புதன், 29 ஆகஸ்ட், 2012

அனுராதபுரம் தமிழர்களின் வரலாற்று தாயகம்! கட்டுடைக்கப்பட வேண்டிய சிங்களப் பொய்கள்!


அனுராதபுரம் தமிழர்களின் வரலாற்று தாயகம்!
கட்டுடைக்கப்பட வேண்டிய சிங்களப் பொய்கள்!
இலங்கைத் தீவின் புராதன நகரங்களில் ஒன்றான அனுராதபுரத்தை சிங்கள இனத்தவர்கள் தங்களது வரலாற்று நகரமாகவும் தங்களுக்கு மட்டுமே உரித்தான பௌத்த புண்ணிய பூமியாகவும் சொந்தம் கொண்டாடி வருகின்றனர்.
இதற்கு ஆதரமாக அங்குள்ள பௌத்த விகாரைகள் புனித வெள்ளரசு மரம் மற்றும் புராதன கட்டிடங்களை காட்டுகின்றனர்.
கிறீஸ்த்துவுக்கு முன்னர் 6ம் நூற்றாண்டில் கௌதம புத்தர் பிறப்பதற்கு முன்னர் உருவாகிய அனுராதபுர நகரத்தின் வரலாற்றை 1200 ஆண்டுகளுக்கு பின்னர் கிபி 6ம் நூற்றாண்டின் வாழ்ந்த(சிலர் அவர் கிபி4ம் நூற்றாண்டில் வாழந்ததாகவும் கூறுவர்)மகாநாபர் என்ற தேரவாத பிக்கு எழுதிய மாகாவம்சம் என்ற சார்புநிலை நூலை வைத்துக்கொண்டு அது தங்களுக்கு மட்டுமே உரித்தான வரலாற்றுத் தலைநகரம் என்று சிங்களம் பெருமை பேசிக்கொள்கிறது.
இலங்கை தமிழர்களின் வரலாற்றை இந்து சார்பு நிலையில் இருந்து நிறுவ முற்பட்ட பெரும்பாலான நமது தமிழ் வரலாற்றாசிரியர்களும் அது பௌத்த நகரமாக இருப்பதால் சிங்கள பௌத்த நகரம் என்று ஒத்தூதி மகாவம்சத்துக்கு விளக்கவுரையும் பொழிப்புரையும் எழுதிவிட்டனர்
மகாவம்சம் கிமு 505 நூற்றாண்டில் வட இந்தியாவிலிருந்து (இன்றைய ஒரிசா மாநிலம்) விஜயனும் அவனது 700 தோழர்களும் இலங்கைக்கு வந்ததில் இருந்;து பௌத்த சிங்களவர்களுடடைய வரலாறு தொடங்குவதாக சொல்கிறது.
விஜயன் வந்ததாக சொல்லப்படும் காலத்தில் இருந்து 1100 வருடங்களுக்குப் பின்னர் அது பற்றி மாகாநாபர் வெறும் மரபுக்கதைகளையும் செவிவழிக் கதைகளையும் அடிப்படையாக வைத்து எழுதி வைத்துள்ள புனைவை உண்மையான வரலாறு என்று நிரூபிப்பதற்கு எந்தவித ஆதரமும் இல்லை.
அதேவேளை அந்தக்காலகட்டத்தில் 2500 கிலோமீட்டருக்கும் அதிகமான தூரத்தை 700க்கும் அதிகமானவர்கள் கடல்வழியாக கடப்பதென்பது சாதாரணவிடயமல்ல.கடற்போக்கு வரத்தில் அனுபவம் உள்ளவர்களால் தான் அது முடியும்.அந்தக்கால கட்டத்தில் இந்திய பெரு நிலப்பரப்பில் இருந்த அரசுகளில் சோழர்களும் பாண்டியர்களும் மட்டுமே கடற்போக்குவரத்தில் அனுபவம் பெற்றவர்களாகவும் கடலில் ஆதிக்கம் செலுத்துபவர்களாகவும் இருந்தார்கள்.
ஓரிசாவிலிருந்து விஜயனும் அவனது தோழர்கள் 700 பேரும் உண்மையில் வங்கக் கடல் வழியாக இலங்கைக்கு பயணம் செய்திருந்தால் கூட அந்தக் கடலில் ஆதிக்கம் செலுத்திய சோழர்களின் கடற்படையின் கண்ணில் படாமல் இலங்கைக்கு சென்றிருக்க முடியாது.அந்தக்காலகட்டத்தில் காவிரிப்பூம் பட்டணம் மிகப் பெரிய கடல் வணிக நகரமாகவும் சோழர்களின் முக்கிய கடல் போக்குவரத்து மையமாகவும் திகழ்ந்தது.
எனவே விஜயன் இலங்கைக்கு வந்ததாக மகாநாபர் கூறியது தேரவாதப் பிரிவினரான தங்களை ஆரிய வம்சாவளியினர் என்று காட்டுவதற்கான முயற்சியாகும்.
இந்த இடத்திலே முக்கிய கவனிக்கப்பட வேண்டிய ஒரு விடயம் இந்த விஜயன் இலங்கைக்கு வந்ததாக சொல்லப்பட்ட காலத்திலும் சரி மகாவம்சம் எழுதப்பட்ட காலத்திலும் சரி இலங்கையிலும் இந்தியாவிலும் இருந்தது தேசிய இனச் சிந்தனைகொண்ட ஆட்சிமுறைகள் அல்ல!தமிழத்தை எடுத்துக் கொண்டால் சோழர் ஆட்சி; பாண்டியர் ஆட்சி சேரர் ஆட்சி என்றகின்ற ஆட்சி முறைகளே அங்கு இருந்தன.இந்த மூன்று அரசுகளுக்குள்ளும் மொழி பண்பாடு சமயம் என்பவற்றில் இன வழிச் சிந்தனைகள் இருந்தனவே அன்றி இனம் சார்ந்த ஐக்கியம் இருக்கவில்லை.
குறிப்பிட்டுச் சொன்னால் பண்டைய குல வழிச் சமூக ஆட்சிமுறையில் இருந்து முற்றிலும் விலகாத அதன் தொடர்ச்சியான ஆட்சிமுறைகளே இருந்தன.
அது போலவே இலங்கையிலும் மகாநாபர் காலத்தில் இதையொத்த அரசுகளே இருந்தன.சிங்கள இனம் ஒரு தனித்துவமான இனமாக தோன்றிவிட்டதாக சொல்ல முடியாது.மாகாநாபர் பாளி மொழியில் தான் செய்யுள் வடிவில் மகாவம்சத்தை ஏட்;டில் எழுதியுள்ளார்.அனுராதபுரத்தை ஆண்ட எல்லாளனையும் சேனன் குந்திகன் புலஹத்தன், பாகியன், பணயமாறன், பிலயமாறன் மற்றும் தத்திகன் ஆகியோரையும் அவர் அந்நிய ஆக்கிரமிப்பார்கள் என்று கூறுகின்றாரே தவிர தமிழர்கள் என்று குறிப்பிட வில்லை. பிற்காலத்தில மாகாவம்சத்தை மொழியாக்கம் செய்த பௌத்த சிங்கள இனவாதிகள் தான் அவர்களை தமிழர்களாகவும் எல்லாளன் துட்ட கைமுனு யுத்தத்தை தமிழ் சிங்கள யுத்தமாகவும் அடையாளப்படுத்தினார்கள்.
மகாவம்சத்தில் விஜயன் இலங்கைக்கு வந்த காலத்தில் இயக்கர் நாகர் என்ற இரண்டு பிரிவை சேர்ந்த மக்கள் அங்கு வாழ்ந்ததாகவும் அவர்களுக்கு அரசுகள் இருந்ததாகவும் இயக்கர் குல இளவரசியான குவேனியை விஜயன் மணம் புரிந்ததாகவும் சொல்லப்படுகிறது.ஆனால் இந்த இயக்கர்களும் நாகர்களும் நாரீகமற்றவர்களாக இருந்ததாகவும் மகாநாபர் கூறுகிறார்.இதை திராவிடர்களை அரக்கர்கள் என்றும் தாசுக்கள் (இழிவானவர்கள்) ஆரியர்கள் சித்தரித்ததுடன் ஒப்பிட்டுப்பார்க்க வேண்டும்.
இலங்கையின் பூர்வீக குடிகளாக இயக்கர்களும் நாகர்களும் இருந்தார்கள் என்பதும் அவர்களுக்கான அரசுகளும் இருந்திருக்கின்றன என்பதும் இவர்கள் இருவரும் நாகர் குலம் இயக்கர் குலம் என்பதில் வேறுபட்டாலும் ஒரே இன-மொழிக்(தமிழ்) குழுமத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் என்பதும் உண்மையாகும்.
இது எறக்குறைய தமிழ் நாட்டில் சேர சோழ பாண்டிய அரசுகள் இருந்ததற்கு ஒப்பானது.
அனுராதபுரத்தின் வரலாறு பௌத்த மத்தத்தின் இலங்கை வருகையுடன் தான் முக்கியப்படுத்தப்படுகிறது.
பௌத்த மதத்தை இலங்கைக்கு கொண்டு வந்தவர் மெளிரிப் பேரரசர் அசோகனுடைய மகன் மகிந்தன் எனப்;படும் மகிந்த தேரர் என மகாவம்சம் சொல்கிறது.
மகிந்தர் இலங்கைக்கு வந்த போது அனுராதபுர நகரத்தை ஆட்சி செய்தவன் தேவநம்பிய தீசன்(கிமு 247 -; கிமு 207)
அவனுக்கு முன் பண்டுகாபன் (கிமு 437)
மூத்தசிவன் முதலான பல அரசர்கள் அந்த நகரத்தை தலைநகராகக் கொண்டு ஆட்சிபுரிந்திருக்கிறார்கள்.
அவர்கள் யாரும் பௌத்தர்கள் அல்ல.
மகாவம்சமும் அதற்கு முந்திய தீபவம்சமும் தரும் தகவலின்படி அவர்கள் மலையை வழிபடுவது கல்லை (சிவலிங்கம்) வழிபடுவது காட்டு மரங்களை வழிபடுவது வேள்வி நடத்துவது மிருங்களை பலியிடுவது என்று நாரிகமற்ற ஒழுங்கு படுத்தப்படாத வழிபாட்டு முறையை கடைப்பிடித்தார்கள்.
இது அந்தக் காலகட்டத்தில் ஒட்டுமொத்த தமிழகத்திலும் நிலவிய வழிபாட்டு முறையாகும்.வைதீக மயப்படுத்தலுக்கு உள்ளாக சிவ(லிங்க)வழிபாடும் நடுகல் வழிபாடும் தமிழர்கள் சிறப்பாக நிலவிய வழிபாட்டு முறைகளாகும்;.
அதே போல இறந்த உடல்களுக்கு சடங்குகளைச் செய்வது அவற்றை புதைத்துவிட்டு வணங்குவது முதலான மூடநம்பிக்கைகளைக் கொண்டிருந்தார்கள்.இதுவும் அன்றைய காலகட்டத்தில் தமிழ் சமூகத்தில் நிலவிய சடங்கு முறையாகும்.(உடலங்களை எரியூட்டுவதென்து ஆரியமயமாக்கலுக்கு பின்னர் வந்தது.)
மொத்தத்தில் இந்தக் குறிப்புகள் அனைத்தும் அந்தக் காலகட்டத்தில் இலங்கையில் இருந்த மக்கள் தமிழ் இன மொழிவழிக் குழுமத்தை சேர்ந்தவர்கள் என்பதையும் அந்த மக்களை ஆட்சி செய்த அரசர்களும் அதே குழுமத்தை சேர்ந்தவர்கள் என்பதை உறுதிப்படுத்துகின்றன. 
மகிந்த தேரரும் அவரது சீடர்களும் இலங்கைக்கு வான் வழியாக பறந்து வந்ததாகவே தீப வம்சமும் மகாவம்சமும் கூறுகின்றன.
இது தமிழகத்தினுடாக பௌத்தம் தங்களுக்கு வரவில்லை.தாங்கள் நேரடியாக ஆரியத் தொடர்புடையவர்கள் என்பதற்காக புனையப்பட்ட ஒரு கூற்றாகும்
உண்மையில் மகிந்த தேரர் தமிழ் நாட்டுக்கு வந்து அங்கு ஆட்சிசெய்த மன்னர்களின் ஆதரவைப் பெற்றுத்தான் இலங்கைக்குச் சென்றிருக்க முடியும்.
அந்தக்கால கட்டத்தில் 'இறைமை என்பது கடவுளுக்குரியது.அரசு என்பது கடவுளினுடைய சொத்து.மன்னர் கடவுளின் பிரதிநிதியாக இருந்து ஆட்சி நடத்துபவர்' என்ற வரையறையே அரசுக்கு கொடுக்கப்பட்டிருந்தது.
எனவே சர்வ வல்லமை படைத்த கடவுளையும் அவரது பிரதிநிதியான மன்னரையும் மறுதலிக்கும் மாற்றுச் சமயக் கொள்கை உடையவர்களும் அதை பரப்புபவர்களும் அவ்வளவு சுலபத்தில் ஒரு அரசின் ஆட்புல எல்லைக்கு ஊடாக பயணம் செய்திருக்க முடியாது.
தமிழகத்தில் இருந்த ஆட்சியாளர்கள் சோழர்களையே இலங்கையின் தோரவாத பௌத்த வரலாற்று ஆசிரியர்கள் ஆக்கிரமிப்பாளர்களாக சித்தரித்திருக்கிறார்கள்.அதே நேரம் பாண்டிர்களும் சேரர்களும் இலங்கை அரசர்களுடன் மண உறவு வைத்துக் கொண்டதாகவும் நெருங்கிய நண்பர்களாக இருந்ததாகவும் அவர்கள் குறிப்பிட்டிருக்கிறார்கள்.
மகிந்த தேரர் காஞ்சிபுரம் வந்து தங்கியிருந்து பின் அங்கிருந்து பாண்டிய நாட்டுக்கு ஊடக நாகர்கோவில் கன்னியாகுமரி பகுதிக்கு வந்து அங்கிருந்தே இலங்கைக்கு சென்றதாக சில வரலாற்று ஆசிரியர்கள் கருதுகின்றனர்.(இது பற்றி ஆராயப்பட வேண்டும்)
மகிந்த தேரரின் வருகையின் பின்னர் தேவநம்பிய தீசன் பௌத்த மதத்தை தழுவியதாகவும் மாகாபோதி விகாரையும் மகாசங்கமும் அமைக்கப்பட்டதாகவும் கூறப்படுகிறது.
இலங்கையின் வரலாற்றில் இது ஒரு முக்கிய நிகழ்வு என்பதில் சந்தேகம் இல்லை.
எனெனில் இலங்கையில் அது வரை சைவ கடவுளின் சொத்தாக இருந்த அரசும் இறைமையும் மகா சங்கத்தின் ஆன்மீக சொத்தாக மாற்றமடைகிறது.மன்னர்கள் மகா சங்கத்தின் பிரதிநிதிகளாக இருந்தே ஆட்சி செய்ய வேண்டிய நிலை தோன்றுகிறது.
இந்த இடத்திலே முக்கியமாக குறிப்பிட வேண்டிய விடயம் கௌதம புத்தர் ஒரு போதும் தன்னை கடவுளாக சித்தரித்ததில்லை.அது போல கடவுளைப் பற்றியும் அவர் போதிக்கவில்லை.அவர் மக்களை துன்பங்களில் இருந்து விடுவிப்பதற்கான அவர்கள் நற்கதியடைவதற்கான ஒரு வழிகாட்டியாகவே இருந்தார்.அதற்கான வழிமுறைகள் பற்றியே அவர் போதித்தார்.
அவர் எதையும் எழுத்தில் எழுதி வைக்கவில்லை.ஆனால் அவரது மரணத்துக்கு பின் அவரது சீடர்களே பௌத்த சங்கத்தை உருவாக்கி அவற்றை தத்துவமாக மாற்றினர்
புத்தரின் கோட்பாட்டுகளாக மூன்று புகலிடங்கள் மற்றும் ஐந்து நல்லொழுக்கம் பரிந்துரைக்கப்படுகின்றன. புத்தம்(புத்தரின் Nபாதனைகள்), சங்கம்(பௌத்த சங்கம்);,தர்மம் என்பனவே மூன்று புகலிடங்கள் எனப்படுகின்றன. ஐந்து நல்லொழுக்கங்கள் என்பன 
எந்த ஒரு உயிரையும் கொல்லுதலைத் தவிர்த்தல் 
கொடுக்காத எப்பொருளையும் எடுப்பதைத் தவிர்த்தல்
தவறான பாலியல் உறவுகள் கொள்ளாது இருத்தல் 
தவறான பேச்சு உரைக்காமல் இருத்தல்; (பொய் சொல்வதும், வதந்தி கிளப்புவதும், கடுமையாகப் பேசுவதும், வம்பளப்பதும் தவிர்த்தல்)
போதையளிக்கும் எப்பொருளையும் உட்கொள்ளுதலைத் தவிர்த்தல் ஆகியவையாகும்
கௌதம புத்தர் அரசுரிமையை துறந்து ஆசையே துன்பத்துக்கு காரணம் என்று கூறி துறவற வாழ்க்கை வாழ்ந்து மறைந்தார்.
ஆனால் அவருடைய கோட்பாடுகளை நடைமுறைப்படுத்துவதற்காக உருவாக்கப்பட்ட சங்கம் அரசுகளை தங்களது செல்வாக்குக்கு உட்படுத்தி அவற்றை சார்ந்து இயங்கியது ஒரு முரண்நிலையாகும்.
தேவநம்பிய தீசனுக்குப் பின் எல்லாளன் ஆட்சிக்கு வரும் வரை
உத்தியன் (கிமு 267) மகாசிவன் (கிமு 257) சூரதீசன் (கிமு 247) சேனனும், குத்திகனும் (கிமு 237)அசேலன் (கிமு 215) ஆகிய பல மன்னர்கள் ஆட்சி நடத்தியிருக்கிறார்கள்.இந்தக் காலகட்டத்தில் அனுராதபுரத்தில் இருந்த மகாவிகாரை செல்வாக்குப் பெற்ற ஒரு வழிபாட்டு தலமாகவும் அங்கிருந்த மகா சங்கம் அதிகாரம் பெற்ற அமைப்பாகவும் மாற்றமடைந்திருந்தது.
பௌத்தர்களுக்கும் சைவ சமயத்தவர்களுக்கும் அல்லது பௌத்தத்துக்கும் அதை கடைப்பிடிக்காதவர்களுக்கும் இடையிலான முரண்பாடு கூர்மையடைந்திருக்கிறது.அது தொடர்பிலான மோதல்களும் இடம்பெற்றிருக்கின்றது.மகாபோதி விகாரையில் இருந்த புத்த பிக்குகள் பௌத்தம் தொடர்பான தகவல்களை மட்டும் அட்டகத்தா என்ற பெயரில் பாளி மொழியில் செய்யுள் வடிவத்தில் எழுதி வைத்திருந்தனர்.பௌத்தம் அல்லாத ஏனைய வரலாற்றை அவர்கள் குறிப்பிடவில்லை.
எல்லாளனின் வருகையும் அவனது ஆட்சிமுறையும் மகா சங்கத்தினருக்கும் அவர்களைச் சேர்ந்த பிரிவினருக்கும் அச்சத்தை ஏற்படுத்தியிருந்தது. அவனது நீதி தவறாத ஆட்சிமுறை பௌத்தத்துக்கு அவன் கொடுத்த மரியாதை அனைத்து மதங்களையும் சமமாக பாவித்த முறை என்று அவனுக்கு மகாவம்சம் பாராட்டு வழங்குவதிலிருந்து அவன் மக்களின் செல்வாக்கைப் பெற்ற ஒரு மன்னனாக இருந்தான் என்பதை அறிய முடிகிறது.
அவனைப்பற்றி குறை கூறுவதை மக்கள் எற்றுக்கொள்ளமாட்டார்கள் என்பதை உணர்ந்த மகா சங்கத்தினர் அவனை அந்நிய ஆக்கிரமிப்பாளனாக காட்ட முற்;பட்டனர்;.(எல்லாளன் சோழநாட்டில் இருந்து வந்தவன் என்றும் சைவ சமயத்தை கடைப்பிடித்தவன் என்று சிலரும் சமன சமயத்தை கடைப்பிடித்தவன் என்று சிலரும் கூறுகின்றனர்.)எல்லாளனின் வருகையோடு ருகுணை பகுதிக்கு இடம்பெயர்ந்த பௌத்த அதிகார மையத்தின் (அரசு) பிரதிநிதியாக துட்ட கைமுனு இருந்தான்.அந்திய ஆக்கிரமிப்பாளர்களை அகற்றி பௌத்தத்தை காப்பது அவனது கடமை என்று போதிக்கப்பட்டது
.
எல்லாளனை வெற்றி கொண்டு அனுராதபுரத்தில் பௌத்த மேலான்மையை நிலை நாட்டுவதற்காக துட்ட கைமுனு திஸ்சமாறகமவிலுருந்து படை திரட்டிக்கொண்டு புறப்பட்ட போது அவன் 20க்கும் மேற்பட்ட சிற்றரசர்களை வெற்றி கொண்ட பின்னரே அனுராதபுரத்தை அடைய முடிந்ததாக மகாவம்சம் கூறுகிறது.இவர்கள் அனைவரும் பௌத்த மதத்தின் எதிரிகள் என்றும் எல்லாளனின் நண்பர்கள் என்றும் கூறப்படுகிறது.
கிமு 161ல் துட்ட கைமுனுவுக்கும் எல்லளனுக்கும் இடையில் நடந்த போர் தமிழ் சிங்களப் போர் என்றும் அதில் கிடைத்த வெற்றி சிங்களவர்களுக்கு கிடைத்த வெற்றி என்றும் சிங்கள இனவாத வரலாற்றாசிரியர்கள் இப்போது கூறுகின்றனர். ஆனால் மகாவம்ச மூல நூலில் துட்ட கைமுனு பௌத்த மன்னாகவும் அந்த மதத்தின் காவலனாகவும் சித்தரிக்கப் படுகிறானேயன்றி எந்த இடத்திலும் அவன் ஒரு சிங்கள இனத்தவன் என்றோ குறிப்பிடப்படவில்லை.
உண்மையில் எல்லாளனுக்கும் துட்ட கைமுனுவுக்கும் நடந்த யுத்தம் பௌத்தத்துக்கும் அதன் எதிர்ப்பாளர்களுக்கும் இடையில் நடந்த யுத்தமேயன்றி சிங்கள தமிழ் யுத்தமல்ல.
துட்ட கைமுனு அடைந்த வெற்றியைக் குறித்து மகாவம்வம்சத்தின் 25வது அத்தியாயத்திலே ஒரு குறிப்புள்ளது
அதிலே மகாசங்க பிக்குகளைப் பார்த்து துட்ட கைமுனு 'மரியாதைக்குரியவர்களே! பல லட்சக்கணக்கான மக்கள் உயிர்கள் இழக்க காரணமாயிருந்த எனக்கு எவ்வாறு ஆறுதல் கிடைக்கும்? என்று கேட்கிறான் 
அதற்கு அவர்கள் 'நீ சொர்க்கம் செல்ல இந்த ஒரு செயல் தடையாக இருக்காது.உன்னால் ஒன்றரை மனிதரே உயிரிழந்தனர்.
பௌத்த சமயத்தில் நம்பிக்கை இல்லாதவர்களும்
தீயவர்களுமான 'மற்றவர்கள்' மிருகங்களைபோல கருதப்படவேண்டும் என்று பதில் சொல்வதாக கூறப்படுகிறது. இது இந்த யுத்தம் இனங்களுக்கு இடையில் நடந்த யுத்தம் அல்ல, இரண்டு மதங்களுக்கு இடையில் நடந்த யுத்தம் என்பதற்கு சிறந்த ஆதாரமாகும்
.
இதிலே இன்னொரு ஆச்சரியப்படத் தக்க தகவல் என்ன வென்றால் எல்லாளனை வெற்றி கொள்வதற்கு கதிர்காம முருகனுக்கு துட்டகைமுனு நேர்த்தி வைத்தாகவும், இந்தப் போரில் வெற்றி பெற்றால் கோவில் கட்டுவதாக அவன் வேண்டிக் கொண்டதாகவும் அதன்படி கதிர்காமம் கோவிலைக்கட்டியதாகவும் கதிர்காம வரலாறு என்ற நூலில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது.(இது எந்தளவு உண்மை என்று தெரியாது.ஆனால் பதியப்பட வேண்டிய குறிப்பு)
மகாவம்ச குறிப்புகளில் இருந்தும் இலங்கையின் தென்குதியின் பல்வேறு பகுதிகளில் புதைபொருள் ஆராட்சியின் போது கிடைக்கப்பெற்ற இருந்தும் இலங்கையிலும் தமிழ்நாட்டிலும் கிமு 1000 வருடத்திற்கு முற்பட்ட காலத்தில் இருந்தே ஒரே இன மொழி பண்பாட்டை சேர்ந்த மக்களே வாழ்ந்திருக்கிறார்கள் என்ற கருத்து வலுப்பெற்றிருக்கிறது. (இது தொடர்பாக இன்னும் ஆய்வுகள் செய்யப்படவேண்டும்)
துட்டகைமுனுவின் ஆட்சிக்குப் பின்னர் அனுராதபுரம் முழுக்க முழுக்க பௌத்த தலைநகரமாக (சிங்கள தலைநகரமாக அல்ல) மாறியது. மகாபோதி விகாரையும் மகா சங்கமும் முன்னரைவிட வலிமை மிக்க அமைப்புக்களாக மாற்றம் பெறுகின்றன.
அதேவேளை இந்தக் காலகட்டத்தில் தமிழகத்திலும் பௌத்தம் காலூன்ற ஆரம்பிக்கிறது.காஞ்சிபுரம் முக்கியமான பௌத்த மையமாக மாறுகிறது.


