தமிழ் அதிகாரவர்க்கத்தின் இன்றைய தலைமுறையினர் முழுக்க ஒரு இனவாத நடவடிக்கைiயாக சித்தரித்து தங்களுடைய மூதாதையர்களின் துரோகத்தை நியாயப்படுத்த முயல்கின்றனர்.
உண்மையில் 1891 ல் அநாகரிக தர்மபாலா தொடக்கிவைத்த பௌத்த சிங்கள தூய்மைவாத சிந்தனை 1930 கள் வரையில் பரந்துபட்ட சிங்கள மக்களை சென்றடைந்து பௌத்த சிங்கள இனவாதமாக பரிணமிக்க முடியாத ஒரு நிலைய pலேயே இருந்தது.
பிரபல இடதுசாரி தொழிற்சங்க தலைவராக இருந்த ஏ.ஈ.குணசிங்க 1930 களின் தொடக்கத்தில் இந்தப் பௌத்த சிங்கள இனவாத சேற்றுக்குள் விழுந்த போதிலும் இடதுசாரிகளின் வளாச்சியை அது பாதிக்கவில்லை.1947 தேர்தலில் 101 நாடாளுமன்ற ஆசனங்களில் 17 ஆசனங்களை கைப்பற்றுமளவுக்கு இடதுசாரி அமைப்புக்கள் இலங்கைத் தீவு முழுவதும்பலம் பெற்றிருந்தன.
எனவே மலைய மக்களின் வாக்குரிமை மற்றும் குடியரிமையை பறித்ததில் சிங்கள இனவாதம் 20 வீதம் இருந்தால் வர்க்க நலன் 80 வீதம் இருந்தது.
இந்த வர்க்க நலனே சிங்கள இனவாதத்தை தாண்டி மலையக மக்களின் குடியுரிமை மற்றும் வாக்குரிமையை பறிப்பதற்கு தமிழ் அதிகார வாக்கத்தை சிங்கள அதிகார வர்க்கத்துக்கு துணை போகச் செய்தது.
பின்நாளில் தமிழர்களுடைய அரசியல் தந்தை என்று அழைக்கப்பட்ட எஸ்.ஜே.வி செல்வநாயகம் இந்த நடவடிக்கையை எதிர்த்து தமிழ் காங்கிரஸ் கட்சியில் இருந்து விலகிக் கொண்டாலும் இதற்கு எதிரான தீவிரமான அரசியல் எதிர்ப்பியக்கத்தை நடத்தவோ இந்த விடயத்தை கையெடுத்துப் போராடிய இடதுசாரி இயக்கங்களுடன் ஒத்துழைக்கவோ முன்வரவில்லை.இந்த விடயத்தில் அவர் ஒப்புக்கு எதிர்ப்புத் தெரிவித்து விட்டு சிங்கள அதிகார வாக்கத்தடன் வர்க்க சமரசம் செய்து கொண்டுவிட்டார்.
அதேபோல சிங்களப் பகுதிகளில் இடதுசாரி இயக்கங்களின் வளர்ச்சியை கட்டுப்படுத்தும் முயற்சியின் அடுத்த கட்டமாக அப்போது இலங்கையின் தலைமை அமைச்சராக இருந்த டிஎஸ் சேனநாயக்க நிலமற்ற சிங்கள விவசாயிகளை தென் தமிழீழப் பகுதிகளில் திட்டமிட்டு குடியேற்றிய போதும் தமிழ் அதிகார வர்க்கம் அதை தடுத்து நிறுத்துவதற்கான காத்திரமான நடவடிக்கை எதையும் மேற்கொள்ளவில்லை.
இந்தச் சிங்களக் குடியேற்றத்தின் மூலம் ஒரே கல்லில் இரண்டு மாங்காய்களை பறிக்க சிங்கள ஆளும் வர்க்கம் முயன்றது.
தமிழர்களுடைய பாரம்பரிய பிரதேசங்களில் சிங்கள மக்களை கொண்டு வந்து குடியேற்றுவதன் மூலம் தமிழ் சிங்கள முரண்பாட்டை தோற்றுவித்து அதன் மூலம் பொதுவுடமைகட்சிகளின் இருப்புக்கு அடிப்படையாக இருக்கும் தமிழ் சிங்கள அடித்தட்டு மக்களின் ஒற்றுமையை குலைப்பது சிங்கள ஆளும் வர்க்கத்தின் முதலாவது திட்டமாகும்.
அடுத்து நிலமற்ற சிங்கள விவசாயிகளையும் கூலித் தொழிலாளர்களையும் திட்டமிட்ட அடிப்படையில் தமிழர் தாயகப் பிரதேசத்தில் குடியேற்றுவதன் மூலம் தமிழ் தாயகத்தின் நிலத்தொடர்ச்சியை சிதைப்பது நிலப்பரப்பை ஆக்கிரமிப்பது,குடிப்பரம்பலின் விகிதாச்சாரத்தை மாற்றி அமைப்பதும் இன முரண்பாட்டுக்கான கொதிநிலையை தொடர்ந்து பேணிவருவது என்பன இரண்டாவது திட்டமாகும்.
வன்னிப் பெரு நிலப்பிலுள்ள மணலாறு வவுனியா மாவட்டத்தின் எல்லைப்பகுதி உட்பட திருகோணமலை கந்தளாய் பொலநறுவை அம்பாறை முதலான பகுதிகளில் உருவாக்கப்பட்ட இந்த சிங்களக் குடியேற்றங்களால் கூலி விவசாயிகள் கடற்தொழிலாளர்கள் உட்பட்ட அடித்தட்டு மக்களே உடனடிப்பாதிப்புக்கு உள்ளானார்கள்.
பிரித்தானிய ஆட்சியாளர்கள் அறிமுகப்படுத்திவிட்டுப் போன ஒற்றையாட்சி பாராளுமன்ற ஆட்சிமுறையையும் அதனோடு இணைந்த பல்லின பல்கலாச்சார சமூக அமைப்பு முறையையும் விமர்சனம் இன்றி ஏற்றுக்கொண்டு அதை வலுப்படுத்துவதற்காக பாடுபாட்ட தமிழ் அதிகார வர்க்கத்துக்கு அந்தக் காலகட்டத்தில் இது ஒரு பாரதூரமான விடயமாகத் தெரியவில்லை.
ஓரு தேசிய இனத்தின் இறைமையை தீர்மானிப்பதில் அந்த இனத்துக்கு சொந்தமான நிலம் அதாவது பாரம் பரிய பிரதேசம் என்பது மிகவும் முக்கியமானது என்பதையும் அந்த நிலம் அல்லது பாரம்பரிய பிரதேசம் பறிபோகும் போது அல்லது ஆக்கிரமிக்கப்படும் போது இயல்பாகவே அந்த இனத்தின் கலை கலாச்சார பண்பாட்டு விழுமியங்கள் சீரழிக்கப்பட்டு அதனூடாக மொழியும் சிதைக்கப்படும் அல்லது அழிக்கப்படும் என்பதை இந்த ஆண்டைகள் கணக்கிலேயே எடுக்கவில்லை.
1958 ம் ஆண்டு சிங்களம் மட்டும் சட்டம் கொண்டுவரப்பட்டபோது அதற்கு காட்டிய எதிர்ப்பில் நூற்றில் ஒரு பங்கைக் கூட இந்தத் திட்டமிட்ட சிங்களக் குடியேற்றங்களை தடுத்து நிறுத்துவதற்கு காட்டவில்லை என்பதை கவனித்தால் இந்த தமிழ் அதிகார வாக்கம் எவ்வளவு தூரத்திற்கு வர்க்க நலன் சார்ந்து சிங்கள அதிகார வர்க்கத்துடன் கூட்டுச் சேர்ந்துகொண்டு பம்மாத்து அரசியல் நடத்தியது என்பதையும் தமிழ்மொழி தமிழ் மக்களுடைய உரிமை, தமிழ் மக்களுடைய தாயகம் என்பதெல்லாம் வாக்குச் சீட்டு அரசியலுக்காக இந்த அதிகாரவாக்கம் பயன்படுத்திய பம்மாத்து வாhத்தைகள் என்பதையும் புரிந்து கொள்ளலாம்.
சிங்கள அதிகார வர்க்கம் தமிழர் தாயகப் பகுதியிலே சிங்களக் குடியேற்றங்களை உருவாக்கிய காலகட்டத்தில் யாழப்பாணக் குடாநாட்டு அதிகார வர்க்கம் சாதி அடிப்படையில் கீழ் நிலையில் இருந்த மக்களுக்கு விரும்பிய இடத்தில் காணி வாங்கிக் குடியேறும் உரிமையை மறுத்தது.
இவர்கள் நினைத்திருந்தால் காணிற்ற அடித்தட்டு மக்களுக்கு காணிகளை பெற்றுக் கொடுத்து அவர்களது வாழ்நிலையயை மேம்படுத்தும் வகையில் புதிய தமிழ் குடியேற்றங்களை உருவாக்குவதன் மூலம் சிங்கள குடியேற்றங்களை தடுத்திருக்க முடியும்.
நிலமற்ற குடியுரிமையற்ற மலையக மக்களை மணலாறு கந்தளாய் பெலனறுவை,அம்பாறை பகுதிகளில் உரிய அரசியல் வேலைத்திட்டங்களை வகுத்து உரிய அடிப்படை வசதிகளை செய்து கொடுத்து குடியேற்றியிருந்தால் அந்த மக்களின் வாழ்க்கை தரத்தை உயர்த்தி அவர்களது அவலத்தையும் போக்கியிருக்கலாம் அதற்கும் மேலாக தமிழர்களை அவர்களது தாயகப்பரப்பில் இனச் சிறுபான்மையினராக்கும் சிங்கள அதிகார வாக்கத்தின் நீண்ட காலத்திட்டத்தையும் முறியடித்திருக்கலாம்.(1970 களின் காந்தீயம் என்ற அமைப்பின் மூலம் மலையக மக்கள் வடக்கில் குறிப்பாக வன்னியில் குடியேற்றப்பட்ட போது தமிழ் அதிகார வர்க்கம் அதற்கு முட்டுக்கட்டை போட்ட கதை அசிங்கமான பக்கங்களைக் கொண்டது)
ஆனால் இவை எதையும் செய்யாமல் தங்களுடைய வர்க்க நலனுக்காக சிங்கள பௌத்த பேரினிவாதத்தை அரசியல் ரீதிய நிறுவனமயப் படுத்துவதற்கு உதவியும் ஒத்தாசையும் வழங்கிவிட்டு அதை தாங்கள் எதிர்ப்பவர்கள் போல பாசாங்கு செய்து கொண்டு தங்களை தமிழனத்தின் மீட்பாளர்களாகவும் தமிழ் தேசியத்தின் காவலர்களாகவும் காண்பித்த இந்த மேட்டுக்குடி அரசில்வாதிகளின் அரசியலை புரிந்து கொள்வதன்மூலம் தான் யாழ்ப்பாணக் குடாநாட்டில் இன்னும் சாகாவரம் பெற்று நிலைத்து நிற்பதுடன் விமானமேறி மேற்குலகிற்கும் சென்று அங்கும் கால் பதித்து நிற்கும் சாதிய அமைப்பை மட்டுமல்லாமல் தமிழீழ விடுதலைப் போராட்டத்துக்கு தற்போது எற்பட்டுள்ள பின்னடவுகளையும் புரிந்து கொள்ள முடியும்
 