கிறீஸ்த்துவுக்கு முன் முதலாம் நூற்றாண்டில் அனுராதபுரத்தில் மகாபோதி விகாரைக்கு இணையாக அபயகிரி விகாரை கட்டப்படுகிறது.(இந்த விகாரை அங்கிருந்த ஒரு புராதன சிவன் கோவிலை இடித்துவிட்டு கட்டியதாகவும் சிலர் கூறுகின்றார்கள்.)இந்த இரண்டு விகாரைகளுக்கும் தமிழகத்தில் இருந்தும் பௌத்த துறவிகள் வந்து தங்கியிருந்து மதப்பணியாற்றி இருக்கிறார்கள்.இந்தக் காலகட்டத்தில் அனுராதபுரத்துக்கு வடக்கிலும் தெற்கிலும் கிழக்கிலும் கூட பௌத்தர் அல்லாத அரசுகள் இருந்திருக்கின்றன.பௌத்தர்களுக்கும் பௌத்தர்கள் அல்லாதவர்களுக்கும் இடையிலான மோதல்களும் தொடர்ச்சியாக நடந்திருக்கின்றன.
இதேவேளை கிறீஸ்த்து பிறப்பதற்கு சமமமான காலகட்டத்தில் இந்தியாவில் பௌத்த சங்கம் பிளபட்டு .மகாயான பௌத்தம் என்ற ஒரு புதிய பிரிவு தோற்றம் பெறுகிறது.இந்தப் புதிய பிரிவு தமிழ் நாட்டில் இருந்தே தோற்றம் பெற்றதாக பல்வேறு வரலாற்றாசிரியர்கள் கூறுகின்றனர்
மகாயான பௌத்தம் பாரம்பரிய தேரவாத பௌத்தத்தில் இருந்து பல விடயங்களில் வேறுபடுகின்றது. மகாயான பௌத்தத்தில் புத்தர் அழியாதவர், மாறாத்தன்மையுடையவர், எண்ணங்களுக்கு அப்பாற்பட்டவர், மேலும் எங்கும் நிறைந்திருப்பவர். மகாயான பௌத்தத்தில் போதிசத்துவர்கள் என்றழைக்கப்படும் பல தெய்வீக-குணங்களை கொண்டவர்கள் வணங்கப்படுகிறார்கள்.
எல்லா உயிர்களும் மோட்சமடைய வாய்ப்புள்ளவர்கள் என்பதே மகாயான பௌத்தத்தின் அடிப்படைத் தத்துவமாகும். மேலும் பல புத்தர்கள் மற்றும் போதிசத்துவர்களின் வழிபாடும், புத்தரின் அழியாத்தன்மையும் அதன் அடிப்படை தத்துவத்தினுள் அடங்கும்;. இதனால் சாதாரண மக்களை மகாயான பௌத்தம் வெகுவாகக் கவர்ந்தது,
காஞ்சிபுரத்துக்கு அடுத்தபடியாக காவிரிப்பூம் பட்டணம் நாகபட்டணம் தஞ்சாவூர் உட்பட சோழர்களின் ஆட்சிப் பிரதேசத்திலே தான் இந்த மாகாயான பௌத்தம் செல்வாக்குடன் திகழ்ந்தது.சங்ககாலத்துக்கு அடுத்தபடியாக வந்த களப்பிலர் காலத்திலே தான் சமணமும் பௌத்தமும் தமிழகத்தில் ஆளமாக வேரூன்றியது என்றும் இந்தக்களப்பிலர்களை ஆக்கிரமிப்பாளர்கள் என்று சிலரும் 'இல்லை அவர்கள் சேர சோழ பாண்டிய அரச மரபுகளைச் சாராத மற்றொரு தமிழ் நிலப்பிரபுத்துவக் குழுவினர்' என்று சிலரும் கூறுகின்றனர்.(இதுவும் நீண்ட ஆய்வுக்குரிய ஒரு விடயமாகும்)
பௌத்தத்தில் ஏற்பட்ட தேரவாத மகாயான பிளவு என்பது இலங்கையிலும் எதிரொலித்தது.அபயகிரி விகாரை மகாயான பௌத்த விகாரையாகவும் மாகாபோதி விகாரை தேரவாத பௌத்த விகாரையாகவும் மாற்ற மடைகிறது.மாகாயான பௌத்தம் அனுராதபுரத்தை மையங்கொண்டு இலங்கையின் வடபகுதியிலும் தேரவாத பௌத்தம் தெற்கிலும் செல்வாக்கு செலுத்த ஆரம்பிக்கின்றன.
வடக்கில் கதிரமலை என்ற மகாயன பௌத்த தலைநகரம் உருவாகிறது.
கி.பி 171 முதல கி.பி 193வரை அனுராதபுரத்தில் இருந்து ஆட்சி புரிந்த கஜபாகு மன்னாhல் பத்தினத் தொய்வவழிபாடு(கண்ணகிவழிபாடு) இலங்கைக்கு கொண்டுவரப்பட்டதென இராஜவாளி என்ற சிங்கள நூல் கூறுகிறது. கஜபாகு ஆட்சி காலத்தில் சேரமன்னன் செங்குட்டுவன் தனது தலைநகராகிய வஞ்சியில் இமயமலையில் இருந்து கொண்டுவந்த கல்லில் கண்ணகிக்கு சிலை செய்து கோயில் அமைத்து பெருவிழா எடுத்ததாகவும் . கிபி 178ல் நடந்த அந்தவிழாவிற்கு செங்குட்டுவனின் அழைப்பையேற்று அவன் நண்பனாகிய கஜபாகு விழாவில் கலந்து கொண்டதாகவும் அந்த நூல் கூறுகிறது. இதிலிருந்து கஜபாகு மகயான பௌத்த பரிவைச் சோந்தவன் என்பது உறுதியாகிறது.அக்கால தேரவாத பௌத்தத்தில் இப்போதுள்ளது போல் பிறதெய்வ வழிபாடுகள் இருக்கவில்லை. தமிழர் மதத்தின் (ஆதி சைவம்) சில கூறுகளை உள்வாங்கியிருந்த மகாயான பௌத்தை இதை அனுமதித்திருந்தது.
கி.பி 302 முதல் 315 வரையில் அனுராதபுரத்தை ஆண்ட கோதாபயன் என்ற, அரசன் மகாபோதி விகாரைக்கு(தேரவாதம்) ஆதரவாக அபயகிரி விகாரையில் இருந்த அறுபது பிக்குகள் மீது சமய நிந்தனைக் குற்றம் சாட்டி தமிழ்நாட்டுக்கு , நாடு கடத்திவிட்டான்.
அந்தக்காலகட்டத்தில் தமிழகத்தில் மகாயானபௌத்த சங்கத்தின் தலைமை பிக்குவாக இருந்த சங்கமித்திரர் இதையறிந்து அனுராதபுரத்துக்குச் சென்று அரசனின் தவறை உணர்த்தி மிண்டும் மகாயானபௌத்தத்தை அங்கு நிலைநாட்டுவதற்காக தனது சீடர்களோடு பறப்பட்டார்.
இதையறிந்த மகாபோதிவிகாரையை சேர்ந்த தேரவாத பிக்குகள் அரசனிடத்தில் முறையிட்டார்கள். அரசன் சங்கமித்திரரை அழைத்து விசாரித்த போது அவர் மகாயானபௌத்தத்தின் சிறப்புக்களை எடுத்துக் கூறி தேரவாத பௌத்த பிக்குகள் தன்னுடன் விவாதம் செய்த ஏற்பாடு செய்யும் படியும் இந்த விவாதத்தில் தான் வெற்றியடைந்தால் மகாயானபௌத்தத்தை பரப்பவும் அபியகிரி விகாரை முன்பு போல இயங்கவும் அனுமதிக்க வேண்டும் என்று கேட்டுக்கொண்டார்.
இதற்கிணங்க கோத்தபாயனின் அரசவையில் சங்கமித்திரருக்கும் தேரவாத பௌத்த தலைவரான சங்கபாலன் என்பவருக்கும் வாதப்போர் நிகழ்ந்தது. இந்த வாதத்தில் சங்கமித்திரரே வெற்றி பெற்றார். கோத்தபாயன் சங்கமித்திரரின் ஆழ்ந்த கல்வியறிவைப் பாராட்டி அவரை ஆதரித்ததுடன் தமது பிள்ளைகளான சேட்டதிஸ்ஸன், மகாசேனன் ஆகிய இருவருக்கும் கல்வி கற்பிக்க ஆசிரியராக நியமித்தான்.
முத்தவனான சேட்ட திஸ்ஸன் தேவரவாத பிக்குகளின் நட்பை பெற்றிருந்தால் சங்கமித்திரரிடம் பகைமை பாராட்டி வந்தான். இளையவனான மகாசேனன் அவரிடம் அதிக அன்பு கொண்டிருந்தான்
கிபி 323 ல் கோத்தபாயன் காலமாக அரசுரிமையை மூத்த மகனான ஜேட்டதிஸ்ஸன் ஏற்றுக்கொண்டான்.எற்கனவே சங்கமித்திரரிடம் பகைமை பாராட்டிய அவன் ஆட்சிக்கு வந்தததம் அவருக்கு ஆதவாக இருந்த மந்திரிகளில் சிலரைக் கொலைசெய்துவிட்டான். இதைக் கண்ட சங்கமித்திரர் அவன் தம்மையும் கொன்று விடுவான் என்று அஞ்சிச் சோழ நாட்டிற்கு திரும்பிச்சென்றுவிட்டார்.. பத்து ஆண்டுகளின் பின்னர் கிபி333ல் சேட்டதிஸ்ஸன் இறந்துவிட அனுராதபுரத்தின் அரசுரிமை சங்கமித்திரரின் அன்புக்குரிய மாணவனான மகாசேனனிடம்(கி.பி. 334-361) வந்தது.
இச்செய்தி அறிந்த சங்கமித்திரர் அங்குசென்று, தம் மாணவனாகிய அரசனுக்குத் தமது கையினாலேயெ முடிசூட்டினார். அன்று முதல் அங்கு தங்கி இருந்து மகாயான பௌத்த நெறியை பரப்பி வந்தார்
இந்தக்காலகட்டத்தில் மகாபோதிவிகாரையில் இருந்த தேரவாத பிக்குகள்; உண்மையான பௌத்த மதத்தைப் போதிக்க வில்லை என்று அரசனுக்கு முறைப்பாடுகள் வந்ததால் அந்தவிகாரையில் வாழும் பிக்குகளுக்கு நகரமக்கள் உணவு கொடுக்கக்கூடாதென்றும், மீறிக் கொடுப்பவர்களுக்கு நூறு பொன் அபராதம் விதிக்கப்படும் என்றும் அவன் கட்டளையிட்டான். இதன் காரணமாக அங்கிருந்த தேரவாத பிரிவு பிக்குகள் உண்ண உணவு கிடைக்கப் பெறாமல் தென்பகுதியில் இருந்த றுகுணு பிரதேசத்தக்கு போய்விட்டார்கள்.
கைவிப்பட்ட நிலையில் இருந்த மகாபோதி விகாரையை மகாசேனன் சங்கமித்திரரிடம் ஒப்படைத்துவிட்டான்.
அவர் அந்த விகாரையை இடித்து, அந்தப்பொருள்களைக் கொண்டு தமது அபயகிரி விகாரையைக் புதுப்பித்துப் பெரியதாகக் கட்டினார். இந்த நடவடிக்கைக்கு சோணன் என்னும் மந்திரியும் துணையாயிருந்தான். இவற்றை யெல்லாம் அறிந்த அரசனுடைய மனைவியர்களுள் ஒருத்தி( தேரவாத பிரிவை சோந்தவள்;), அபயகிரி விகாரையிலிருந்த பிக்குக்களைத் துரத்திவிட்டு, அந்த விகாரையையும் இடித்தொழித்து சங்கமித்திரரையும் அவருக்குத் துணையாயிருந்த சோணனையும் கொன்றுவிடும்படிச் சிலரை ஏவியதாகவும் அவர்கள் மந்திரியையும் சங்கமித்திரரையும் கொலைசெய்துவிட்டார்கள் என்றும் மகாவம்சத்தின் 36,37 ஆம் அதிகாரங்களில் சொல்லப்பட்டிருக்கின்றன.
(ஆனால் வேறு சில தகவல்கள் சங்க மித்திரர் இந்த கொலை முயற்சியில் இருந்து தப்பி தமிழகம் சென்றுவிட்டதாக தெரிவிக்கின்றன.)
மகாசேனின் ஆட்சிப் பகுதியின் இறுதிக்காலத்தில் மகாபோதி விகாரை மீண்டும் கட்டப்பட்டதையும் மகாவம்சத்தை தொகுத்த மகாநாபர் அந்த விகாரையில் இருந்தே அதை தொகுத்ததையும் அறிய முடிகிறது.
பௌத்தம் இலங்கைக்கு வந்ததாக கூறப்பட்ட காலத்தில் இருந்து மகாநாபர் மாகாவம்சத்தை தொகுத்தாக கூறப்படும் காலம் வரை சிங்கள மொழி சிங்கள இனம் என்ற குறிப்புகள் எங்கும் இடம்பெறவில்லை.பௌத்தர்கள் -பௌத்தத்தின் எதிரிகளான அந்நிய ஆக்கிரமிப்பாளர்கள் என்ற குறிப்புகள் தான் எங்கும் விரவிக் கிடக்கின்றன.
கல்வெட்டுகள் இலக்கியங்கள் சமயக் குறிப்புகளின் கூட தேர வாதப்பிரிவினர் பாளி மொழியிலும் மகாயான பிரிவினர் சமஸ்கிரதத்திலும் எழுதியுள்ளனர். கிபி 4 ம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்த தமிழ் கல்வெட்டொன்று அபயகிரி விகாரையிலுள்ளது.