நினைவழியா வடுக்கள் 15


நினைவழியா வடுக்கள் 15

தென்னிலங்கை எனப்படும் சிறீலங்காவிலே எஸ்.டபிள்யூ.ஆர்.டி. பண்டாரநாயக்கா சிறீலங்கா சுதந்திரக் கட்சியை ஆரம்பிக்கும் வரை சிங்கள ஆளும் வர்க்கத்தை பிரதிநிதித்துவப்படுத்திய ஐக்கிய தேசியக் கட்சியே ஆட்சியதிகாரத்தை கைப்பற்றும் வல்லமை கொண்ட கட்சியாக இருந்து.அந்த வல்லமைக்கு பாதிப்பு எற்படும் போது அதற்கு   முட்டுக் கொடுத்து தூக்கிவிடும் முக்கியமான சக்திகளாக  யாழ் குடாநாட்டு அதிகார வர்க்கத்தால் தலைமை தாங்கப்பட்ட தமிழ் காங்கிரஸ் மற்றும் தமிழரசுக் கட்சிகள் இருந்தன.
எதிர்கட்சி வரிசையில் இருந்த இடதுசாரிக் கட்சிகளிடையே குறிப்பாக கொம்யூனிஸ்ட் கட்சியில் ரஷ்ய சார்பு சீன சார்பு என்றும் அதிலும் ரஷ்ய சார்பில் ரொஸ்கியின் வழியை பின்பற்றும் ஒரு பிரிவு(சமசமாஜ கட்சி) லெனின் ஸ்டாலின் வழியை பின்பற்றும் ஒரு பிரிவு (கம்யூனிஸ்ட் கட்சி) என்றும் பிரிவுகள் இருந்தன.இந்தக் கட்சிகள் அடித்தட்டு மக்களிடையெ அமோக ஆதரவைப் பெற்றிருந்த போதிலும் தேர்தல் என்று வரும்போது இவர்களிடையே இருந்த பிளவுகள் இவர்களுக்கான பொதுவான ஆதரவுத் தளத்தை பிளவுபடுத்தி தரகு முதலாளித்துவ மற்றும்  அடிப்படைவாதக் கட்சிகள் வெற்றிபெறுவதற்கான வாய்ப்பை ஏற்படுத்தின.
ஆதிலும் இந்த ரஷ்ய சார்பு மற்றும் ரொஸ்கியவாத பொதுவுடமைவாதிகளின் பெரும்பாலனவர்கள்  அடிப்படைவாத அரசியலுக்கும் வர்க்க அரசிலுக்கும் இடையில் சமரசம் செய்து கொண்ட திரிவுவாதிகளாக இருந்தார்கள்.இந்தியாவில் மார்க்சிசத்தை பார்பணிய நலன்களுக்கு  ஏற்வாறு  இசைவாக்கம் செய்ய முயன்ற வைதீக மார்க்சிஸ்டுகளுக்கு இiயானவர்களாக இவர்கள் இருந்தார்கள்.