இந்தியாவில் பௌத்த மதம் தோன்றியதில் இருந்து மகாவம்சம் எழுதப்படும் காலம்வரை சீனாவில் பௌத்த மதத்தை பரப்பிய போதி தர்மர் பௌத்த தத்துவமான திரிபிடகத்துக்கு விளக்கவுரை எழுதிய ஆச்சாரிய தர்மபாலர் உட்பட 23 க்கும் மேற்பட்ட பௌத்த பேரறிஞர்கள் தமிழகத்தில் இருந்திருக்கிறார்கள்.
இலங்கையில் இருந்த தேரவாத மாகாயான பௌத்த முரண்பாடுகளும் பௌத்தர்களும் பௌத்தர் அல்லாதோருக்கும் இடையிலான முரண்பாடும் தமிழகத்தை மையம் கொண்டுதான் இயங்கியிருக்கின்றன.
இலங்கையில் கிபி 4ம் நூற்றாண்டில் கூர்மையடைந்த மகாயான தேரவாத முரண்பாடு கிபி 6ம் 7ம் நூற்றாண்டுகளில் தமிழகத்தில் பௌத்தம் வைதீக இந்து மதத்துக்குள் ஐக்கியப்பட்டுப் போய்விட கௌதம புத்தர் மகாவிஷ்ணுவின் அவதாரங்களில் ஒன்றாக கொள்ளப்பட இந்து எதிர் தேரவாதபௌத்த முரண்பாடாக கூர்மையடைகிறது.
இதனூடாக 'தமிழக எதிர்ப்பு தமிழ் எதிர்ப்பு' என்ற அடிப்படையில் சிங்கள இனத்துவத்துக்கான தொடக்கப்புள்ளி இடப்படுகிறது.
கிபி 7ம் நூற்றாண்டுக்குப் பின் வலுவிழந்து போன அனுராதபுரம் கிபி 10 ம் நூற்றாண்டில் இராஜ இராஜ சோழனின் ஆட்சிக்காலத்தில் அவனது படையினரால் முற்றாக அழிக்கபட்டு பெலநறுவை (சனநாத மங்களம்)க்கு அதிகார மையம் மாற்றப்பட்ட பின்பு தான் சிங்கள இனத்துவம் முழுவடிவம் பெறவதை பார்க்க முடிகிறது.
இந்தக் கால கட்டத்திலும் சிங்கள இன அடையாளத்துடன் ஆட்சிக்குவந்த
பிற்கால அரசர்கள் பாண்டியர்களுடனும் சேர நாட்டு சிற்றரசர்களுடனும் ; நெருங்கிய உறவுகளைப் பேணியிருக்கிறார்கள். சோழர்கள் மட்டுமே அவர்களுக்கு எதிரிகளாக இருந்திருக்கிறார்கள். உண்மையில் சோழர்கள் மட்டும் தான் இலங்கை மீது படையெடுத்தார்களா? சேர பாண்டியர்கள் இலங்கையின் மீது செயல்வாக்கு செலுத்த முயலவில்லையா? அப்படி முயல வில்லை என்றால் அதற்கு என்ன காரணம்? மாறக முயன்றிருந்தால் அவர்களை சிங்கள வரலாற்றாசிரியர்கள் ஆக்கிரமிப்பாளர்களாக காட்ட முயலாது ஏன் என்ற கேள்விகளுக்கு விடை காணப்பட வேண்டும்.
இன்றைக்கு அரசமரம் இருக்கும் இடம் எல்லாம் தங்களுடைய புனித பூமி என்றும் இலங்கைத் தீவும் சிங்கள இனமும் தேரவாத பௌத்த நெறியை காப்பாற்றுவதற்காக கௌதபுத்தரால் ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவை என்றும் கூறிக்கொண்டிருக்கின்ற பௌத்த சிங்கள பேரினவாத பொய்களை கட்டுடைப்பதற்கு தமிழர்களாகிய நாம் 13 ம் நூற்றாண்டில் ஆரிய சக்கரவாத்திகளால் யாழ்ப்பாணத்தில் உருவாக்கப்பட்ட யாழ்ப்பாண இராட்சியம் பற்றிய ஆய்வுடன் திருப்திகொள்ளும் மனோபாவத்தை மூட்டைகட்டி வைத்துவிட்டு அநுராதபுரத்தில் இருந்தும் எமது வரலாற்றை தேட முற்பட வேண்டும்.ஏனென்றால் அங்கு மதங்களுக்கு இடையில் தான் சண்டை நடந்திறது; இனங்களுக்கிடையில் அல்ல அங்கு வாழந்த மக்கள் தமிழர்கள் தான்.அவர்கள் பேசிய மொழி தமிழ் தான்.பௌத்தர்கள் என்பதால் மட்டும் அவர்கள் சிங்களவர்கள் ஆகிவிடமாட்டார்கள்.இது பற்றி நீண்ட விரிவான ஆய்வுகள் செய்யப்பட வேண்டியது இன்றைய காலத்தின் கட்டாயமாகும்
-சிவா சின்னப்பொடி


01 இலங்கையில் தமிழர் - பேராசிரியர் கலாநிதி இந்திரபாலா
02 இலங்கை தமிழ் சாசனங்கள்- பேராசிரியர் க.பத்மநாதன்
03 மகாவம்சம் தரும் இலங்கைச் சரித்திரம் கலாநிதி க. குணராசா
04 இலங்கை வரலாறு பாகம் 1: கி. பி. 1500 ஆண்டுகள் வரை பேராசிரியர் செ. கிருஸ்ணராசா.
05 THE LOST CITIES OF CEYLON.By G. E. MITTON,
06 Asoka by Vincent A. Smith.
07 Asoka;s Mission to Ceylon and some connected problem by Jothirmay Sen. Indian Historical querterly
08 The Chronicles of Ceylon by Bimala Chrun Law
10 A HISTORY OF KATARAGAMA AND THEIVANAIAMMAN THEVASTHANAM
11 http://www.noolaham.org/wiki/index.php?

சனி, 25 ஆகஸ்ட், 2012

மலையாள அதிகார வர்க்கம் ஈழத்துக்கு எதிராக இருப்பது ஏன்?


மலையாள அதிகார வர்க்கம் ஈழத்துக்கு எதிராக இருப்பது ஏன்?

பொதுவாகவே மலையாள அதிகார வர்க்கம் தமிழர்களை மதிப்பதில்லை. தமிழர்களை விட தாங்கள் உயர்ந்தவர்கள் என்ற மமதை அவர்களுக்கு உண்டு.தமிழர்களை 'பாண்டி' என்று இழிசனர்களாக  சுட்டும் இடுகுறிப் பெயரால் அழைக்கும் வழக்கம் கேரளாவில் பொதுவாக உள்ளது.மலையாள மொழி என்பதே தமிழுடன் சமஸ்கிரதம் சேர்ந்து உருவான மொழி.அவர்கள் அதை சமஸ்கிரதத்தோடு தமிழி என்ன ஆதித் திராவிட மொழி சேர்ந்து உருவானது என்று தான் சொல்வார்கள்.பண்டைய சேர நாடு தான் இன்றைய கேளரா என்பதைக் கூட சேர நாடு தமிழர்களுடைய நாடு என்று சொல்லமாட்டார்கள்.தமிழி என்ற தழிழுக்கு முந்திய மொழி பேசியவர்களின் நாடு என்று தான் சொல்வார்கள்.
 இத்தனைக்கும் பாண்டியர்களும் சோழர்களும் மோதிக்கொண்ட அளவுக்கு சேரர்களும் பாண்டியர்களும், சேரர்களும் சோழர்களும் மோதிக் கொண்டது  குறைவு.
தமிழர்கள் மலையாளிகளுக்கு போட்டியாக இருந்ததும் கிடையாது.  கேரளாவுக்குத் தேவையான இறைச்சி முதல் கொண்டு மரக்கறி அரசி வரையிலான உணவுப் பொருட்கள் தமிழகத்தில் இருந்து தான் செல்கின்றன.
ஈழ விடுதலைப் போராட்டத்தை ஒடுக்கியதில் சிங்கள அதிகார வர்க்கத்தின் பங்கை விட மலையாள அதிகார வர்க்கத்தின் பங்கு மிக முக்கியமானது.
வட இந்திய அதிகார வர்க்கத்துக்கு எப்படி சோழர்களையும் அவர்களது புலிச்சின்னத்தையும் பிடிப்பதில்லையே அது போல இந்த மலையாள அதிகார வர்க்கத்துக்கு ஈழம் என்ற சொல் எட்டிக்காயை விட கசப்பானதாக இருக்கிறது.
அதற்குக் காரணம் மலையாள அதிகார வர்க்கத்துக்கு ஈழவர்களை பிடிக்காது.அதனால் ஈழத்தையும் அவர்களுக்குப் பிடிக்கவில்லை என்பதேயாகும்!
ஈழவர்கள் என்பது கேரளாவில் வாழும் ஒரு பிரிவு மக்களாகும்.இவர்கள் மொத்த கேரள மக்கள் தொகையில் 23 வீதமாகும்(73 இலட்சம் பேர் )
ஒரு 60 முதல் 70 ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் கேளர ஆதிக்க சாதியினரான நம்பூதிரிகள் வீதியில் வரும் போது இவர்கள் வீடுகளை விட்டு வெளியே வருவதற்கு தடை விதிக்கப்பட்டிருந்தது.நாயர்கள் விதியில் வந்தால் இவர்கள் அவர்களுக்கு 15 அடி தள்ளியே ஓரமாக நடந்து செல்லவேண்டும் என்று பணிக்கப்பட்டிருந்தார்கள்.ஒரு நம்பூதிரி அல்லது நாயரை ஈழவன் தொட்டுவிட்டால் அவனுக்கு மரணதண்டனை வழங்கப்படும் என்ற அளவு கொடிய ஒடுக்குமுறை இருந்தது.
இந்த ஈழவர்கள் சேரர் பரம்பரையை சேர்ந்த வில்லவர்கள் என்ற இனத்தின் வழித் தோன்றல்கள் என்றும் ஈழத்தை சேர்ந்த ஈழவா அல்லது திய்யா என்ற மன்னர் பரம்பரையை சேர்ந்தவர்களும் அவர்களது குடி மக்களும் என்றும் இவர்களின் பூர்வீகம்பற்றி இரண்டு கருத்துக்கள் இருக்கின்றன.
கேரள அதிகார வர்க்த்தைச் சோந்த நம்பூதிரிகளினதும் நாயர்களினதும் ஈவிரக்கமற்ற ஒடுக்குமுறையில் இருந்து இந்த ஈழவர் சமூகம் விடுதலை பெறுவதற்கு காரணமாக இருந்தவர் நாராயண குரு.
அவர்  அறிவு ஒன்றுதான் மனித குலத்துக்கு உரியது என்றும் அதைக் கொண்டு முன்னேற்றம் காண்பதுதான் வாழ்க்கை என்றும் சொன்னார். இந்த அறிவுக்கு குறுக்கு வழிகள் எதுவும் இல்லை என்றும் எதையும் நிராகரிக்காமல் அனைத்தையும் நேர்வழியில் பயன்படுத்தி அறிவைக்கொண்டு முன்னேற வேண்டும் என்றும் அவர் வலியுறுத்தினார்.
ஆலங்களுக்குள் ஈழவர்கள் செல்லக் கூடாது என்று என்று அதிகார வர்க்கம்  சொன்னபோது அவர் ஈழவர்களுக்கான ஆலயங்களை நிறுவினார்.
1888 ம் ஆண்டு திருவனந்தபுரத்துக்கு அருகிலுள்ள அருவிப்புரம் என்ற இடத்தில் அவர் முதலாவது சிவன் கோவிலை நிறுவியது பெரும் பரபரப்பை ஏற்படுத்தியது.
அதைத் தொடர்ந்து அவர் சிவன், விஷ்ணு, சுப்பிரமணியர் முதலான தெய்வங்களுக்கான கோவில்களை உருவாக்கியதுடன் வள்ளலாரின் வழியில்  இறைவன் ஒயிமயமானவன் என்பதை விளக்குவதற்காக  விளக்கை கருவறை தெய்வமாகப் பிரதிஷ்டை செய்து கோவில்களை அமைத்தார்;, பின்பு சத்யம்-தர்மம்-தயவு எனும் சொற்களை கருவறை தெய்வமாகப் பிரதிஷ்டை செய்தும் கோவில்களை அமைத்தார். அதன் பின்னர் மனிதனது மனச்சாட்சிதான் மிகப்பெரிய தெய்வும் என்பதை வலியுறுத்தும் வகையில் களவங்கோடு எனும் பகுதியில் நிலைக் கண்ணாடியை தெய்வமாகப் பிரதிஷ்டை செய்து புதிய கோவில் ஒன்றை அமைத்தார்.
அத்துடன் இந்தக் கோவில்களை ஒட்டி பாடசாலைகளும் களரி முதலான பாரம்பரிய விளையாட்டுகளை பழகும்  இடங்களையும் அவர் அமைத்தார்.ஈழவர்களால் மரபுரீதியாக செய்யப்பட்டு வந்த ஆயுர் வேத மருத்துவத்தை வளப்படுத்துவதற்காக ஆயுர் வேத மருத்துவமனைகளையும் அதை முறையாகக் கற்பதற்கான கல்விக் கூடங்களையும் அவர் அமைத்தார்.
இந்த நடவடிக்கைகள் காலாகாலமாக சாதி ரீதியாக ஒடுக்கப்பட்டிருந்த ஈழவர் சமூகத்தை அந்த ஒடுக்கு முறையில் இருந்து விடுவித்தது.அந்த சமூகத்தை கல்வி அறிவும் முற்போக்கு சிந்தனையுமுள்ள ஒரு சமூகமாக மாற்றியது.
நாராயண குரு ஈழவர் சமூகத்தில் இந்த மாபெரும் பாச்சலை உருவாக்க உந்து சக்தியாக இருந்தவர் ஒரு தமிழர்.

திருவனந்தபுரத்தில்  அப்போதைய  பிரித்தானிய அரசாங்கப் பணியாளராகப் பணிபுரிந்த தைக்காடு அய்யா என்ற தமிழரே அவராகும். சிலம்பு, யோகக் கலைகள் போன்றவைகளைக் கற்றுக் கொடுக்கும் ஆசானாகவும் திகழ்ந்த அவரிடம் நாராயண குரு தியானம், யோகா போன்ற கலைகளுடன் தமிழில் ஆழமான அறிவையும் பெற்றார். திருமூலரின் திருமந்திரம் திருக்குறள் போன்ற தமிழ் நூல்களையும் கற்று அறிந்தார்.
தைக்காடு அய்யாவை தான் சந்தித்ததும் திருமூலரின் திருமந்திரமும் தான் தனது வாழ்க்கையில் மாபெரும் திருப்பத்தை ஏற்படுத்தியதாக நாராயண குரு கூறியிருக்கிறார்.
இது காலாகாலமாக கேரளத்தில் வானளாவிய அதிகாரங்களை கொண்டிருந்த நம்பூதிரிகள் மற்றும் நாயர்களை உள்ளடக்கிய மலையாள அதிகார வர்க்கத்துக்கு கோபத்தை எற்படுத்தியதுடன் தமிழர்கள் மீதான வன்மத்தை வளர்க்கவும் காரணமாக அமைந்தது.
1980 களின் ஆரம்பத்தில் நான்  கேரள இடதுசாரி தோழர்களோடு அரிவிப்புரம்,நெய்யாற்றின் கரை, கொட்டாரக்கரை,காயங்குளம், கோட்டயம் சங்கணாஞ்சேரி முதலான முன்னாள் திருவிதாங்கூர் சமஸ்தானத்தைச் சேர்ந்த பல்வேறு பகுதிகளிலுள்ள ஈழவர் கிராமங்களில் களப்பணியாற்ற சென்ற போது எனக்கு பல ஆச்சரியங்கள் காத்திருந்தன.
இந்த கிராமங்களின் அமைப்பு முறை குறிப்பாக ஒழுங்கைகள் வேலிகள் குடிசைகள் மற்றும் கல் வீடுகளின் அமைப்பு முறை தோட்டம் கிணற்றடி அமைப்பு முறை மா பலா தென்னை கமுகு முதலான மரங்கள் வளர்ப்பு கோவில்கள் அவற்றின் பூசை முறை என்பன அச்சொட்டாக எமது தென்மாரட்சி பகுதி(மீசாலை எழுதுமட்டுவாள் பளை பகுதி) கிராமங்களைப் போலவே இருந்தன.
உணவு முறையும் கூட புட்டு அப்பம் கழி சொதி குளம்பு என்பன கூட எமது உணவு முறையைப்போலவே இருந்தது. தோங்காய் பாலை பிரதானமாக பயன்படுத்தி குழம்பு சொதி வைப்பது மாங்காய் போட்டு தீயல் வைப்பது இவையெல்லாம் அச்சொட்டாக எங்கள் சமையல் முறையைப் போலவே இருந்தது.(தமிழகத்தில் இந்த சமையல்முறை கிடையாது)
பேச்சு வழக்கிலே கூட மோனே! மோளே! வெய்யலத்தை போகாதை! மழையத்தை போகாதை! பறையாம இரு!!எவட போற! உறைப்பு கூட! இப்ப பல சொற்கள் நாங்கள் யாழ்ப்பாணத்தில் பேசுகின்ற சொற்களை அதே உச்சரிப்புடன் இந்த ஈழவ மக்கள் பேசுவதை கேட்கக் கூடியதாக இருந்தது.
எமது வடமராட்சி கிழக்குப் பகுதியில் உள்ள நாகர்கோவில் குடத்தனை மாமுனை குடாரப்பு முதலான ஊர்களில்  'பார் அவரை' என்பதை 'பேப்பார்' என்றுற சொல்வார்கள்.இதை நான் யாழ்ப்பாணத்தில் வேறெந்த பகுதியிலும் கேட்டதில்லை.
ஆனால் தமிழக கேரள எல்லையிலுள்ள களியக்காவளை பகுதியில் இதைக் கேட்டபோது எனக்கு அளவுகடந்த ஆச்சரியமாக இருந்தது.