சிறீலங்காவில் ஆட்சி அதிகாரத்தில் இருந்த ஐக்கிய தேசிக்கட்சி ஒரு தரகு முதலாளித்துவ ஏகாதிபத்திய சார்புக் கட்சியாக இருந்தது.அந்தக் கட்சி நாட்டின் தேசிய நலனை பிரதிபலிக்கவில்லை என்ற அதிருப்;தி சிங்கள புத்திஜீவிகளிடத்திலும் சிங்கள தேசியவாதிகளிடத்திலும் இருந்தது.
இதற்கு தலைமை தாங்குபவராக  எஸ்.டபிள்யூ.ஆர்.டி. பண்டாரநாயக்கா இருந்தார். ஏறத்தாழ 1953-54 காலகட்டத்திலே இந்த நிலைமைகள் உருவாகிவிட்டன.
அநாகரிக தர்பாலாவின் காலத்தில் புத்துயிர்ப்பு செய்யப்பட்ட பௌத்த சிங்கள தேசியவாதத்தை ஒரு மாபெரும் அரசியல் இயக்கமாக வளர்த்தெடுத்துச் செல்லமுடியாமல் சேடமிழுத்துக்கொண்டிருந்த சிங்கள இனவாதிகளுக்கு  எஸ்.டபிள்யூ.ஆர்.டி. பண்டாரநாயக்காவின் வருகை ஒரு திருப்பு முனையாக அமைந்தது.
பௌத்தமதத்தையும் பௌத்த கலாச்சாரத்தையும் முதன்மைப்படுத்தல்...
சிங்கள மொழியையும் சிங்கள பண்பாட்டையும் முதன்மைப்படுத்தல்...
என்கின்ற கோசங்களோடு இவர்கள் பண்டாரநாயக்காவின் பின்னால் அணி திரள ஆரம்பிக்கின்றனர்.
இந்த இடத்திலேதான் பௌத்த சிங்கள தேசிய வாதம் பௌத்த சிங்கள பேரினவாதமாக உருமாற்றம் பெறுகிறது.

ஆட்சியை கைப்பற்றுவதில் குறியாக இருந்த பண்டாரநாயக்காவுக்கு இந்த பௌத்த சிங்கள பேரிவாத சிந்தனை என்பது ஒரு வரப்பிரசாதமாக அமைந்தது.
அவர் இதை எகாதிபத்திய எதிர்ப்பு சோசலிச சமத்துவம் என்கின்ற முலாங்களை பூசிக்கொண்டு சிறீலங்கா சுதந்திரக்கட்சி என்ற பெயரில் களம் இறங்குகிறார்.வலது சந்தர்ப்பவாத அரசியல் போக்கை கொண்டிருந்த கொல்வின் .ஆர்;.டி.சில்வா, என்.எம்.பெரேரா, பீட்டர் கெனமன் போன்ற பல சிங்கள இடதுசாரித் தலைவர்களும் ஏகாதிபத்திய எதிர்ப்புக் கூட்டணி என்ற பெயரில் பண்டாரநாயக்காவின் முகாமுக்குள் ஐக்கியமாகின்றனர்.

இந்தப் பின்ணியிலேதான் சிறீலங்காவிலே ஆட்சிமாற்றம் நடக்கிறது.எஸ்.டபிள்யூ.ஆர்;.டி. பண்டாரநாயக்கா இலங்கை ஒற்றiயாட்சி நாடாளுமன்றத்தின் தலைமை அமைச்சராகின்றார்.
சிங்களம் மட்டும் சட்டம் கொண்டுவரப்படுகிறது.
1958 இனக்கலவரம் நடக்கிறது

1918 ம் ஆண்டு  தமிழர் தலைவர் என்று சொல்லப்பட்ட சேர்.பொன் இராமநாதனை சிங்கள மக்கள் கொழும்பு வீதிகளிலே தங்களது தேள்களிலே சுமந்தவாறு  ஊர்வலம் போகிறார்கள். அவர் பயணம் செய்த குதிரை வண்டியை குதிரைகளுக்கு பதிலாக தாங்களே இழுத்துச் செல்கிறார்கள்.

1958ம் ஆண்டு அதே சிங்கள மக்கள்  அதே கொழும்புத் தெருக்களிலே தமிழர்களை உயிரோடு எரிக்கிறார்கள்.தமிழ் பெண்களை பாலியல் வல்லுறவுக்கு உட்படுத்துகிறார்கள்.தமிழர்களுடைய உடைமைகளை சூறையாடுகிறார்கள்.

1918ற்கும் 1958 க்கும் இடைப்பட்ட 40 வருடத்தில் என்ன நடந்தது? ஏன் இந்த மாற்றம்?

இதை சிங்கள பௌத்த பேரனிவாத மயப்படுத்தப்பட்ட அரச அதிகாரத்தின் வெற்றியாகவும் பிரித்தானியர்கள் அறிமுகப்படுத்துவிட்டுச் சென்ற பல்தேசிய பல்கலாச்சார  அரசமைப்பின் தோல்விவும் எடுத்துக்கொள்ளலாம்.
1918 லே ஆட்சியாளர்களாக பிரித்தானியர்கள் இருந்தார்கள். ஆளப்படுபவர்களாக சிங்களவர்களும் தமிழர்களும் இருந்தார்கள்.ஆள்பவர்களை எதிர்த்து ஆளப்படுபவர்கள் ஐக்கியப்படுவது இயல்பு.அந்த இயல்பு தான் சேர்.பொன்.இராமநாதனை சிங்களவர்கள் தூக்கி வைத்துக் கொண்டாடிய போது இருந்தது.