அதைப் போலவே பண்பாட்டு அடிப்படையிலும் அவர்கள் எம்மைப் போல தாய் வழி சமூகக் கூறுகளை முதன்மையாக கொண்டவர்களாக இருந்தார்கள்.தாய் வழி சொந்தங்களுக்கு முன்னுரிமை.பெண் திருமணமாகி கணவனோடு தாய் வீட்டில் இருப்பது(தமிழகத்தில் இது வீட்டோடு மாப்பிளை என்று இழிவாகக் கருதப்படுகிறது)

தொழில் ரீதியாக தென்னந்தோட்டங்களில் அலவாங்கில் தேற்காயை குத்தி உரிப்பது தென்னோலை ஊற வைத்து கிடுகு பின்னவது.பாய் பெட்டி மூடல்கள் இழைப்பது எல்லாமே எங்கள் ஊரைப் போன்றது தான்.
இந்த ஒற்றுமைகள் நாயர்கள் நம்பூதிரிகள் வாழும் கிராமங்களில் கிடையாது என்பது தான் இதில் முக்கியமாக குறிப்பிடப்பட வேண்டிய விடயமாகும்
ஆனால் இதேவேளை மலபார் என்று சொல்லுகின்ற வட கோரளத்திலுள்ள ஈழவர் கிராமங்கள் மாத்தறை தங்காலை கதிர்காமம் முதலான பகுதிகளிலுள்ள சிங்களக் கிராமங்களை போல இருந்தன.அந்தப் பகுதிப் பெண்கள் சிங்கள கிராமியப் பெண்களைப் போலவே உடையணிந்தாhhர்கள். தென்னம் பொச்சை நிர்நிலைகளில் ஊறவைப்பது.பின்னர் அதிலிருந்து தும்பு எடுப்பது.அதன் பின் கயிறு திரிப்பது என்று இந்தத் தொழில் சிங்களக் கிராமங்களில் நடைபெற்ற அதே பாணியிலேயே நடைபெற்றது.

இது இந்த மக்களின் வரலாற்றை ஆய்வு செய்ய வேண்டும் என்ற ஒரு ஆர்வத்தை எனக்கு எற்படுத்தியது.
எனது இந்த முயற்சிக்கு உதவுவதற்கு கேரளாவின் புரட்சிகர பொதுவுடமை இயக்கத்தை சோந்த 4 தோழர்கள்  முன்வந்தனர்.
அதில் முக்கியமானவர் அப்போது திருவனந்தபுரம் சட்டக்கல்லூரியில்  கல்வி கற்று வந்த தோழர் எமிலியாசாகும்.
நாங்கள் திருவனந்தபுரம் பல்கலைக்கழகம், திருவனந்தபுரத்திலிருந்த நாராணாய குரு மன்றம் திருவிதாங்கூர் சமஸ்தான நூலகம் என்பவற்றிலிருந்து ஈழவர்கள் பற்றிய வரலாற்று தகவல்களை திரட்டியதுடன் நெய்யாற்றின் கரையில் இருந்து ஆரம்பித்து மேற்குத் தொடர்ச்சி மலையேரக் கிராமங்கள் மற்றும் வடக்கே காசர் கோடு வயநாடு ஈறாக நூற்றுக்கு மேற்பட்ட கிராமங்களில் 18 மாதங்கள் பல்வேறு ஈழவர் சமூக பெரியார்களை சந்தித்து தகவல்களை திரட்டி  கள ஆய்வு செய்ததில் ஈழவர்களுக்கும் ஈழத்திற்கும் தொடர்பிருந்ததை உறுதி செய்ய முடிந்தது.
முக்கியமாக சேரர்களுடைய ஆட்சிக்காலத்தில் படைவீரர்களாகவும் படைதளபதிகளாவும் மெய்காப்பாளர்களாவும் வணிகர்காகவும் இருந்த இவர்கள் ஈழத்திலும் பரவி வாழ்ந்திருக்கிறார்கள்.கண்ணகிக்கு சேரன் செங்குட்டுவன் கோவில் கட்டியதாக சொல்லப்படும் காலத்தில் ஈழத்திலும் இவர்களே கண்ணகிக்கு கோவில் கட்டியிருக்கிறார்கள்.(கண்ணகிக்கு இலங்கையில் கோவில் கட்டப்பட்ட செய்தி சிங்கள்  வரலாற்று நூல்களிலும் உள்ளது) தமிழகத்துடன் மண உறவுகளை வைத்துக்கொண்ட ஈழத்து மன்னர்கள்(ஈழம் என்பது அப்போது முழு இலங்கைத் தீவையும் குறித்தது) இவர்களையே படைத்தளபதிகளாகவும் மெய்காப்பாளர்களாகவும் நிமித்திருக்கிறார்கள்.
ஆச்சரியப் படத்தக்க விதத்தில் இவர்களில் ஒரு பகுதியினர் சிறு தெய்வ வழிபாட்டை மேற்கொள்பவர்களாகவும் மற்றொரு பகுதியினர் தமிழகத்தில் நிலவிய மாகாயான பௌத்தத்தை கடைப்பிடிப்பவர்களாகவும் இருந்தார்கள்.ஈழத்திலும் இவர்களே தேரவாத பௌத்தத்துக்கு எதிரான மகாயான பௌத்தத்தை கடைப்பிடிப்பவர்களாக இருந்தார்கள்.
கி.பி 6ம் நூற்றாண்டில் ஆதிசங்கரருடைய எழுச்சி தமிழ் நாடான சேரநாட்டை ஆரிய சமஸ்கிரத கலப்புக்குள்ளாக்கி லிங்ங வழிபாடு  பத்தினி தெய்வ வழிபாடு (கண்ணகிவழிபாடு) முதலான தமிழ்  வழிபாட்டு மரபுகளை அழித்து அறுவகை சமையம் என்ற வைதீக கட்டுக்குள் கொண்டுவந்தது.சேரநாடு பரசுராமர் தன்னுடைய ஆயுதமான கோடரியை கடலுக்குள் எறிந்ததால் உருவான நாடு  விஷ்ணுவால் ஆட்கொள்ளப்பட்ட வாமண மன்னரால் ஆளப்பட்ட புனித பூமி என்பது போன்ற ஆரியம் சம்பந்தப்பட்ட புராணக் கதைகள் முதன்மைப்படுத்தப்பட்டன.
சேரர்களுடைய ஆட்சிக்காலத்தில் அதிகார முடையவர்களாக இருந்த வில்லவர்கள் எனப்படும் இந்த ஈழவர்கள் சமஸ்கிரத மேலாதிக்க அலையில் அதிகாரம் இழந்து அடிமைகளாக்கப்பட்டார்கள்
அதேநேரம் தமிழகத்தில் சைவ நாயன்மார்களால் ஆரம்பித்து வைக்கப்பட்ட   சமண பௌத்த மதங்களுக்கு எதிரான இயக்கம் சோழ பாண்டிய மன்னர்களின் ஆதரவைப் பெற சமண பௌத்த மதத்தினரை கழுவேற்றிக்  கொலை செய்யும் அளவுக்கு வெறி கொண்டதாக மாறுகிறது.இந்தக் காலகட்டத்தில் தமிழகத்தில் மாகாயான பௌத்தம் (சமணமும் கூட)  துடைத்தழிக்கபடுகிறது.அந்த மதத்தை சேர்ந்த விகாரைகள் இடித்தழிக்கப்பட்டு அங்கிருந்த  பிக்குகள் கழுவேற்றிக்  கொல்லப்பட அந்த மதத்தை கடைப்பிடித்த ஏனையோர் அவர்களது வாழ்விடங்களில் இருந்து விரட்டியடிக்கப்படுகின்றனர்.
இவ்வாறு விரட்டியடிக்கப்பட்டவர்களில் ஒரு சிறு தொகையினர்  ஈழத்துக்கு தப்பியோட ஏனையோர் அந்த காலத்தில் வலுவிழந்த அரசை கொண்டிருந்த வேளிர் நாட்டுப் பகுதிக்கு (பின்னாளிள் திருவிதாங்கூhர்) சென்று தஞ்சமடைகின்றனர்.
ஈழத்திலும் இந்த மதப் போர் சைவ பௌத்தப் போராகவும் மாகாயான தேரவாதப் போராகவும் வெடிக்கிறது.
யாழ்ப்பாணக் குடாநாட்டில் கந்தரோடை என்ற கதிரமலையில் இருந்த தமிழ் பௌத்த(மகாயான) தலைநகரம் கைவிடப்படுகிறது.அந்த நகரத்தின்  கடைசி மன்னனான உக்கிரசிங்கன் சோழ இளவரசியான மாருதப்புர வல்லி (மாவிட்டபுரம் கந்த சுவாமி கோவிலை கட்டியவள்)யை மணம் புரிந்து சைவ சமயத்தக்கு மாறியதுடன் தனது மனைவியின் பேரால் வல்லிபுரம் என்ற நகரத்தையும் உருவாக்கி தனது அரசை அங்கு மாற்றுகிறான்.
தெற்கே மாகாயான பௌத்தத்தை கடைப்பிடித்த (அனுராதபுரத்திலிருந்த அபயகிர விகாரை உட்பட) அனைத்து விகாரைகளும் தேர வாத பௌத்த பிரிவினரால் அழித்தொழிக்கப்படுகிறது.தேரவாத பௌத்தமானது  தமிழ் எதிர்ப்பு தமிழ்நாட்டு எதிர்ப்பு ஆரிய தூய்மைவாதம் என்ற முழக்கங்களை முதன்மைப்படுத்தி தன்னை இலங்கையின் ஆதிக்க மதமாக நிறுவிக்கொள்கிறது.  தென் இலங்கை முழுவதும் பரவி வாழ்ந்த மகாயான பௌத்தத்தை கடைப்பிடித்த வில்லவர்கள் அவர்களது வாழ்விடங்களில் இருந்து விரட்டியடிக்கப்படுகின்றனர்.மகாயான பௌத்தமும் துடைத்தளிக்கப்படுகிறது.
இவ்வாறு அன்று ஈழம் என்று அழைக்கப்பட்ட இலங்கைத் தீவு முழுவதிலும் இருந்து விரட்டியடிக்கப்பட்ட வில்லவர்கள் அன்றைய சேரநாட்டில் தஞ்சமடைகிறார்கள்.அவர்கள் ஈழத்தில் இருந்து வந்தவர்கள் என்கின்ற படியினால் அப்போது சேரநாட்டில் தலையெடுத்த ஆதிக்க சாதியனரான (ஆரிய வம்சாவழி) நம்பூதிரிகளும் நாயர்களும் அவர்களை ஈழவா அல்லது ஈழவர் என அழைத்தனர். இதுவே பின்னர் அவர்களது சாதிப் பெயராக ஆகிவிட்டது.
இதிலே முக்கியமான விடயம் ஈந்த ஈழவர்கள் அல்லது வில்லவர்களில் ஈழத்தில் ஒரு அரச பரம்பரையை சோந்தவர்களும் இருந்திருக்கிறார்கள்.அது எந்த அரச பரம்பரை என்பதற்கு உரிய சான்றுகள் எதுவும் கிடைக்கவில்லலை.திய்யா என்று அழைக்ப்படும் இந்த மன்னர் பரம்பரை மகாவம்சத்தில் குறிப்பிடப்படும் அனுராதபுரத்தை ஆண்ட சேனன் குந்திகன் பரம்பரையின் வழித்தோன்றல்களா?அல்லது யாழ்ப்பாணக் குடாநாட்டை ஆண்ட உக்கிரசிங்கனின் அரச வம்சத்தை சோந்தவர்களா? அல்லது வேறெந்த அரசும் அவர்களுக்கு இருந்ததா? என்பது அராயப்பட வேண்டும்.
நாங்கள் இந்த வரலாற்று கள ஆய்வை மேற்கொண்ட காலத்தில் நவீன தொழில் நுட்ப வசதிகளோ இணைய வசதிகளே ,உரிய போக்குவரத்து வசதிகளோ எமக்கு இருக்கவில்லை.கேரளாவின் மேற்குத் தொடர்ச்சி மலையில் இருந்த பல கிராமங்களுக்கு நாங்கள் கால்நடையாகவே சென்றிருக்கிறோம்.
இன்று நவீன தொழில் நுட்ப வசதிகளும் இணயத்தின் வருகை உலகை கணனியின் விசைப்பலகைக்குள் அடக்கும் அளவுக்கு சுருக்கிவிட்ட நிலையில் தமிழர்களின் வரலாறு பற்றிய ஆர்வமுள்ளவர்கள் இந்;த ஈழவர்களின் வரலாறு பற்றிய ஆய்வை துறைசார் ரீதியில் மேற்கொள்ள வேண்டும்.
1983ல் நாங்கள் இந்த கள ஆய்வை முடித்த போது தோழர் எமிலியாஸ் சொன்னார் 'தோழர் ஈழவிடுதலைக்காக போராடும் உங்களுக்கு சிங்கள அதிகார வாக்கம் மட்டும் எதிரியல்ல,இன்னொரு 10 வருடம் பொறுத்திருந்து பாருங்கள் இந்த மலையாள அதிகார வாக்மும் உங்களை எதிர்க்கும்,அவர்களுக்கு ஈழவர்களை பிடிக்காது.அதனால் ஈழத்தையும் பிடிக்காமல் போகும் கவனமாய் இருங்கள்'என்று.
அவர் சொன்னது இன்று நூற்றுக்கு நூறு வீதம் உண்மையாகி இருக்கிறது.



 



புதன், 22 ஆகஸ்ட், 2012

தமிழனை எவரும் அடிக்கலாம்!


தமிழனை சிங்கள இனவெறியர்கள் தான் என்றில்லை தமிழர்களும் அடிக்கிறார்கள்.இது ஒன்றும் ஆச்சரியப்படத்தக்க விடயமில்லை.சட்டத்தின் ஆட்சி நடக்கும் ஒரு நாட்டில் ஒரு மனிதனுக்கு இன்னொருவன் அடித்தல் என்பது அதிகார திமிர் சம்பந்தப்பட்டது. 'அதிகாரத்தை கையில் வைத்திருப்பவர்கள் அதிகாரமற்றவர்களின் குரலை ஒடுக்குவதற்காக  அவர்களுக்கு  அடிக்கிறார்கள்' இது உலகெங்கும் நடக்கும் விடயம் தான்.
ஆனால் பசிக்கு உணவுக்காக கையேந்தி நிற்கும் ஒருவனை அடித்து உதைத்து வீதியில் எறிவது நான் அறிந்த வரை தமிழ் சமூகத்திலும் குறிப்பாக  இந்தியச் சமூகத்தில் தான் நடந்திருக்கிறது.

எமது தாயகத்தில் தீண்டாமைப் பேய் தாண்டவமாடிய 1970 க்கு முற்பட்ட காலகட்கட்டத்தில் இவ்வான சம்பவங்கள் பல நடந்திருக்கின்றன.1964ம் ஆண்டு துன்னாலை பகுதியைச் சேர்ந்த சாதி ரீதியாக ஒடுக்கப்பட்ட ஒரு கர்ப்பிணிப் பெண் அடை மழைக்காக வல்லிபுரப்பகுதியில் இருந்த ஓரு பிள்ளையார் கோவில் வாசலில் ஒதுங்கிய போது அவளுடன் வந்த 4 அல்லது 5 வயது மதிக்கத்தக்க அவளது மகன் கோவிலுக்குள் சென்று ஒரு வாழைப்பழத்தை எடுத்துவிட்டான்.அதிகார மமதை கொண்டவர்களின் பார்வையில் சொல்வதானால் திருடி விட்டான்.இன்னும் கொஞ்சம் வெறித்தனமான பார்வையில் சொல்வதானோல் சாதி குறைந்த சிறுவன் கோவிலுக்குள் வந்து வாழைப்பழத்தை திருவிட்டான்.ஒரு வாழைப்பழம் தானே அதை எடுத்தது ஒரு சிறுவன் தானே என்ற மனதாபிமான பார்வையை அதிகார திமிர் அழித்துவிட்டது.அந்த அதிகார வெறியர்கள் அந்த சிறுவனை அடித்து உதைத்து வெளியில் இழுத்தெறிய அவர்களிடம் இருந்து தனது மகனை காப்பாற்ற முயன்ற அந்த கர்ப்பணித் தாயையும் அவர்கள் வெறிபிடித்து தள்ளிவிட்டனர். கற்பூரம் எரிக்கும் கல்லுக்கு மேல் பலமாக விழுந்ததில் அவளது கர்ப்;பம் கலைந்தது.
வலியால் கதறி துடித்த அவளுக்கு உதவி செய்வதற்கு பதிலாக அவளை  கோவிலுக்கு 50 மீட்டர் தொலைவில் இருந்த மரத்தடியில் கொட்டும் மழைக்கு மத்தியில் கதறக் கதற இழுத்துச் சென்று போட்டனர்.இத்தச் சம்பவத்தை நேரில் பார்த்த நானும் எனது நண்பர்களும் ஊருக்குள் ஓடிச் சென்று பெரியவர்களை கூட்டிக் கொண்டு வந்த போது அந்தப் பெண் வறிற்றில் இருந்து வெளியே வந்த குழந்தையுடன் உயிரிழந்து கிடந்தாள்.அவளது மகன் தாய் இறந்து தெரியாமல் அவளருகில் மழையில் நனைந்தவாறு அழுதுகொண்டிருந்தான்.
இந்தச் சம்பவத்துக்கு காரணமான நபர்கள் அந்தப் பெண்னும் அவள் குழந்தையும் இறந்துவிட்டது தெரியாமல் அல்லது தெரிந்து கொள்ள விரும்பாமல் அதற்கு காரணமானவர்கள் தாங்கள் தான் என்ற குற்ற உணர்வே இல்லாமல் பிள்ளையாருக்கு தீட்டாகி விட்டது என்று பரிகார பூசை செய்து கொண்டிருந்தனர்.
பின்னர் காவல்துறையினர்  வந்து விசாரித்த போது அந்தப் பெண் மழை வெள்ளத்தில் வழுக்கி விழுந்ததால் குறைப்பிரசவமாகி இறந்துவிட்டள் என்று அவளது அத்தியாயம் முடித்து வைக்கப்பட்டது.அதை தீர விசாரிக்கவும் நடந்த உண்மைக்கு சாட்சியான எங்களிடம் வாக்கு மூலம் பெறவும் யாரும் முயலவில்லை.இன்றைக்கும் அந்தக் கோவிலுக்குஅருகாக செல்லும் போது அந்தப் பெண் அன்றைக்கு எழுப்பிய அவலக்குரலும் தாய் இறந்தது கூடத் தெரியாமல் அழுது கொண்டிருந்த அவளது மகனின்   நிலையும் என் நினைவுக்கு வரும்.
கடந்த வாரம் இலண்டனில் உள்ள ஒரு பிரபலமான சைவக் கோவிலில் உணவு கேட்டுச் சென்ற தமிழ் இளைஞன் ஒருவன் கோவிலில் இருந்தவர்களால் அடித்து உதைத்து வீதியில் தூக்கி எறிப்பட்டுள்ளார்.இரத்தம் ஒழுக வீதியல் மயங்கிக் கிடந்த அவரை பிரித்தானிய பெண் ஒருவர் கொடுத்த தகவலால்  காவல்துறையினர் வந்து மருத்துவ மனைக்கு கொண்டு சென்றுள்ளனர் அங்கு அவர் கோமா நிலையில் இருப்பதை  ஊடகங்கள் வாயிலாகவும் நண்பர்கள் மூலமும் தெரிந்து கொண்ட போது இந்தச் சம்பவமே எனக்கு நினைவுக்கு வந்தது.
பசிக்கு உணவுகேட்ட  ஒரு மனிதனை அடித்து உதைப்பது என்பது எவ்வளவு அயோக்கியத் தனமானது?.அவன் குடிகாரனாக இருக்கலாம்,தகாத வார்த்தையில் பேசி இருக்கலாம்.அதற்காக அவனை அடித்து உதைப்பதும் வீதியில் தூக்கி வீசுவதும் அதிகாரத் திமிர் அன்றி வேறு எதுவும் இல்லை.கோவிலில் ஒருவர் தகராறு செய்கிறார் என்றால் காவல்துறையினரை உதவிக்கு அழைத்திருப்பதுதானே முறை? காயம்பட்டு  இரத்தம் ஒழுக மயங்கிக் கிடந்த ஒருவனை மருத்துவமனையில் கொண்டு சென்று சேர்க்க வேண்டும் என்ற மனிதாபிமானம் இல்லாமல் போனதற்கு அதிகாரத் திமிர் இல்லாமல் வேறென்ன காரணம் இருக்க முடியும்.அகங்காரத்தை ஒழிக்கும் இடம் தான் கோவில் என்று போதனை செய்யும் நபர்களே அகங்காரத்தை மொத்த குத்தகைககு எடுத்தவர்களாக இருப்பது தானே காலகாலமாக தொடர்கிறது.
இந்த ஆலயம் கடந்த காலத்தில் தாயகத்தில் ஏதிலிகளாக இருக்கும் மக்களுக்கு நிறைய உதவிகள் செய்திருக்கிறது என்பது உண்மைதான்;.அதற்கெல்லாம் கரும்புள்ளி வைப்பது போல் இந்தச் சம்பவத்தை அரங்கேற்றியது ஏன்?
இந்த ஆலயம் மக்களால் தெரிவு செய்ப்பட்ட நிர்வாகத்தினாலே நிர்வகிக்கப்படுகிறது.கடந்த முறை இந்த நிர்வாகத் தேர்தல் நடந்த போது  தமிழக  தேர்தல் தோற்றுப் போகும் அளவுக்கு உள்ளக அரசியல் சித்துவிளையாட்டக்கள் அரங்கேறியதாக ஒரு சாரார் அப்போதே குற்றம் சாட்டியிருந்தனர்.
இன்று இந்த சம்பவத்தை அந்தக் குற்றச்சாட்டுடன் தொடர்புபடுத்திப் பார்க்கும் போது அது உண்மையாக இருக்கும் என்றே தோன்றுகிறது.
தனி ஒருவனுக்கு உணவில்லை எனில் ஜெகத்தினை அழித்திடுவோம் என்றான் மகாகவி பாரதி.
பசித்த ஒருவனுக்கு உணவளிக்க மறுத்த (அவனில் ஆயிரம் பிழைகள் இருந்தாலும் )அவனை அடித்து உதைத்து வீதியில் தூக்கி எறிந்த நபர்கள் மன்னிக்கப்பட முடியாதவர்கள்.இந்த சம்பவத்துக்கு பொறுப்பேற்று தற்போதைய ஆலய நிர்வாகிகளை உடனடியாக பதவி விலகுமாறு லண்டன் தமிழ் மக்கள் கோரவேண்டும்.
ஆலயங்கள் அகங்காரமும் அதிகாரத் திமிர் பிடித்தவர்களின் கூடாரங்களாக மாறுவதை எத்தனை நாளைக்குத்தான் நாம் அனுமதிக்கப் போகிறோம்?
நெஞ்சு பொறுக்குதில்லையே- இந்த
நிலைகெட்ட மனிதரை நினைக்கையிலே!

செவ்வாய், 21 ஆகஸ்ட், 2012

பாரிசில் தமிழ் அடையாளம் பறிபோகிறதா?


பிரான்சில் சாராசரியாக எவ்வளவு தமிழர்கள் வாழ்கிறார்கள் என்ற கணக்கு  அண்ணளவாகத் தெரியாது. புதுவைத் தமிழர்கள் 3 இலட்சம் பேரும் ஈழத்தமிழர்கள் ஒரு இலட்சம் பேருமாக 4 இலட்சம் பேர் வாழ்வதாக மதிப்பிடப்படுகிறது.புதுவைத் தமிழர்களில் ஒரு இலட்சத்தக்கு அதிமானோர் பிரான்சின் கடல்கடந்த மாவட்டமான றியூனியன் தீவில் வாழ்கிறார்கள்.புதுவைத் தமிழர்கள் பிரான்சுக்கு வந்து 150 வருடங்கள் ஆகின்றது.ஈழத்தமிழர்கள் வந்து 35 வருடங்கள் ஆகின்றன.
1990 களின் நடுப்பகுதியல் இருந்து பிரான்ஸ் தலைநகர் பாரிசில்Gare de nord தொடரூந்து நிலைத்துக்கு அண்மையில் பாரிஸ் 10 நிர்வாகப் பிரிவிலுள்ள La Chapelle பகுதி
Quartier Tamoul (தமிழர் பகுதி) என்று அழைக்கப்பட்டு வந்தது.
லண்டனிலே பிரமாண்டமான இந்திய கடைத்தொகுதிகள் இருந்தாலும் அங்கு  குஜராத்தி மற்றம் சீக்கியர்கள் என்று வட இந்தியர்கள் பெரும்பான்மையாகவும் தமிழ் கடைகள் சிறுபான்மையாகவுமே இருக்கின்றன.
லா சப்பல் மட்டும் தான் ஐரோப்பாவில் தமிழர்களுடைய பெரிய வணிகப் பகுதியாக இருந்து வருகிறது.
அதிலும் குறிப்பாக ஈழத்தமிழர்களின் வணிக நிறுவனங்கள் அதிகமுள்ள இடமாக லா சப்பல் திகழ்கிறது.
ஆனால் அண்மைக்காலமாக இந்தப் பகுதியில் பங்களாதேஷ் மற்றும் கேரள மாநிலத்தவர்களின் வணிக முயற்சிகள் அதிகளவுக்கு தலைதூக்க ஆரம்பித்துள்ளன.
பாரிசில் மானுடவியல் தொடர்பான ஆய்வு கற்கையை மேற்கொள்ளும் இத்தாலி நாட்டு  இளைஞர் ஒருவர் இது பற்றி ஆராய்ந்திருக்கிறார்.அவர் தனது ஆய்வில் இந்த வணிக நிறுவனங்கள் லா சப்பல் பகுதியில் வருவதை ஊக்குவிக்குப்பதில்  சிறீலங்கா மற்றும் இந்தியாவை சேர்ந்த  அதிகாரிகளின் மறைகரம் இருந்ததை கண்டுபிடித்துள்ளார்.
அதாவது பாரிசின் முக்கியமான ஒரு பகுதியில் தமிழர்களுக்கான ஒரு வணிக மற்றும் கலாச்சார மையம் இருப்பதை சிறீலங்கா அரசும் இந்திய அரசும் கூட விரும்பவில்லை என்றும் அந்த இளைஞர் என்னிடம் தெரிவித்தார்.
இது தொடர்பாக லா சப்பலிலுள்ள வணிகர்கள் சிலரை வினவிய போது அவர்களும் இதை ஏற்றுக் கொண்டார்கள்.
பாரிசிலே எவரும் எந்த இடத்திலும் எவரும் வணிகம் செய்லாம் அதை யாரும் தடுக்க முடியாது. ஆனாலும் சீனர்கள் ஆபிரிக்கர்கள் அரேபியர்கள்  மற்றும் யூதர்களுக்கு என்று பாரிசிலே வணிக பகுதிகள் இருக்கின்றன.அது போலவே தமிழர்களுக்கு என்று பிரான்சினுடைய சமத்துவம் சகோதரத்தவம்  விடுதலை என்கிற அடிப்படை கோட்பாடுகளுக்கு விரோதமில்லாவகையில்   லா சப்பல் பகுதி இருப்பதை தடுக்க முடியாது.
ஆனால் தமிழர்களுக்கென்று அப்படி ஒரு பகுதி இருக்க கூடாது என்ற அடிப்படையில் சிறீலங்கா இந்திய அதிகாரிகள் காய் நகர்த்தினால் அது பிரெஞ்சு அரசாங்கத்தின் கவனத்துக்கு கொண்டுவரப்பட்டு முறியடிக்கப்படவேண்டும்