ஆனால் 1958ல் ஆள்பவர்களாக சிங்களவர்களும் ஆளப்படுபவர்களாக தமிழர்களும் இருந்தார்கள்.1948 ல் பிரித்தானியர்கள் உருவாக்கிய ஒற்றையாட்சி அரசில் சட்டமும் சிங்கவர்களும் தமிழர்களும் இணைந்த இலங்கை தேசம் இலங்கைத் தேசியம் என்ற ஒற்றையாட்சி நாடாளுமன்ற ஆட்சிமுறை சிங்களவர்களை ஆளும் தரப்பாகவும் தமிழர்களை ஆளப்படும் தரப்பாகவும் மாற்றிது.
ஐக்கிய இராட்சியத்தில் இருந்து ஸ்கொட்லாந்து பிரிந்து செல்லும் முடிவை தற்போது எடுத்திருப்பதையிட்டு பிரித்தானியா கையறு நிலையில் புலம்பிக்கொண்டிருக்கிறது.
பிரித்தானியவும் பிரான்சும் தாங்கள் அறிமுகப்படுத்திய பல்லினக் கலாச்சாரம் பலதேசியவாதம் என்பன தோற்றுப்போய்விட்டதாக இப்போது தான் ஒப்புக் கொள்கின்றன.
ஆனால் 1958லேயே இலங்கைத் தீவில் அது தோற்றுப் போய்விட்டது.

உயரிய நாடாளுமன்ற ஜனநாயக மரபு மற்றும் கல்வியறிவு அடிப்படை பொருளாதார வளர்ச்சி என்பவற்றை கொண்ட தமது நாட்டிலேயே பல்கலாச்சார ஒருங்கிணைவு பல்தேசிய ஒருங்கிணைவு என்பது தோற்றுப் போய் விட்டதாக இன்று ஒப்புக்கொள்ளும் பிரித்தானிய ஆட்சியாளர்கள் மதவாதமும் இனவாதமும் கல்வியறிவின்மையும் சமச்சீரற்ற  பொருளாதார கட்டமைப்பையும் சாதி அடிப்படையிலான ஏற்றத்தாழ்வான
சமூகக் கட்டமைப்பையும்  கொண்ட இலங்கைத் தீவில் வாழும் மக்களை அதை கடைபிடிக்கும்படி கூறியதென்பது புதிய மருந்தொன்றை சோதனைக் கூடத்தில் எலிகளுக்கும் அதையொத்த சிறு பிராணிகளுக்கும் கொடுத்து பரிசோதிக்கும் செயலுக்கு ஒப்பானதாக இருந்தது.

பிரித்தானிய காலணித்துவ எஜமான்கள் 1948ல் அறிமுகப்படுத்திவிட்டுச் சென்ற ஒற்றையாட்சி நாடாளுமன்ற முறையின் தோல்வியே 1958 இனக்கலவரமாகும்.

இந்த ஒற்றையாட்சி நாடாளுமன்ற அமைப்புமுறை என்பது தமிழர்களை சிங்கள அதிகாரவர்க்க அரசுக்கு ஜனநாயகத்தின் பேரால்; அடிமைப்படுத்தும் ஒரு பொறி என்பது இந்த யாழ்குடாநாட்டு அதிகார வர்க்க அரசியல் தலைவர்களுக்கு தெரிந்திருக்கவில்லை என்று எழுந்தமானமாக கூறிவிடமுடியாது.

இலங்கைக்கு கிடைத்திருப்பது சுதந்திரமல்ல. ஆட்சிமாற்றமே என்றும் முன்பு பிரித்தானிய ஆட்சியாளர்கள் இருந்த இடத்தில் இப்போது அவர்களுக்கு சேவகம் செய்யக்ககூடிய அவர்களது நலன்களுக்காக செயற்படக் கூடிய ஏகாதிபத்திய சார்பு அரசே அதிகாரத்துக்கு வந்திருக்கிறது என்றும் இடதுசாரிகள் திரும்பச் சொல்லிக்கொண்டே இருந்தார்கள்.

இலங்கையில் வாழும் அனைத்து உழைக்கும் மக்களும் ஒன்றிணைந்து இந்த அரசை தூக்கி எறிந்து விட்டு அனைவருக்கும் சமத்துவமான சிங்கள தமிழ் மக்களின் சுயநிர்ணய உரிமையை ஏற்றுக்கொள்கிற பாட்டாளி வர்க்க அரசை உருவாக்க வேண்டும் என்று அவர்கள் கூறியது இவர்களுக்கு எட்டிக்காயை விடக் கசப்பானதாக இருந்தது.

குட்டுப்பட்டாலும் மோதிரக் கையால் குட்டுப்பட வேண்டும் என்ற ஆங்கில வழிச் சிந்தனையும் அதன்பால்;பட்ட ஏகாதிபத்திய சார்பு நிலையும்   இவர்களை தமிழ் மொழி தமிழ் இனம் தமிழ் நிலம் தமிழர்களுடைய வரலாற்றின் நீட்சி அதனடிப்படையில் தமிழர்களுடைய பிரதேசத்தில் அவர்கள் ஒரு தனித்தேசிய இனமாக வாழ்வதற்கு அவர்களுக்கிருந்த  இறைமைபற்றியும் தமிழர்கள் சுயநிர்ய உரிமையுள்ள ஒரு இனம் என்பது பற்றியும்  தமிழ் சிந்தனைத் தளத்தில் இருந்து சிந்திக்கவிடாமல் தடுத்தது.