நினைவழியா வடுக்கள்-17


நினைவழியா வடுக்கள்-17
சாதி வெறிக் குண்டர்கள் சிறுபான்மைத் தமிழர் மாகாசபை பிரதிநிதிகளை முற்றுகையிட்டுத் தாக்குவதை கண்ட கன்பொல்லை இளைஞர்கள் அவர்களை மீட்பதற்கு தங்களது ஆட்களை திரட்டிவருவதற்கு தங்கள் கிராமத்தை நோக்கி ஓடினார்கள்.சிலர் ஒடிச் சென்று பொன் கந்தையாவுக்கும் தகவல் தெரிவித்தார்கள்.
அவரும் தன்னுடன் பேசிக்கொண்டிருந்த இளைஞர்கள் சிலரையும் அழைத்துக் கொண்டு நெல்லியடிச் சந்திக்கு விரைந்தார்.
அதிஷ்டவசமாக அதற்குள் கரணவாய் பகுதில் இடம்பெற்ற மரணவிசாரணை ஒன்றுக்காக காவல்துறையினரோடு அவர்களது வாகனத்தில் அவ்வழியால் சென்ற மருத்துவர் பஸ்தியான் என்பவர் தலையிட்டு சிறுபான்மைத் தமிழர் மகாசபையைச் சேர்ந்த எம். சி. சுப்பிரமணியம்,ஜேம்ஸ், வீ.ரீ. கணபதிப்பிள்ளை ஆகிய மூவரையும் காப்பாற்றினார்.
அதற்குள் பொன் கந்தையாவும் அங்கு வந்துவிட இந்தச் சம்பவத்துக்கு காரணமான மேட்டுக்குடியினரால் காவல்துறைக்கு கையூட்டுக் கொடுத்து நிலைமையை சமாளிக்க முடியவில்லை.
ஈற்றில் குண்டர் படைத்தலைவன் அவனது சகாக்கள் மூவர் சங்குனிகடையில் இருந்து அவர்களை ஏவிவிட்ட மூவர் என்று 7 பேர் கைது செய்யப்பட்டு பருத்தித்துறை நீதி மன்றத்தில் நிறுத்தி தண்டிக்கப்பட்டனர்.
அவர்களுக்கு என்ன தண்டனை கொடுக்கப்பட்டது என்ற விபரம் தெரியவில்லை.
ஆனால் இந்தச் சம்பவம் தான் பொன் கந்தையா தீவிரமான அரசிலில் ஈடுபடுவதற்கு காரணமாக அமைந்தது.
ஒரே இனத்தை சேர்ந்த ஒரே மொழியைப் பேசுகின்ற ஒரே கலாச்சார பண்பாட்டு மூலத்தைக் கொண்ட மக்களை அதே இனத்தை சேர்ந்த ஒரு சாரார் உயிரோடு தீயிட்டு எரித்துக்கொல்லும் அளவுக்கு வெறிபிடித்து அலைகிறார்கள் என்றால் அதற்கு காரணமான அந்தச் சாதி முறைமை ஒழிக்கப்பட வேண்டும் என்ற எண்ணம் அவருக்குள் எழுந்தது.
சிங்களவர்களும் சிங்களக் கட்சித்தலைவர்களும் தழிர்களின் எதிரிகள் என்று மேடைகளில் முழங்கிவிட்டு யாழ் குடாநாட்டுக்கு வரும் ஆளும் கட்சி (ஐக்கிய தேசியக் கட்சி-அப்போது சிறீலங்கா சுதந்திரக்கட்சி உருவாகவில்லை) பிரமுகர்களையும் அவர்களது பரிவாரங்களையும் மாலை மரியாதையோடு வரவேற்று உபசரிக்கும் அதேநேரம் தங்களுடைய இனத்தைச் சேர்ந்த தாங்கள் பேசுகின்ற அதே மொழியை பேசுகின்ற ஒரு சாராரை ஆள் வைத்து அடிப்பிக்கும்- அவர்களது தலைவர்களை உயிரோடு எரிப்பிக்கத் துணியும் யாழ் மேட்டுக்குடி தலைவர்களின் அயோக்கியத்தனங்களை தோலுரித்துக்காட்ட வேண்டிய நேரம் வந்துவிட்டதாகவும் அவர் கருதினார்.
முதல் வேலையாக ஆண்டான் அடிமை முறையிலான இந்த சமூக அமைப்பு மாற்றப்பட வேண்டும் தீண்டாமை கொடுமை ஒழிக்கப்பட வேண்டும் என்ற கருத்தியல் உடன்பாடு கொண்ட படித்த இளைஞர்களை அவர் ஒன்று திரட்டினார்.
அதன் பின்னர் கிழக்கே வல்லிபுரக்குறிச்சி மற்றும் சந்தாதோட்டத்தில் ஆரம்பித்து மேற்கே கம்பர்மலை கெருடாவில் தெற்கே கன்பொல்லை கரணவாய் ஈறாக பருத்தித்துறை நாடாளுமன்றத் தொகுதியில் சாதிவெறியால் பாதிக்கப்பட்ட அனைத்து கிராமங்களுக்கும் அவர் சென்றார்.
ஒவ்வாரு கிராமங்களிலும் வாழும் மக்களின் வாழ்நிலை மற்றும் அவர்கள் எதிர் நோக்கும் பிரச்சனைகளை பட்டியலிட்டார்.அந்தக் கிராமங்களில் உள்ள வழங்கள் என்ன? அவை யாருடைய கைகளில் இருக்கின்றன? அவற்றை அந்தக் கிராம மக்கள் பயன்படுத்த தடையாக இருக்கக் கூடிய காரணிகள் என்ன? ஏன்பவற்றையெல்லாம் அவர் ஆராய்ந்தார்.
பொதுவாக அந்தக் காலகட்டத்தில் வடமாரட்சி(அப்போது ஒன்றுபட்ட பருத்தித்துறை நாடாளுமன்றத் தொகுதி) பிரதேசத்தில் வெள்ளாளர்களுக்கு அடிமை சேவகம் செய்யத்தக்க விதத்திலேயே சமூக பொருளாதாரக் கட்டமைப்பு உருவாக்கப்பட்டு அது தேச வழமை சட்டத்தின் கீழ் வலுப்படுத்தப்பட்டிருந்தது.
கிராம அமைப்புக்களில் கூட வெள்ளார்களின் குடியிருப்புகள் போக்குவரத்து வசதி குடிநிர் வசதி முதலான அனைத்து அடிப்படை வசதிகளும் உள்ள இடங்களில் அமைக்கப்பட்டிருந்தது.பஞ்சமர்கள் எனப்படும் சாதிரீதியாக ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் குடியிருப்புக்கள் ஊரின் ஒதுக்குப்புறத்திலுள்ள சதுப்பு நிலங்கள் அல்லது தரிசு நிலங்களில் அமைக்கப்பட்டிருந்தன.பெரும்பாலும் இந்தக் குடியிருப்புக்கள் போக்குவரத்து வசதியற்ற குச்சொழுங்கை (சிறுபாதை)களை மட்டுமே கொண்டிருந்தன.சுத்தமான குடி தண்ணீர் கூட இந்தக் குடியிருப்புகளில் கிடைப்பதில்லை.
நிலக்கிழார்கள் எனப்படும் ஒவ்வொரு வெள்ளாளக் குடும்பத்துக்கும் பஞ்சமர் குடும்பங்கள் தொண்டூழியம் செய்வது கட்டாயமாக்கப்பட்டிருந்தது.
ஓரு வெள்ளாளரின் நிலத்தை வாரம் எனப்படும் குடிமை குத்தகைக்கு (குடிமை குத்தகை என்பது நிலத்தை உழுது விதைக்கும் பஞ்சமர் அந்த நிலத்தில் விளையும் விளைச்சலில் அரைவாசியை நிலவுடமையாளருக்கு கொடுக்க வேண்டும்.இது சில இடங்களில் மூன்றில் ஒரு பங்காக இருந்தது.) எடுக்கும் பஞ்சமர் குடும்பம் ஒவ்வொரு நாளும் அந்த வெள்ளாள நிலக்கிளாரின் வீட்டுக்குச் சென்று அவர்களது ஆடு மாடு முதலான கால் நடைகளை பராமரிக்க வேண்டும்.அவற்றுக்கு உணவு கொடுக்க வேண்டும்.இதைவிட ஓலை வெட்டுவது கதியால் (மரக்குச்சிகள்)வெட்டுவது வேலி அடைப்பது என்று அவ்வப்போது அவர்களுக்கு தேவையான வேலைகளை கூலியின்றி செய்து கொடுக்க வேண்டும். பஞ்சமர் குடும்பப் பெண்கள் அந்த நிலக்கிளாரின் வீட்டு முற்றங்களை ஒவ்வாரு நாள் காலையிலும் கூட்டி பெருக்கி தண்ணீர் தெளிக்க வேண்டும்.
கோவியர் சாதி பெண்கள் அவர்கள் வீட்டுக்கு வந்து பாத்திரம் கழுவிக் கொடுப்பது அரிசி மா இடித்துக் கொடுப்பது நெல்லுக் குத்திக் கொடுப்பது
முதலான வேலைகளை செய்து கொடுக்க வேண்டும்.பஞ்சமர் சாதிப் பெண்கள் இந்த வேலைகளை செய்ய அனுமதிக்கப்படாததால் கோவியர் சாதி பெண்கள் இதை செய்தார்கள்.நாவிதர்கள் அவர்கள் வீட்டுக்கு வந்து சவரம் செய்ய வேண்டும் அல்லது முடி வெட்ட வேண்டும்.வெள்ளாருக்கு முடி வெட்டும் நாவிதர் ஏனைய சாதியினருக்கு முடிவெட்டுவது தடை செய்யப்பட்டிருந்தது.
வண்ணார் எனப்படும் சலவைத் தொழிலாளர்களும் வெள்ளார் வீட்டுக்கு வந்து அழுக்குத் துணிகளை எடுத்துச் சென்று சலவை செய்துவிட்டு கொண்டு வந்து கொடுக்க வேண்டும்.அவர்களும் ஏனைய சாதியினருக்கு சலவை செய்ய தடை விதிக்கப்பட்டிருந்தது.
வெள்ளாள நிலக்கிளார் வீட்டு பெண்ணுக்கு திருமணம் நடக்கும் போது அவளுடைய சீதண வரிசையில் (வரதட்சணை) அவளது தாய் வீட்டில் சேவகம் செய்த நளவர் அல்லது பள்ளர் சாதிப் பெண் ஒருவரையும் கோவியர் சாதிப் பெண் ஒருவரையும் சேர்ப்பது கட்டாய மாக்கப்பட்டிருந்தது. அது போலவே ஒரு நளவர் அல்லது பள்ளர் அந்த திருமணத்துக்கு கொடுக்கப்பட்ட சீர்வரிசைகளை தடி ஒன்றின் இரு முனைகளிலும் கட்டித் தொங்க விட்டவாறு காவிச் செல்ல வேண்டும். இது கா காவுதல் என்று அழைக்கப்பட்டது.
அடுத்து ஓரு வெள்ளாள நிலக்கிளார் வீட்டில் மரணம் நிகழும் போது அந்த உடலத்தை சுடுகாட்டுக்கு கொண்டு செல்லும் வரை பராமரிப்பதற்கு ஒரு கோவியர் சாதியை சேர்ந்த ஒரு ஆணும் பெண்ணும் உடனடியாக அங்கு செல்வது எழுதப்படாத விதியாக இருந்தது.
அடுத்து இறந்தது ஆணாக இருந்தால் நாவிதர் வந்து முகச்சவரம் செய்யவேண்டும்.
சலவைத் தொழிலாளி விரைந்து வந்து இறந்தவர் போட்டிருந்த துணிகளை எடுப்பது வெள்ளை கட்டுவது முதலான தனது கடமைகளை செய்து விட்டு அந்த உடலம் சுடுகாட்டுக்கு எடுத்துச் செல்லப்படும் வரை இழவு நடந்த வீட்டின் ஒரு மூலையில் குந்தி இருக்க வேண்டும்.
உடலத்தை சுடுகாட்டுக்கு எடுத்துச் செல்வதற்கு முன்னர் நளவர்கள் அல்லது பள்ளர்கள் அந்த உடலத்தை எரிப்பதற்கான விறகுகட்டைகளை சேகரித்து சிதையை அமைத்து தாயார் நிலையில் வைத்திருக்க வேண்டும்;.
பின்னர் பள்ளர் அல்லது நளவர் சாதிப் பெண்கள் குடமூதி குரவை எழுப்பி முன் செல்ல பறையர்கள் பறையடித்துச் செல்ல வண்ணார் நிலபாவாடை (துணியை நிலத்தில் விரித்துச் செல்வது) விரித்துச் செல்ல நாவிதர் நவதானியத்தை வழியெங்கும் தூவிச் செல்ல நான்கு கோவியர்கள் உடலம் வைக்கப்பட்ட பாடையை தூக்கிச் செல்ல இன்னும் நான்கு கோவியர்கள் மேலாக்குப் பிடிக்க கொள்ளிச் சட்டி தூக்கிய வரும் எனைய சொந்த பந்தங்களும் அதன் பின்னால் அணிவகுத்துவர நடக்கும் அந்த மரண ஊர்வலம் அடிமை முறையின் அப்பட்டமான வெளிப்பாடாக இருந்தது.
யாழ் குடா நாடு முழுவதும் வானம் பார்த்த விவசாயமே செய்யப்பட்டது.அதாவது மழை பெய்யதால் பயிர் விளையும்.மழை பெய்யாது விட்டால் பயிர்கருகிவிடும்.மழை பெய்து பயிர் நன்றாக விளையும் போது மன மகிழ்ச்சியோடு வார நெல்லை (குத்தகை) பெற்றுக் கொள்ளும் நிலக்கிளார்கள் மழை பொய்த்து நெல் விளைச்சல் குறையும் போது நியாய தர்மத்தோடு நடந்து கொள்வதில்லை.மழை பெய்து பயிர் விளைந்த காலத்தில் எவ்வளவு மூடை நெற்களை அவர்கள் (நளவர் பள்ளர்;) கொடுத்தார்களோ அதேயளவு நெல் மூடைகளை கொடுக்கும் படி வற்புறுத்தப்படுவார்கள்.இதை எதிர்த்துக் கேட்டால் அந்த நிலத்தை பறித்து மற்றொருவருக்கு வாரத்துக்கு கொடுத்துவிடுவார்கள்.இதனால் பலர் வறட்சிக்காலத்தில் தங்கள் உழைப்பு முழுவதையும் நிலக்கிளார்களுக்கு வாரிக் கொடுத்துவிட்டு பட்டிணியில் வாடிய சம்பங்கள் நிறையவே இருந்தன.
சமூக வன்முறையை திணிப்பது பொருளாதார அடக்குமுறையை திணிப்பது என்ற இரண்டு முனைகளில் இந்த சைவ வெள்ளாளிய அதிகார வர்க்கம் பஞ்சமர்கள் மீதான தங்களது பிடியை தக்க வைத்திருந்து.சமூக வன்முறையை திணிப்பதன் மூலம் பஞ்சமர்கள் ஒருங்கிணைவதும் எழுச்சிபெறுவதும் தடுக்கப்பட்டது.
பொருளாதார அடக்குமுறையை திணித்ததன் மூலம் அவர்கள் மத்தியில் உபரி((தேவையை மிஞ்சிய இருப்பு) உருவாகாமலும் அது மூலதனத் திரட்சியாக மாறி அவர்கள் பொருளாதார ரீதியாக வளர்ச்சி பெறாமலும் தடுக்கப்பட்டது.
இந்த சுரண்டல் முறையை தகர்த்தெறிவதன் மூலம் தான் தமிழ்
சமூகத்தில் அடிப்படை மாற்றத்தை கொண்டு வர முடியும் என்று பொன் கந்தையா உறுதியாக நம்பினார்.
இது தான் அந்தக்காலத்தில் தமிழ் தமிழர் தமிழீழம் என்று கூறிக்கொண்டு பம்மாத்து அரசியல் நடத்திய ஏனைய தமிழ் தலைவர்களிடமிருந்து அவரை வேறுபடுத்தியது.
ஏனைய தலைவர்கள் இந்த சுரண்டல் முறைக்கு பங்கம் வராத வகையில் அதை காப்பாற்றி வைத்துக்கொண்டு சமபந்தி போசனம் முதலான பம்மாத்து நடவடிக்கைகள் மூலம் சாதி ஒழிந்துவிடும் என்று மக்களை நம்பச் சொன்னார்கள்;.இவர்கள் யாரும் ‘வாரம்’ எனப்படும் அடிமைக் குத்தகை முறை ஒழிக்கப்பட வேண்டும் என்று குரல் கொடுக்கவில்லை. குடிமைச் சேவக முறை தவறு அது ஒழிக்கப்பட வேண்டும் என்றும் மேட்டுக்குடி தமிழர்கள் எவரும் பஞ்சமர்களை கட்டாயப்படுத்தி சேவகம் செய்ய நிர்பந்திக்கக் கூடாது என்றும் கோரவில்லை.சாதியை தலைமுறை தலைமுறையாகக் கடத்தும் சாதியதிருமணமுறையை மாற்றி அதாவது கலப்புத் திருமணத்தை ஒரு சமூக அரசியல் நெறிமுறையாக முன்னெடுத்துச் செல்ல இவர்கள் முன்வரவில்லை.
இவற்றையெல்லாம் செய்தால் தங்கள் வாக்கு வங்கிக்கு ஆபத்து எற்பட்டு தங்களது நாடாளுமன்ற நாற்காலி கனவு தகர்ந்து போய்விடும் என்று இவர்கள் பயந்தது ஒருபக்கம் என்றால் மறுபக்கம் இந்த அமைப்பு தொடர்ந்து நிலைத்திருக்க வேண்டும் தலைமுறை தலைமுறையாக அடுத்தவரும் சந்ததிகளுக்கும் கடத்திச் செல்லப்பட வேண்டும் என்பதில் இவர்கள் குறியாக இருந்தார்கள் என்பதே உண்மையாகும்.
பொன் கந்தையா தன்னுடைய முதல் வேலைத்திட்டமாக மேட்டுக்குடியினரின் பிரித்தாளும் தந்திரத்தால் தங்களுக்குள்ளேயே மோதிக் கொண்டு காவல் நிலையங்களுக்கும் நீதிமன்றங்களுக்கும் நடையாய் நடந்து தங்களது அற்ப செற்ப தேட்டங்கiயும் தொலைத்துக்கொண்டிருந்த மக்களை ஒருங்கிணைக்கும் வேலையை தொடங்கினார்.
இதற்கென ஒவ்வொரு ஊர்களிலும் கிராம முன்னேற்றச் சங்கங்கள் ஆரம்பிக்கப்பட்டன.
இந்தச் சங்கங்கள் மூலமாக மக்கள் ஒரே இடத்தில் கூடி ஒன்றாய் இருந்து நாட்டு நடப்புகளை விவாதிக்கும் பழக்கம் உருவாக்கப்பட்டது.
அடங்கிக் கிடப்;பதும் அடிமைச் சேவகம் செய்வதும் தலைவிதி அல்ல,அது சுரண்டிப் பிழைக்கும் கூட்டத்தால் உருவாக்கப்பட்ட சதி என்று மக்களுக்கு எடுத்துச் சொல்லப்பட்டது.
ஆனால் அது அவ்வளவு சுலபமானதாக இருக்கவில்லை.தங்களுக்கு தொழில் பிச்சை போட்டு வாழவைக்கும் தெய்வங்களான நயினார்மாரையும் நாச்சியார்மாரையும் குறைசொல்வதை முதலில் அந்த மக்கள் ஏற்றுக்கொள்வில்லை. பொன் கந்தையாவையும் அவரது தோழர்களையும் தங்களது பிழைப்பில் மண் அள்ளிப்போட வந்த சதிகாரர்களாவே அவர்கள் பார்த்தார்கள்.
பல இடங்களில் காதுகொடுத்துக் கேட்க முடியாத வசவுகளும் கல்லெறிகளும் கூட விழுந்தன.
அந்த மக்களின் அறியாமையையும் அவர்களிடம் இருந்த குடி பழக்கத்தையும் தங்களுக்கு சாதகமாக்கிக் கொண்ட மேட்டுக்குடியினர் அவர்களை பொன் கந்தையாவுக்கு எதிராக தூண்டிவிட்டனர்;. அவரையும் அவரது தோழர்களையும் ஊருக்குள் வர அனுமதிப்பது குழப்பங்களும் மோதல்களும் ஏற்பட வழி வகுக்கும் என்றும் காவல்துறையினர் வந்து அவர்களை பிடித்துக்கொண்டு போய்விடுவார்கள் என்று அவர்கள் பயமுறித்தி வைத்திருந்தனர்.
ஆனால் பொன் கந்தையா இதைக் கண்டெல்லாம் சோர்ந்து போய்விடவில்லை.சமூக மாற்றத்தை ஏற்படுத்துவதற்கான தனது பயணத்தை அவர் இடை நிறுத்திவிடவில்லை.கல்அடியையும் சொல்லடியையும் தாங்கிக் கொண்டு தொடர்ச்சியாக அவர் மக்களை சந்தித்தார்.உண்மை நிலையை அவர்களுக்கு புரியக் கூடிய விதத்தில் எடுத்துவிளக்கினார்.
அவர்களைப் போல அவர்களது பிள்ளைகளும் குலத் தொழிலைத்தான் செய்ய வேண்டுமா?அடிமைச் சேவகம் தான் செய்ய வேண்டுமா? அவர்களும் மதுவுக்கு அடிமையானவர்களாக ஒருவரோடு ஒருவர் சண்டை பிடித்துக்கொண்டு காவல்நிலையங்களினதும் நீதிமன்றங்களினதும் வாசல் படிகளில் காத்துக் கிடக்கவேண்டுமா?
ஏன் அவர்கள் மற்றவர்களைப் போல படித்துப் பட்டம் பெற்று அரசுப் பணிகளில் சேரமுடியாது?ஏன் அவர்கள் சுயமாக தொழில் செய்து முன்னேற முடியாது?ஏன் சொந்தமாக நிலம் வாங்கி சுயமாக விவசாயம் செய்ய முடியாது? என்ற நியாயமான கேள்விகளை அவர் எழுப்பினார்.
இந்தக் கேள்விகள் கணிசமான மக்களை சிந்திக்க வைத்தது.சமூக மாற்றத்தை விரும்பும் துடிப்புள்ள போர் குணம் மிக்க இளைஞர் கூட்டத்தை அவர் பின்னால் அணிதிரள வைத்தது.
முதல் முயற்சியில் வெற்றியடைந்த பொன் கந்தையா அடுத்த முயற்சியாக பெயர் மாற்றும் இயக்கத்தை ஆரம்பித்தார்.
பஞ்சமர்கள் வெள்ளார்களின் அடிமைகள் என்பதை உளவில் ரீதியாக உணர்த்திக்கொண்டிருக்கும் விதத்தில் அவர்களுக்கு கந்தன் முருகன் வேலன் பூதன் பொன்னன் கணபதி வள்ளி பாறி சின்னாச்சி என்று வைக்கப்பட்ட பெயர்களை அழகேசன் முருசேன் சிவபாதம் கந்தவனம் பொன்னம்பலம் சிற்றம்பலம் மலர்விழி கயல்விழி பொற்கொடி என்று மேட்டுக்குடியினரில் இருந்து வேறுபடுத்தி காட்டாத பெயர்களாக மாற்றும் முயற்சியை அவர் தொடர்ந்தார்.
விதானை என்று அழைக்கப்படும் கிராம அதிகாரிகளும் றிஜித்தார் எனப்படும் பிறப்பு இறப்புப் பதிவாளர்களும் பஞ்சமர்களின் பெயர்களை தீர்மானிக்கும் முறையை முடிவுக்கு கொண்டு வந்து பெற்றோர் தீர்மானிக்கும் பெயரை பிள்ளைக்கு வைக்கும் முறையை கொழும்பிலுள்ள தனது கட்சித் தலைமையை தொடர்புகொண்டு அரச ஆணை மூலம் நிறைவேற்ற வைத்தார்.
பிறப்பு சான்றிதழில் சாதி கோரும் முறையை நீக்குவித்து அந்த இடத்தில் தேசிய இனம் என்று குறிப்பிடும்படி செய்வித்தார்
தேசிய இனம் என்று வந்த பின்பு அந்த இடத்தில் இலங்கை தமிழர்.இலங்கைத் தமிழ். இலங்கை தமிழன் என்று எழுதும் மோசாடியான எழுத்து முறையை மேட்டுக்குடி அதிகாரிகள் கையாண்டு வந்தனர்.
அதாவது ஒரு பிள்ளையின் பிறப்புச்சான்றிதழில் தேசிய இனம் என்ற இடத்தில் இலங்கை தமிழர் என்று குறிப்பிட்டால் அது வெள்ளாளர் முதலான மேட்டுக்குடியினரை குறிக்கும். இலங்கைத் தமிழ் என்று குறிப்பிட்டால் கரையார் கோவியர் முதலான இடைநிலை சாதியினரை குறிக்கும்.இலங்கைத் தமிழன் என்று குறிப்பிட்டிருந்தால் அது பஞ்சமர்களைக் குறிக்கும்.
மேட்டுக்குடி அதிகாரிகளின் இந்தக் கள்ளத்தனத்தையும் அம்பலப்படுத்திய பொன் கந்தையா இலங்கைத் தமிழர் என்ற பொது குறியீட்டின் மூலமே அனைவரையும் அழைக்க வேண்டும் என்பதையும் அரச ஆணை மூலம் நிறைவேற்ற வைத்தார்.
பொன் கந்தையாகின் இந்த நடவடிக்கைகள் பல நூற்றாண்டுகளாக சாதியின் பேரால் ஒடுக்கப்பட்டு நடைப்பிணங்களாக வாழந்து வந்த பஞ்சமர்களுக்கு நம்பிக்கையைக் கொடுத்து அவர்களை எழுச்சி கொள்ள வைத்தது.
மாற்றம் என்ற சொல்லத் தவிர மாறாதது என்று ஒன்றும் இல்லை என்றும் துணிந்து போராடினால் மாற்றத்தை கொண்டு வரமுடியும் என்றும் நம்பிய இளைஞர் படை அவர் பின்னல் திரண்டது.
(தொடரும்)

திங்கள், 20 ஆகஸ்ட், 2012

பயணிகளிடம் கையேந்திய ஏர் பிரான்ஸ் நிறுவனம்


பிரான்சின் விமானபோக்குவரத்து நிறுவனமான ஏர் பிரான்ஸ் நெதர்லாந்தின் கேஎல்எம் நிறுவனத்துடன் இணைந்து விமானப் போக்குவரத்து சேவையை உலகளவில் நடத்திவருகிறது.
உலக பொருளாதார நெருக்கடி இந்தக் கூட்டு நிறுவனத்தையும் பாதித்தாலும் சேவைகள் முடங்கிப் போகும் அளவுக்கு பாரிய நெருக்கடி எதுவும் ஏற்படவில்லை.
ஆனால் கடந்த 15 ம் திகதி இந்த நிறுவனம் பயணிகளிடம் கையேந்த வேண்டிய ஒரு புதிய நெருக்கடியை எதிர் கொண்டது
கடந்த 15 ம் திகதி பாரிசில் இருந்து லெபனான் தலைநகர் பெய்ரூட் நோக்கி 174 பயணிகள் மற்றும் 12 பணியாளர்களுடன்  சென்று கொண்டிருந்த போயிங் 777 ரகத்தைச் சேர்ந்த ஏர்பிரான்ஸ் விமானம் எரிபொருள் பற்றாக் குறையால் சிரிய தலைநகர் டமஸ்கசலுள்ள சர்வதேச விமானநிலையத்தில் அவசரமாக தரையிறங்க வேண்டிய நிலை ஏற்பட்டது.
ஏற்கனவே சிரியா மீது பிரான்ஸ் பொருளாதாரத் தடை விதித்துள்ள நிலையிலும் சிரியாவுக்கான விமானப் போக்குவரத்தை ஏர் பிரான்ஸ் நிறுவனம் நிறுத்திவிட்ட நிலையிலும் அந்த விமானத்துக்கு டமஸ்கஸ் விமான நிலையத்தில் எரிபொருள் நிரப்பமுடிவில்லை.விமானிகளிடம் இருந்த வங்கி கடன் அட்டைகளையும் அங்கு உபயோகப்படுத்த முடியில்லை.பிரான்ஸ் மற்றும் நெதர்லாந்து தூதரங்களும் அங்கு மூடப்பட்டுள்ள நிலையில் உதவி கோருவதற்கும் வழியிருக்கவில்லை.
பிரான்ஸ் மீது கடும் கோபத்தில் இருக்கும் அசாத்தின் அரச படைகளால் விமானத்துக்கும் விமானத்தில் இருக்கும் பயணிகளுக்க ஆபத்து ஏற்படக் கூடும் என்ற அச்சமும் ஏற்பட்டிருந்து.
இந்த நிலையில் அந்த விமானத்தின் விமானிகள் பயணிகளுக்கு நிலைமை யை எடுத்துக் கூறி எரிபொருள் நிரப்புவதற்கு பண உதவி செய்யுமாறு வேண்டுகோள் விடுத்தனர்.
அதை ஏற்றுக்கொண்ட பயணிகள் பணமாகவும் வங்கி கடனட்டைகள் மூலமும் உதவி செய்ததை அடுத்து விமானத்துக்கு எரிபொருள் நிரப்பப்பட்டு விமானம் புறப்பட்டது.
பெய்ரூத் விமானநிலையத்தில் விமானம் தரையிறங்கியதும் பயணிகளிடம் வாங்கிய பணத்தை ஏர் பிரான்ஸ் நிறுவன அதிகாரிகள் திருப்பிக் கொடுத்ததோடு பயணிகளிடம் பணம் கேட்டதற்காக மன்னிப்புக் கோரியதோடு பணத்தை வழங்கியதற்காக நன்றியும் தெரிவித்துக்கொண்டது.
பாரிசில் விமானம்புறப்படுவதற்கு முன்னர் அந்த விமானத்தின் எரிபொருள் அளவு மற்றும் அந்த எரிபொருளைக் கொண்டு அந்த விமானம் பயணிக்க கூடிய தூரம் என்பவை ஏன் கணக்கிடப்படவில்லை? என்பது தொடர்பாக விசாரணை நடைபெற்றவருகிறது.

ஞாயிறு, 19 ஆகஸ்ட், 2012

பிரான்சை வெப்ப அலை தாக்கியது : 33 மாவட்டங்களில் அபாய எச்சரிக்கை!


பாரிசில் வெப்ப அலை காரணமாக காற்று மாசடைந்துள்ளது
2003 ம் அண்டு பிரான்சை தாக்கிய வெப்ப அலையில்(canicule)14800 பேர் உயிரிந்த சம்பவத்தை பிரெஞ்சு மக்கள் இன்னமும் மறக்காத நிலையில் தற்போது அதையொத்த வெப்ப அலை பிரான்சை தாக்கியுள்ளது.
பிரான்சின் 33 மாவட்டங்களில் ஒரேஞ்சு நிற அபாய எச்சரிக்கை விடப்பட்டுள்ளது.அதிலும் 21 மாவட்டங்களில் இன்று வெப்பநிலை மிக அதிகரித்து 40°பாகை செல்சியசுக்கு மேல் செல்லும் என்று எச்சரிக்கப்பட்டுள்ளது.
தலைநகர் பாரிசிலும் அதன் புறநகர் பகுதிகளிலும் இன்று இந்த வெப்ப அலை காரணமாக காற்றுமாசடடைந்து(pollution)காணப்படும் என்றும் இதனால் உடலில் தாங்க முடியாத சூடும் சுவாச நோய்களும் இதய நோய்களும் ஏற்படும் அபாயம் உள்ளதென்று எச்சரிக்கப்பட்டுள்ளது.
பாரிசிலும் அதன் புறநகர் பகுதிகளிலும் உள்ள பல மருத்துமனைகளில் இந்த நோய் பாதிப்புக்கு உள்ளானவர்களுக்கு சிகிச்சையளிப்பதற்காக அவசர சிகிச்சைப் பிரிவுகள் தயார் நிலையில் வைக்கப்பட்டுள்ளன.
நிறைய தண்ணீர் அருந்தும் படியும் அடிக்கடி முகம் கைகால்களை நீரில் கழுவும்படியும் மக்களுக்கு அறிவித்தல் விடப்பட்டுள்ளது.இரவு 9 மணி வரை அவசிய தேவைகளுக்கு அல்லாமல் மக்களை குறிப்பாக முதியவர்கள் குழந்தைகள் மற்றும் நோயாளிகளை வெளியில் நடமாட வேண்டாம் என்றும் எச்சரிக்கை விடப்பட்டுள்ளது.
வீடுகளில் உள்ளவர்களும் சட்டர்களை மூடிவிட்டு ஜன்னல் கண்ணாடிகளை திறந்து விடுமாறும் சிறவர்கள் முதியவர்களுக்கு நிறைய தண்ணீரும் முலாம் பழம் போன்ற சூட்டை தணிக்கும் பழங்களும் கொடுக்க வேண்டும் என்று அறிவுறுத்தப்பட்டுள்ளது.
பொதுவாக பிரான்சிலுள்ள(ஐரோப்பாமுழுவதிலும் கூட) வீடுகள் குளிர் தடுப்பு தொழில்நுட்ப அடிப்படையில் அதற்கான மூலப்பொருட்களை கொண்டு கட்டப்பட்டிருப்பதால் இவ்வாறான எதிர்பாராத வெப்ப அலைகளை வீசும் காலத்தில் மக்களுக்கு அதிக சிரமங்கள் எற்படுவதாக கட்டிட பொறியியலாளர்கள் தெரிவித்துள்ளனர்.
உங்களின் உறவினர்கள் நண்பர்கள் யாராவது தனிமையில் வாழ்ந்தால் அவர்களுடன் தொலைபேசிலாவது தொடர்புகொண்டு அவர்களது உடல் நலத்தை உறதிப்படுத்துமாறு பிரான்ஸ் அரசாங்கம் கேட்டுள்ளது.
2003ம் ஆண்டு வெப்ப அலை வீசியபோது தலைமையில் வாழ்ந்த பல ஆயிரக்கணக்கானோர் அதிக வெப்பம் காரணமாக உடலில்நீர் வற்றிய நிலையில் உதவிக்கு ஆளின்றி உயிரிழந்திருந்ததால் இம்முறை முன்னெச்சரிக்கை நடவடிக்கையாக இந்த வேண்டுகோள் விடப்பட்டுள்ளது
http://www.bfmtv.com/canicule-21-departements-en-alerte-orange-actu32025.html
http://www.bfmtv.com/a-paris-la-vague-de-chaleur-renforce-les-actu32061.html

சனி, 18 ஆகஸ்ட், 2012

பிரான்சை அனல் காற்று தாக்கும் அபாயம்



பிரான்சை இந்த வாரம் அனல் காற்று (canicule) தாக்கும் அபாயம் உள்ளதாக மெத்தியோ பிரான்ஸ் எசச்ரித்துள்ளது.வடஆபிரிக்காவில் இருந்து ஐரோப்பாவை கடந்து செல்லும் வெப்பஅலை காரணமாக பிரான்சில் வெப்ப நிலை மிகவும் அதிகரித்துக்காணப்படும் என்றும் நாளை ஞாயிற்றுக்கிழமை வெப்பநிலை 40°செல்சியசை தாண்டக்கூடும் என்றும் எச்சரிக்கப்பட்டுள்ளது.
புhரிசையும் அதன் புறநகர் பகுதிகளையும் கூட இந்த அனல் காற்று தாக்கும் என்று எச்சரிக்கப்பட்டுள்ளது.வயோதிபர்களை நோயாளிகளையும் எச்சரிக்கையாக இருக்குமாறும் முதியவர்கள் மற்றும் மாற்றுத் திறன் கொண்டவர்களுக்கான அமைச்சர் மிஷேல் துலுனே கேட்டுக்கொண்டுள்ளார் மக்கள் இந்த வெப்ப அலையால் பாதிக்கப்படாமல் இருக்கச் சில ஆலோசனைகளை வழங்கியுள்ளார்.

பகலில் வீட்டின் யன்னல்களின் சட்டர்கள் எனப்படும் வெளி கதவுகளை  முடிவிட்டு உள் கணணாடிக் கதவுகளை   திறந்துவிட வேண்டும் என்றும்  இரவு நேரங்களில் இரண்டையும் திறந்து விடவேண்டும் என்றும் அவர் கூறியுள்ளார்
அடிக்கடி தண்ணீர் அருந்திக் கொள்ளவதுடன்  உடலையும் அடிக்கடி நனைத்துக் கொள்ளல் வேண்டும் என்றும்  முக்கியமாக முகத்தையும் கைகளையும் அடிக்கடி கழுவிக் கொண்ணல் வேண்டும் என்றும் அவர் கோரியுள்ளார்
காலை 11 மணியிலிருந்து இரவு 9 மணிவரை முதியவர்கள் வெளியே செல்வதை  முடிந்தவரை தவிர்க்க வேண்டும் என்றும்  அத்தோடு முதியவர்களையும் தனியே இருப்பவர்களையும் அவர்களது உறவுகள் அடிக்கடி தொடர்பு கொண்டு நலன் விசாரிப்பதோடு அவர்களுக்கு  தேவையான  உதவிகளையும் செய்யுமாறு அவர்  கேட்டுக் கொண்டுள்ளார்.
அனல் காற்றால் பாதிக்கப்படக்கூடியவர்களுக்கு அவசர முதலுதவிகளை வழங்குவதற்கு நாடு முழுவதிலும் முதலுதவிப் படையினரும் தீயணைப்பு படையினரும் தயார் நிலையில் வைக்கப்பட்டுள்ளனர்.
பெரும்பாலான மாநகர சபைகள் மக்கள் முகம் கைகால்களை நனைத்துக் கொள்வதற்கான அவசர நீர் வழங்கிகளை நகரின் முக்கிய பகுதிகளில் நிறுவியுள்ளன.
2003 ஆம் ஆண்டு பிரான்சை தாக்கிய  வெப்ப அலை (canicule)யால் பத்தாயிரத்துக்கு மேற்பட்ட முதியவர்கள் குறிப்பாக தனிமையில் இருந்த முதியவர்களும்  நோயாளிகளும் ;உடலில் நீர்ப் பற்றாக்குறை ஏற்பட்டதால் மரணமடைந்தனர். இம்முறை  அதை விட மோசமான வெப்ப அலை  வர உள்ளதால் பிரான்ஸ் அரசாங்கம் பல்வேறு முன்னெச்சரிக்சை நடவடிக்கைகளை மேற்கொண்டுள்ளது.