1958 இனக்கலவரம் நடந்த பின்பாவது அரசு என்ற அடக்குமுறைக் கருவி பற்றியும் அந்த அடக்குமுறைக்கருவியை சிங்கள அதிகார வர்க்கம் ஒரு துப்பாக்கி வேட்டைக் கூட திர்க்காமல் கைபற்றியுள்ளது பற்றியும் அந்த அரசு  சிங்கள பௌத்த பேரினவாத அரசாக தன்னை மறுநிர்மாணம் செய்துகொள்ள ஆரம்பித்திருப்பது பற்றியும் இவர்கள் புரிந்துகொண்டிருக்க வேண்டும்.இந்த அரச இயந்திரத்திரத்துக்கு ஒத்துழைப்பு வழங்குவது எதிர்காலத்தில் தமிழ் மக்களை மிகப்பெரிய அடிமைத்தனத்துக்குள் தள்ளும் என்பதையாவது இவர்கள் உணர்ந்திருக்க வேண்டும்.

ஆனால் இவர்கள் திரும்பத் திரும்ப தமிழ் மக்களை முட்டாள்களாக்கப் பார்த்தார்கள்.

எந்த அரச இயந்திரம் தமிழ் மக்கள் மீது அடக்குமுறையை திணித்ததோ, எந்த அரச இயந்திரம் வன்முறையாளர்களையும் குண்டர்களையும் ஏவிவிட்டு தமிழ் மக்களின் உடமைகளை சூறையாடி  உயிர்களை பறித்து அவர்கள் ஏதிலிகளாக்கியதோ அந்த இனவாத அரச இயந்திரத்திடம் நியாயம் கேட்கும் அகிம்சைப் போராட்டத்தை இவர்கள் நடத்தினார்கள்.
கொலைகாரனிடம் அவன்செய்த கொலைக்கு பிராயசித்தம் கேட்கும் இந்த நடவடிக்கையை இவர்கள் அகிம்சை வழியிலான உரிமைப் போர் என்று வெட்கமின்றி பிரகடனப்படுத்தவும் செய்தார்கள்.

இந்த நிலையில் கூட இவர்கள் இந்த சிங்கள மேலாதிக்க அரச இயந்திரத்தை பகிரங்கமாக நிராகரித்துவிட்டு தமிழ் மக்களின் இழந்த இறைமையை மீட்பதற்கான போராட்டத்தை ஆரம்பிக்க முன்வரவில்லை.
பிரித்தானிய எஜமான் திணித்துவிட்டுப் போன அந்த பல்தேசிய பல்கலாச்சார நாடாளுமன்ற அமைப்பு முறைக்குள் தான் இவர்கள் தீர்வைத் தேடி ஓடினார்கள்.

தமிழர்கள் சிங்களவர்களுக்கு சமானமாக சுயநிர்ணய உரிமையுடன் வாழக்கூடிய ஒரு தீர்வை இவர்கள் கேட்கவில்லை.சிங்கள மேலாதிக்க நாடளுமன்ற முறைமையின் கீழ் ஒட்டுண்ணிகளாக ஒரு ஓரத்தில் ஒட்டிக்கொண்டிருக்கக் கூடிய கூட்டாட்சி முறையைத்தான் இவர்கள் கேட்டார்கள்.

சிங்களவர்களுக்கு இலங்கைத் தீவில் தங்களுடைய அரசை தாங்களே உருவாக்குவதற்கு எந்தளவுக்கு அருகதையும் உரிமையும் இருந்ததோ அதைவிட மேலான அருகதையும் உரிமையும் தமிழர்களுக்கு இருக்கிறது  என்பதை சட்ட ரீதியாக நிராகரித்து இலங்கை நாடாளுமன்றம் என்ற அந்த  சிங்கள மேலாதிக்க அமைப்பை தூக்கி எறிய ஏன் இவர்களால் முடியவில்லை?

முஸ்லீம்களுக்கும் சிங்களவர்களுக்கும் பிரச்சனை நடந்த போது போக்குவரத்து வசதிகள் குறைவான முதலாம் உலகப்போர் நடைபெற்ற ஆபத்தான காலப்பகுதியில் லண்டனுக்குச் சென்று பிரித்தானிய அரசிடம் சிங்களவர்களுக்காக பேசிய இவர்களால் எந்த நெருக்கடிகளும் இல்லாத போக்குவரத்து வசதிகள் சுலபமாகிப் போன ஒரு காலகட்டத்தில் லண்டனுக்கு சென்று நீங்கள் எங்கள் மீது திணித்த ஆட்சிமுறைதான் எங்கள் மக்களின் அழிக்கிறது.எங்களை அடிமைப்படுத்துகிறது. எங்களிடம் இருந்து வலுக்கட்டாயமாக பறிக்கப்பட்ட எங்களது இறைமையை எங்களுக்கு திருப்பித்தாருங்கள் என்று இவர்கள் கேட்டிருக்கவேண்டும்.காலிமுகத் திடலிலே செய்த சத்தியாகிரகப் போராட்டத்தை இவர்கள் லண்டனில் செய்திருக்க வேண்டும்.ஏன் செய்வில்லை?
பாரிஸ்டர் கியூசி என்று மிகப் பெரிய சட்டமேதைகளாக திகழ்ந்த இவர்களால் தமிழர்கள் இழந்த உரிமையை மீட்பதற்கு பிரித்தானிய அரசுக்கு எதிராக பிரித்தானிய நீதிமன்றத்தில் ஏன் வழக்குப் போடமுடியவில்லை?

இத்தனை கேள்விகளுக்கும் ஒரே விடை இவர்கள் செய்தது தமிழ் மக்களின் விடுதலைக்கான அரசியல் அல்ல!தங்களது அதிகாரத்தை தக்க வைப்பதற்கான பிழைப்புவாத அரசியலையே இவர்கள் செய்தார்கள்.

குறிப்பாக சொல்வதானால் பிரித்தானியர்கள் அறிமுகப்படுத்திய வெஸ்ட் மினிஸ்ட்டர் ஆட்சிமுறை இலங்கைக்கு ஏற்புடையது அல்ல என்றோ  இலங்கை தேசியம் என்பது தவறான ஒரு கோட்பாடு என்றோ இவர்கள் ஒருபோதும் ஆணித்தரமாக எடுத்து சொல்லவில்லை.அது ஒரு உன்னதமான அமைப்பு வடிவம் என்றும் இந்த அமைப்பு வடிவத்தை பலப்படுத்துவதன் மூலமே தங்களுக்கான அதிகாரத்தை தக்கவைக்க முடியும் என்றும் இவர்கள் நம்பினார்கள்.அதை நம்பும்படி தமிழ் மக்களையும் கோரினார்கள்
ஒருவகையில் பௌத்த சிங்கள பேரினவாதத்தை தங்களது அரசியல் இருப்புக்கான அடிப்படை கொள்கையாக கடைப்பிடித்த சிங்கள அதிகார வர்க்கத்துக்கும், அதற்கு எதிரான தமிழ் எதிர்ப்பியக்கத்தை நடத்திய தமிழ் அதிகாரவர்க்கத்துக்கும் இடையில் அடிப்படையில் ஒரு ஒற்றமை இருந்தது.அதாவது இரண்டு பகுதியினருமே மக்கள் நலன் சார்ந்த அரசியலை புறந்தள்ளி உணர்ச்சி அரசியலை அல்லது சுலோக அரசியலை முதன்மைப்படுத்தினார்கள்.

சிங்களவன் எதிர் தமிழன் அல்லது தமிழன்  எதிர் சிங்களவன் என்ற இந்த உணர்ச்சி அரசியல் அல்லது சுலோக அரசியல் இலங்கை நாடாளுமன்றத்துக்கான ஆசனங்களை பெறுவதற்கான போட்டியில் வெற்றிபெறுவதற்கு இரண்டு பகுதியினருக்கும் கைகொடுத்தது.அரசியல் அரங்கத்திலும் தேர்தல் மேடைகளிலும் இவர்கள் எதிரிகள் போல் வெளிக்காட்டிக் கொண்டாலும் தேர்தலில் வெற்றி பெற்று நாடாளுமன்றத்துக்கு  சென்ற பின்னர் அதிகாரத்தை பங்கு போட்டுக்கொள்வதற்காக கைகோர்த்துக் கொண்டார்கள்.
இந்தக் கைகோர்த்லை நியாயப் படுத்துவதற்காக சிங்களக் கட்சிகளுடன் ஆட்சிமைப்பதற்காக பேரம் பேசுவதன் மூலம் தமிழர்களுடைய உரிமைகளை பெற்றுக் கொள்லாம் என்றொரு மாயத் தோற்றத்தை இவர்கள் தமிழ் மக்கள் மத்தியில் எற்படுத்தியிருந்தார்கள்.
சிங்களம் மட்டும் சட்டத்தை எதிர்த்து தமிழர்கள் குறிப்பாக தமிழ் பிள்ளைகள் சிங்கள மொழியை படிக்கக்கூடாது என்ற மேடைகளில் முழங்கிய இவர்கள் தங்களது பிள்ளைகளக்கு சிங்களத்தை படிப்பித்தது அன்றைய காலகட்டத்தில் விமர்சனத்துக்கு உரிய ஒன்றாக இருந்தது.

ஆனால் இதே அதிகார வர்க்க அமைப்பில் பிறந்து லண்டன் ஒக்ஸ்போட் பல்கலைக் கழகத்தில் உயர்கல்வி கற்று தாயகம் திரும்பி அரசியலில் ஈடுபட்ட ஒருவர்  அன்றைய காலகட்டத்தில் தமிழ் தலைவர்கள் என்று சொல்லிக் கொண்ட தமிழ் தலைவர்களை விட வித்தியாசமாக சிந்தித்தார். வித்தியாசமாகச் செயற்பட்டார். வித்தியாசமான மனிதராக இருந்தார்.

நான் அவரை முதன் முதலாக 1952 ல் பாhத்ததாக ஞாபகம் இருக்கிறது. ஏனென்றால் எங்களுரில் நான் அறிந்தவரை எந்த அரசியல்வாதியும் வந்து கூட்டம் வைத்ததில்.ஆனால் எங்களுரும் அருகிலுள்ள புலொலியில் இருக்கும் சின்னத்;தாய் பிள்ளையார் கோவில் விதியில் அல்லது உபய கதிர்காமம் கோவில் வீதியில் தான் தமிழரசு தமிழ் காங்கிரஸ்கட்களுடைய  கூட்டங்கள் நடக்கும்.
நான் அதை வேடிக்கை பார்ப்பதற்கு எனது தந்தையுடன் அல்லது எனது உறவினர்களான பாடசாலை நண்பர்களுடன் செல்வதுண்டு.
பேரிய மேடை போடப்பட்டு கட்சிக் கொடிகள் மற்றும் வண்ண காகிதங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டு நாற்புறவும் ரியூப் லைட்டுகள் போடப்பட்டு ஒலிபெருக்கிகளில் பாடல்கள் ஒலிக்க விடப்பட்டு ஏறக்குறை ஒரு திருவிழா காட்சியைப் போல அந்த அரசியல் கூட்டங்கள் இருக்கும்
அரசியல் தலைவர்கள் என்று சொல்லப்படுபவர்களும் அவர்களது தொண்டரடிப்பொடிகளும் காரர்களில் அணிவகுத்து வந்து இறங்குவார்கள்.மாலை மரியாதை மேளதாளங்களுடன் அவர்கள் மேடைக்கு அழைத்துவரப்படுவார்கள்.அவர்களது வருகையை அறிவிக்கும் வகையில் பட்டாசு வெடிப்பு வாணவேடிக்கையும் நிகழ்த்தப்படும்.இது சிறுவர்களான எங்களுக்கு ஒரு புதுமையான வித்தியாசமான நிகழ்வாக இருக்கும்.அதை பார்த்து அந்த அரசியல் தலைவர்கள் கடவுளுக்கு நிகரான பெரிய மனிதர்கள் என்று ஒரு பிரம்மை எங்களுக்குள் ஏற்படும்.
ஆனால் மேடை இல்லாமல் ஒலிபெருக்கி இல்லாமல் 2 பெற்றோல்மாக்ஸ் வெளிச்சத்தில் 1962 ம் ஆண்டு முதல் முதலாக எங்களுடைய ஊரில் ஒரு அரசியல் கூட்டம் நடந்தது.
அந்த கூட்டத்தில் உரையாற்றவந்தவர் காரில் வந்து இறங்கவில்லை ஒற்றை மாடு பூட்டிய கரத்தை வண்டிலில் வந்து இறங்கினார்;. அவருக்கு துணையாக ஒரு நான்கு ஐந்து பேர் சைக்கிளில் வந்திருந்தார்கள். எல்லோருமே மிக எழிமையான தோற்றத்தில் இருந்தார்கள்.
மாட்டுவண்டியில் வந்து இறங்கிய மனிதருக்கு சற்று இருமல் வந்தது.
அந்தக் கூட்டத்தை ஒழுங்குசெய்தவர்களில் ஒருவரான எனது சித்தப்பா செல்லத்தம்பி அவர்கள் உடனே ஏற்கனவே வாங்கி வைத்திருந்த ஒரு சோடாவை உடைத்து அவரிடம் கொடுக்கச் சென்றார்.
அவர் அதை மறுத்துவிட்டு குடிக்க தண்ணீர் கொண்டுவரும்படி கேட்டார்.
ஊடனே அருகிலிருந்து எமது உறவுக்காரர் ஒருவர் வீட்டில் இருந்து ஒரு பெரிய கிளாசில் தண்ணீர் கொண்டு வந்து கொடுக்கப்பட்டது.
அவர் எந்தவித தயக்கமும் இல்லாமல் வாங்கி மடமடவென்ற குடிக்க எனக்கு அருகில் இருந்த எனது அப்பு(தாத்தா) சொன்னார்....
'இவர் எந்தப் பெரிய மனிசன்.இந்த தொகுதியின் எம்பி.. எங்களட்டை வந்து தண்ணி வாங்கி குடிக்கிறார். இவரல்லவோ மனிசன்.. தமிழ் தமிழர் எண்டு கத்திற தமிழரசு தமிழ் காங்கிரஸ் கட்சிக்காரங்கள் இப்படி எங்களட்டை தண்ணிவாங்கி குடிப்பாங்களோ?இல்லை எங்கடை ஊருக்குத்தான் வருவாங்களோ?;;' என்று.
எனது அப்பு சென்ன அந்த வார்த்தை பசுமரத்து ஆணி போல என் பிஞ்சு மனதில் சுறக்கென்று தைத்தது
(தொடரும்)