வியாழன், 16 ஆகஸ்ட், 2012

நினைவழியா வடுக்கள்-16


அன்று எங்கள் ஊரில் கூட்டம் நடத்த வந்தவர் எங்களுரை உள்ளடக்கிய பருத்தித்துறை தொகுதியின் நாடாளுமன்ற உறுப்பினராக இருந்து பொன். கந்தையாவாகும்.
ஏற்கனவே ஒன்றிரண்டு கூட்டமேடைகளில் அரசியல் தலைவர்கள் என்று சொல்லப்பட்டவர்கள் கைகளை ஆட்டி கண்களை உறுட்டி பல்லைக்கடித்து வீராவேசமாக கத்துவது போலப் பேசியதை தான் நான் பார்த்திருக்கிறேன்.அவர்கள் என்ன பேசுகிறார்கள் என்று அப்போது எனக்கு புரிவதில்லை.காத்தான் கூத்து அல்லது அரிச்சந்திரா கூத்து பார்க்க செல்லும் போது ராசா ராணி வேடமணிந்தவர்கள் வாய் ஓயாமல் பாடிக்கொண்டிருப்பதை பார்த்திருக்கிறன்.இது பற்றி நான் எனது
தாத்தாவிடம் கேட்ட போது அவர் ‘அது கூத்து. கூத்தெண்டால் அப்படித்தான் பாட வேண்டும்’என்று எனக்கு சொல்லியிருந்தார்.
ஆது போல அரசியல் கூட்ட மேடைகளில் நடக்கும் பேச்சுகளை பார்த்த போது ‘இது பேச்சு, பேச்சென்றால் இப்படித்தான் இருக்கும்’ என்ற ஒரு எண்ணம் என்மனதில் படிந்திருந்தது.
ஆனால் பொன் கந்தையா அவர்கள் எந்தவித ஆர்பாட்டமும் இல்லாமல் அனைவருக்கும் புரியும் விதத்தில்  பேசுவார் என்று எனது தாத்தா சொன்ன போது எனக்கு ஆச்சரியமாக இருந்தது மட்டுமல்லாமல் அவர் மீதான ஒருவித ஈர்ப்பையும் எனக்கு எற்படுத்தியது.
அவர் எங்களுரில் பேசிய போது”‘தோழர்களே! உங்களுடைய பூட்டன்மாரிடம் ஒரே ஒரு நாலுமுழ வேட்டி இருந்தது. அதன் நுணியில் ஒருபகுதியை கிழித்து அவர்கள் கோவணமாக கட்டிவிட்டு மீதியை உடுத்திக் கொண்டார்கள். உங்கள் பூட்டிமாரிடம் ஒரே ஒரு புடவை மட்டும் இருந்து.மற்ற பெண்கள் அணியும் உள்பாவாடையோ மற்ற எதுவுமோ அவர்களிடம் இருக்கவில்லை.அந்தச் சேலையை அவர்கள் மானத்தை மறைக்க உடம்பில் சுற்றிக் கொண்டார்கள்.மாதக்கணக்காக வருசக் கணக்காக அவர்கள் அந்த ஒற்றைத் துணியைத்தான் கட்டிக்கொண்டு திரிந்தார்கள்.அவர்கள் தொட்டால் தண்ணீர் அழுக்காகிவிடும் என்று கிணறுகளிலும் குளங்களிலும் தண்ணிர் அள்ளவும் குளிக்கவும் தடைவிதித்தார்கள். அதனால் அவர்கள் அழுக்காக இருந்தார்கள்.அவர்களைப் பார்த்து ஊத்தையர்கள் (அழுக்கானவர்கள்) என்றார்கள்.மழைவந்தால் தான் அவர்களின் உடம்பில் தண்ணிர்; படும் என்ற நிலை அவர்கள் காலத்தில் இருந்தது.
உங்களுடைய தாத்தாமாரிடம் 2 வேட்டிகள் இருந்தன?தனியான கோவணங்கள் கூட இருந்தன.உங்கள் பாட்டிமாரிடம் 2 சேலைகள் இருந்தன.ஆனால் அவர்களிடம் சால்வைகளோ ரவிக்கைகளே இருக்கவில்லை.ஏனென்றால் அவர்கள் அவற்றை அணிய தடைவிதிக்கப்பட்டிருந்து.
அவர்களுக்கும் கிணறுகளிலும் குளங்களிலும் தண்ணீர் அள்ளவும் குளிக்கவும் தடை விதிக்ப்பட்டிருந்து.அவர்கள் தங்களுக்கென்று தண்ணிர் அள்ளவும் குளிக்கவும் துரவுகளை(கிணறாக கட்டப்படாத நிர் நிலை)யும் தோண்டினார்கள்.இந்த நிலைமை உங்களுடைய அப்பாமார்களுடைய காலத்திலும் இருந்தது
இன்று உங்களிடம் பல வேட்டிகளும் சேலைகளும் சால்வைகளும் ரவிக்கைகளும் பாவாடைகளும் கூட இருக்கின்றன.கிணறுகள் கூட நீங்கள் கட்டி இருக்கிறீர்கள்.இவையெல்லாம் உங்களுக்கு கிடைத்த சலுகைகளோ வரப்பிரசாதங்களே அல்ல! இவையெல்லாம் உங்களுடைய நீண்ட போராட்டத்தால் உழைப்பால் உங்களுக்கு கிடைத்தவை.
உங்களுடைய பூட்டன்மார் குளிப்பதற்கும் தோழில் துண்டு போடுவதற்கும் தடைவிதிக்கப்பட்டபோது அதை எதிர்க்க வழிதெரியாது அவர்கள் அடங்கிப்போனார்கள்.உங்களுடைய தாத்தாமாரும் தந்தைமாரும் தோழில்போடும் சால்வைகளை வாங்கினார்கள்? ஆனால் அதை தோழில் போட்டுக்கொண்டு வெளியில் செல்வதற்கு வழியற்றவர்களாக வழிகாட்டுபவர்கள் அற்றவர்களாக இருந்தார்கள்.துரவை தோண்டிய அவர்களிடம் அதை கிணறாக கட்டுவதற்கு வசதி இருக்கவில்லை.அவர்களும் ஒருவகையில் இதெல்லாம் தலைவிதி என்று அடங்கிப் போனார்கள்.
இன்று உங்களிடம் எல்லாம் இருக்கிறது.பல வேட்டிகளையும் பல சேலைகளையும் வாங்கக் கூடிய அளவுக்கு பொருளாதார வசதி உங்களுக்கு இருக்கிறது.இன்று நீங்கள் தைரியமாக தோழில் துண்டைப்போட்டுக் கொண்டு வெளியில் போகலாம்.சேட்டுக் கூட போட்டுக்கொண்டு போகலாம் .பெண்கள் மேலாடைகளை அணியலாம்;.ஆனால் நீங்கள் இதையெல்லாம் செய்யக் கூடாது என்று ஒரு கூட்டம் சொல்லிக் கொண்டுதான் இருக்கிறது.அவர்களுக்கு பயந்து சில இடங்களிலே அவர்கள் உங்களை மிரட்டும் போது நீங்கள் தோழிலுள்ள துண்டை எடுத்து கக்கத்தில் வைத்துக்கொண்டு செல்கிறீர்கள்.
உங்களை ஆலயங்களுக்குள்; செல்லக் கூடாது என்றும் உணவங்களில் சமத்துவமாக அமர்ந்து உணவுண்ணக் கூடாது என்றும் அந்தக் கூட்டம் தடுத்துக் கொண்டுதான் இருக்கிறது.
இந்த நிலைமை உங்களுடைய பிள்ளைகளுக்கும் இருக்க வேண்டுமா? ஆவர்களும் போத்தலில் தான் தேத்தண்ணி (தேனீர்) குடிக்கவேண்டுமா?.உங்களுடைய பிள்ளைகளுடைய காலத்தில் இந்தக் கொடிய அடக்குமுறை முற்றாக ஒழிக்கப்பட்டிருக்க வேண்டும்.அதற்காக நீங்கள் இப்போது போராடவேண்டும். அதற்கு முதலில் நீங்கள் பொருளாதரீதியாக விடுதலை பெறவேண்டும்.உங்களுக்கும் உங்களுக்கு மூத்த தலைமுறையினருக்கும் மறுக்கப்பட்ட கல்வியை நீங்கள் உங்களது பிள்ளைகளுக்கு பெற்றுக்கொடுக்கவேண்டும்.பொருளாதாரமும் கல்வியும் மட்டும் தான் நீங்கள் மற்றவர்களுக்கு சரிநிகர்சமானமாக வாழ்வதற்கு உங்களுக்கு கைகொடுக்கும் என்பதை மறந்துவிடாதீர்கள்.’என்று  பேசியிருந்தார். அந்தப் பேச்சு கொம்யூனிஸ்ட் கட்சி பத்திரிகையில் வந்திருந்தது. அதை எனது தந்தை முக்கியமான ஆவணத்தைப் போன்று பத்திரப்படுத்தி வைத்து அடிக்கடி என்னை எடுத்துப் படிக்குமாறு சொல்வார். அதனால் இந்த சொற்பொழிவு எனக்கு மனப்பாடமாகிவிட்டது.
இங்கிலாந்தின் ஒக்ஸ்போர்ட் பல்கலைக்கழகத்தில் பொருளாதாரத்தில் உயர் பட்டப்படிப்பு படித்திருந்த பொன்.கந்தையா அங்கிருந்து தாயகம் திரும்பியபோது துடிப்புள்ள ஒரு இளம் கொம்யூட்டாக இருந்தார்.
அவரது காலகட்டத்தில் பிரித்தானிய ஒக்போட் பல்கலைக்கழக உயர் கல்வியை முடித்து விட்டு தாயகம் திரும்பிய ஏனைய யாழ் மையவாத அதிகார வாக்கத்தினரின் வாரிசுகளைப் போல தனது படிப்பையும் பட்டத்தையும் அவர் தனது சமூக அந்தஸ்த்தை பிரதிபலிப்பதற்கான கருவியாக அல்லது தனது பிழைப்புக்கான மூலதனமாக பயன்படுத்த அவர் விரும்பவில்லை.மாறாக தான் கற்ற கல்வியைக் கொண்டு தாயகத்தில் தான் வாழ்ந்த சூழலை அந்தச் சூழலில் வாழ்ந்த மக்களை அவர் மாற்ற விரும்பினார்.
அரசியல் என்பது வெறும் மேடைப்பேச்சல்ல-அது அடிமட்ட மக்களிடத்தில் களப்பணி செய்வதில் இருந்து ஆரம்பிக்க வேண்டும் என்பதை அவர் செயலில் செய்து காட்டினார்.
அழுவதும் தொழுவதும் அடங்கிக் கிடப்பதும் தமக்கு விதிக்கப்பட்டிருந்த விதியென்றிருந்த மக்களை எழுவதும் நிமிர்வதும் எதிர்த்து நிற்பதும் அதன் மூலம் அடக்குமுறைகளை தகர்த்தெறிவதும் சாத்தியம் என்றும் அது எழுதப்பட வேண்டிய புதிய விதி என்றும் அவர் உணர வைத்தார்.
சிறீலங்காவின் வெஸ்ட்மினிஸ்டர் மொடல் ஒற்றையாட்சி நாடாளுமன்ற அமைப்புக்குள் சிங்கள அதிகார வர்க்கத்துடன் பேரம் பேசுவதன் மூலம் தமிழீழம் பெற்றுவிடலாம் என்று யாழ் மேட்டுக்குடி அதிகாரவர்க்கம் கூறியதை நிராகரித்து போலியான இலங்கை தேசியம் பேசும் இந்த ஆட்சிமுறையை தூக்கி எறிந்து தேசிய இனங்களின் சுயநிர்ணய உரிமையை அங்கீகரிக்கும் மாற்று ஆட்சிமுறையை உருவாக்குவதன் மூலந்தான் ஒடுக்கப்படும் தமிழ் மக்கள் தங்களது உரிமைகளை வென்றெடுக்க முடியும் என்று அவர் வாதிட்டார்.
தமிழர்கள் கை கோர்க்க வேண்டியது சிங்கள அதிகார வர்க்கத்தால் ஒடுக்கப்படும் சிங்கள பாட்டாளி மக்களுடனேயே அன்றி தங்களது அதிகாரத்தை தக்க வைப்பதற்காக பௌத்த சிங்கள தூய்மை வாதத்தை கையில் எடுத்துள்ள சிங்கள இனவாதிகளுடன் அல்ல என்று அவர் எடுத்துரைத்தார்
சிங்கள அதிகார வர்க்கம் ஆட்சியமைக்க துணை போவதும் அந்த ஆட்சியை வலுப்படுத்த உதவுவதும் எதிர்காலத்தில் அந்த அமைப்பு தமிழர்களுக்கு எதிரான சர்வவல்லமை படைத்த பேரினவாத அமைப்பாக மாறும் என்றும் அவர் எச்சரித்தார்.
பொன் கந்தையா அரசியலில் பிரவேசித்த காலகட்டத்தில் யாழ் குடாநாடு முழுவதும் சாதி வெறி கோலாச்சிக்கொண்டிருந்தது. தீண்டாமைப் பேய் பட்டி தொட்டி எங்கும் தாண்டவமாடிக்கொண்டிருந்தது.
ஈவிரக்கமற்ற சுரண்டலும் சட்ட ரீதியாக உலகளவில் ஒழிக்கப்பட்ட அடிமை குடிமை முறையும் யாழ்ப்பாணக் குடாநாட்டில் பகிரங்கமாக கடைப்பிடிக்கப்பட்டு வந்தன.
பிரித்தானிய அரசு இதுபற்றி ஆராய்வதற்காக சோல்பரி பிரபு தலைமையில் ஒரு ஆணைக்குழுவை நியமிக்க முற்பட்ட போது யாழ் அதிகார வர்க்கத்தை பிரதிநித்துவப்படுத்தும் 48 அமைப்புக்கள் இது தேச வழமை சட்டத்துக்கு எதிரானது என்று எதிர்ப்புத் தெரிவித்திருந்தன. தமிழ் மக்களுடைய நாடாளுமன்றப் பிரதிநிதியாக இருந்தவர்கள் இந்த ஆணைக்குழு அமைக்கப்படுவதை தடுப்பதற்கு தங்களாலான அனைத்து முயற்சிகளையும் செய்தார்கள்.
இதையும் மீறி அந்த ஆணைக் குழு அமைக்கப்பட்டு உண்மை நிலையை அறிவதற்கு சோல்பரி பிரபு யாழ்ப்பாணத்துக்கு விஜயம் செய்த போது, யாழ் அதிகார வர்க்கம் அவருக்கு பிரமாண்டமான வரவேற்பைக் கொடுத்து யாழ்ப்பாணம் நல்லூர் பருத்தித்துறை முதலான நகரப்பகுதிகளுக்கு அழைத்துச் சென்று காண்பித்துவிட்டு அவரை திசைதிருப்பப் பார்த்தது.
இது தற்போது மகிந்த ராஜபக்ஷ அரசாங்கம் வன்னி மக்களின் உண்மை நிலையை அறிய அங்கு செல்லும் வெளிநாட்டு பிரதிநிதிகளை மேள தாளம் முழங்க மாலை மரியாதையுடன் வரவேற்று தாங்கள் விரும்பிய இடங்களுக்கு மட்டுமே அழைத்துச் சென்று காட்டுவதற்கு ஒப்பானதாகவே இருந்தது.
இவர்களின் இந்த கபடத்தனத்தை சிறுபான்மைத் தமிழர் மகாசபையைச் சேர்ந்த எம். சி. சுப்பிரமணியம்,ஜேம்ஸ், வீ.ரீ. கணபதிப்பிள்ளை ஆகியோர் பருத்தித்துறை வாடிவீட்டிýல்(அரச விருந்தினர் விடுதி) தங்கியிருந்த சோல்பரி பிரபுவுக்கு எடுத்துச் சொல்லி அவரை நெல்லியடியிலுள்ள கன்பொல்லைக் கிராமத்துக்கு நேரடியாக அழைத்துச் சென்று அழைத்துச்சென்று காண்பித்தனர்.
சோல்பரி பிரபு யாழ்ப்பாணத்துக்கு விஜயம் செய்வதற்கு இரண்டு நாட்களுக்கு முன்னர் தான் அந்தக் கிராமம் சாதி வெறியர்களால் தீக்கிரையாக்கப்பட்டிருந்தது.முதியவர்கள் பெண்கள் குழந்தைகள் என்று வயது பால் வேறுபாடின்றி அங்கிருந்த மக்கள் சாதிவெறியர்களால் தாக்கப்பட்டிருந்தனர்.அதை விட அந்தக் கிராமம் எந்தவித அடிப்படை வசதிகளும் செய்து கொடுக்கப்படாமல் ஒதுக்கி வைக்கப்பட்டிருந்து.
இதை நேரில் பார்த்து விசனமடைந்த சோல்பரி பிரபு அந்தக் கிராமம் தீக்கிரையாக்கப்பட்டதற்கு என்ன காரணம் என்று அங்கிருந்த அரச அதிகாரிகளை வினவினார்.
மேட்டுக்குடி அதிகார வர்க்கத்தை சேர்ந்த அந்த அதிகாரிகள் அது அந்தக் கிராமத்தை சோந்தவர்களுக்குள் ஏற்பட்ட தனிப்பட்ட பகையால் நேர்ந்த தென்றும் குடிகாரர்களான அவர்கள் குடித்துவிட்டு தங்களுக்குள் மோதிக்கொண்டு குடிசைகளையும் எரித்துவிட்டதாக கூசாது பொய் சொன்னார்கள்.
பாதிக்கப்பட்ட அந்த கன்பொல்லை கிராம மக்கள் இந்த அக்கிரமத்தை பார்த்து வாயடைத்து நின்ற போது சோல்பரி பிரபுவை அங்கு அழைத்துச் சென்ற சிறுபான்மைத் தமிழர் மகாசபை பிரதிநிதிகள் அந்த அதிகாரிகள் பொய் சொல்கிறார்கள் என்றும், சாதி வெறியர்களான இவர்கள் ஒருபோதும் நீதியாக நடந்து கொள்வதில்லை என்றும் அவருக்கு எடுத்துரைத்தனர்.
‘ஐயா இவர்கள் இங்கிருப்பவர்கள் இல்லை. இங்கிருக்கும் உண்மை நிலை இவர்களுக்குத் தெரியாது.இவர்கள் இந்தக் கிராமத்தவர்கள் சொல்வதை வைத்துக் கொண்டு உங்களுக்கு தவறான தகவலை தருகிறார்கள்’ என்று அந்த மேட்டுக்குடி அதிகாரிகள் அதற்கு விளக்கம் கூறியபோது ‘இல்லை ஐயா இவர்கள் சொல்வது தான் பொய் அவர்கள் சொல்வது உண்மை’ என்று ஒரு இளைஞர் குறுக்கிட்டு பதில் சொன்னார்.
ஆவர் வேறு யாருமல்ல பொன்கந்தையாவே தான்.
அவரது சுத்தமான ஆங்கில உச்சரிப்பை பார்த்து சோல்பரி பிரபு வியந்த போது, ‘அந்த பிரதேசத்தை சேர்ந்த தான் ஒக்ஸ்போட் பல்கலைக் கழகத்தின் பட்டதாரி என்று அவருக்கு தன்னை அறிமுகப்படுத்திக் கொண்ட பொன் கந்தையா யாழ்ப்பாணக் குடாநாட்டில் நிலவும் சாதிக் கொடுமைகள் பற்றியும் அவை ஒழிக்கப்படவேண்டியதன் அவசியம் பற்றியும் விபரமாக எடுத்துக் கூறினார்.
தீண்டாமையும் பாகுபாடும் தனிமனி;தர்கள் மீது மட்டுமல்லாமல் அவர்கள் வாழும் கிராமங்கள் மீதும் காட்டப்படுவதாகவும் அதற்கு கன்பொல்லை கிராமம் ஒரு எடுத்துக்காட்டு என்றும் அவர் குறிப்பி;ட்டார்
கன்பொல்லை போன்ற கிராமங்களுக்கு மின்சாரம் சுத்தமான குடி தண்ணீர் அடிப்படை மருத்துவ வசதிகள் கல்வி வசதிகள் போக்குவரத்து வசதிகள் என்பன திட்டமிட்டு மறுக்கப்படுவதையும் அவர் சுட்டிக்காட்டினார்.
கரவெட்டி பகுதில் உள்ள ஒரு பொதுக் குளத்தில் கன்பொன்லைக் கிராமத்தை இளைஞர்கள் சிலர் குளித்ததாலேயே அவர்களது கிராமம் எரியூட்டப்பட்டதாகவும் அந்த கிராம மக்கள் தாக்கப்பட்டதாகவும் இதற்கான முறைப்பாட்டைக் கூட பதிவதற்கு காவல்துறையினரும் அரச அதிகாரிகளும் மறுத்துவருவதையும் அவர் அம்பலப்படுத்தினார்.
இதே கேட்டு கோபமடைந்த சோல்பரி பிரபு அங்கு வந்திருந்த யாழ் அரசாங்க அதிபரிடம் இது பற்றி உடனடியாக விசாரணை நடத்தி அரசாங்கத்துக்கு அறிக்கை சமர்ப்பிக்குமாறு உத்தரவிட்டுவிட்டு அங்கிருந்து புறப்பட்டார்..
சோல்பரி பிரபுவை ஏமாற்றி அவரது தலைமையிலான ஆணைக்குழுவையும் சமாளித்துவிடலாம் என்று நினைத்திருந்து யாழ்ப்பாண அதிகார வர்க்கத்துக்கு இந்தச் சம்பவம் பேரிடியாக அமைந்துவிட்டது.
சரளமான ஆங்கிலத்தில் யாழ்ப்பாணக் குடாநாட்டில் நிலவும் உண்மை நிலைமைகளை சோல்பரி பிரபுவுக்கு எடுத்துரைத்த பொன் கந்தையா மீது அவர்களுக்கு அளவிட முடியாத ஆத்திரம் ஏற்பட்டது.அவரை ஒரு துரோகியாகவே அவர்கள் பார்த்தார்கள்.
‘ஒரு சுத்த வெள்ளாளன் ஒருபோதும் கீழ் சாதி நாய்களுக்காக வக்கலாத்து வாங்க மாட்டான்’ என்று அவர்மீது வசைபாடினார்கள்.
கன்பொல்லை கிராமத்துக்கு வந்திருந்த மேட்டுக்குடி சண்டியர்கள் அவருக்கு அடிக்கச் சென்றார்கள்.
கன்பொல்லை கிராமத்து இளைஞர்களும் அந்த சாதி வெறியர்களை தடுத்து பொன் கந்தையாவை காப்பாற்றுவதற்காக கத்தி கோடாரி போன்ற ஆயதங்களை தூக்கியவாறு திரண்டார்கள்.
நிலைமை விபரீதமாகப் போவதைக் கண்ட பொன் கந்தையா கன்பொல்லை இளைஞர்களை அமைதியாக இருக்கும்படி சொல்லிவிட்டு தனக்கு அடிக்க வந்த மேட்டுக்குடி சண்டியர் தலைவனின் தாடையில் ஓங்கி ஒரு குத்துக் குத்தியதோடு அவனது கையைப் பிடித்து மடக்கி அவனை நிலைத்தில் குப்புற விழுத்தினார்.
நெல்லியடிப் பகுதி சண்டியன் என்று பெயரெடுத்திருந்த அவன் பற்கள் உடைந்து வாயில் இருந்து இரத்தம் வழிய மண்கௌவிய அந்தக் காட்சியைப் பார்த்து ஏனைய சண்டியர்களும் அவர்களை அழைத்து வந்த சாதிமான்களும் திகைத்துப் போய் நிற்க, ‘நான் லண்டனில் அரசியலும் பொருளாதாரமும் மட்டும் படிக்கவில்லை. குத்துச் சண்டையும் பழகியிருக்றேன்.இதோடை உந்த அடிக்கிறது வெட்டுறது வெருட்டிறது எல்லாத்தைம் விடுங்கோ’ என்று பொன் கந்தையா கோபமாகச் சொன்னார்.
அவருக்கு அந்தச் சண்டியர்கள் கோபத்தில் கைவைக்க அது சோல்பரி பிரபுவின் காதுக்கு எட்டினால் பிரச்சனையாகிவிடும் என்று பயந்த மேட்டுக்குடி கனவான்கள் இடையில் புகுந்து சண்டியர்களை ஒப்புக்கு திட்டி
அனுப்பி வைத்தார்கள்.
பொன் கந்தையாவும் கன் பொல்லை இளைஞர்களைப் பார்த்து ‘நீங்கள் எப்பவும் அடிதடி வெட்டுக்கொத்தில் ஈடுபடுகிற வன்முறையாளர்களாக இருக்க வேண்டும் என்றுதான் அவர்கள் (மேட்டுக்குடியினர்) விரும்புகிறார்கள்.நீங்கள் எடுத்ததற்கெல்லாம் சண்டை பிடிக்கிறது,தேவையில்லாத விடயங்களுக்கெல்லாம் ஆயுதங்களை தூக்கிறது எல்லாத்தையும் இனியாவது நிப்பாட்டுங்கோ,நீங்கள் செய்ய வேண்டிய வேலைகள் நிறைய இருக்கு’ என்று கூறிவிட்டுச் சென்றார்.
பொன் கந்தையாவிடம் அடியாவாங்கி அவமானப்பட்டு திரும்பிய மேட்டுக்குடி சண்டியர் தலைவன் நிறைய மது அருந்திவிட்டு நெல்லியடி சந்தியில் இருந்த சங்குனி கடைக்கு (மலையாளி ஒருவரின் தேனீர் கடை) முன்னால் நின்று அந்த வழியால் சொல்வேரை தூசண வார்த்தைகளால் திட்டி இம்சித்து அட்காசம் பண்ணிக் கொண்டிருந்தான்.அவனை அவனது அடிப்பொடிகள் சமாதானப்படுத்த முயன்று கொண்டிருந்தனர்.
அந்த நேரம் பார்த்து கன்பொல்லை கிராமத்துக்கு வந்திருந்த சிறுபான்மைத் தமிழர் மகாசபையைச் சேர்ந்த எம். சி. சுப்பிரமணியம்,ஜேம்ஸ், வீ.ரீ. கணபதிப்பிள்ளை ஆகியோர் யாழ்ப்பாணத்துக்கு திரும்பிச் செல்வதற்கு பேருந்து எடுப்பதற்காக நெல்லியடி சந்திக்கு வந்தனர்.
அப்போது சங்குனி கடையில் இருந்து தேனீர் அருந்திக் கொண்டிருந்த சாதி வெறியர்கள் ‘டேய் உவங்கள் தான்டா உந்த கீழ் சாதி நாய்களின்டை தலைவர்கள். உவங்களை அடிச்சுக் கொல்லுங்கோடோ’ என்று கத்தினார்கள்.
ஏற்கனவே கோபத்தில் அங்கிருந்து அட்டகாசம் செய்துகொண்டிருந்த மேட்டுக்குடி சண்டியர் கூட்டம் அவர்கள் மூவரையும் அடித்து உதைத்து சித்திரவதை செய்ததோடு அவர்கள் கட்டியிருந்த வேட்டியை உருவி அதைக் கொண்டு அவர்களை அங்கிருந்த மின் கம்பத்தில் கட்டி வைத்தது.
அத்துடன் அவர்கள் மீது மண்ணெண்ணையை ஊற்றி உயிருடன் எரித்துக் கொல்லவதற்கும் அந்த சாதிவெறிக் குண்டர்கள் தயாரானார்கள்.
(தொடரும்)
பின் குறிப்பு:- (1949 ல் நடந்த இந்தச் சம்பவம் தங்களது அரசியல் அசிங்கத்தையும் கபடத்தனத்தையும் வெளிக்கொண்டுவந்துவிடும் என்பதால் யாழ் மேட்டுக்குடி அரசியல்வாதிகளால் மூடிமறைக்கப்பட்டுவிட்டது.எற்கவே தோழர் டானியல் மட்டும் ஒரு தடவை இதை தனது அனுபவக் குறிப்பில் எழுதியிருந்தார். இந்த சம்பவத்தை நேரடியாகப் பார்த்த சாட்சியான எனது அப்பு இதை எனக்கு ஏற்கனவே சொல்லியிருந்தார்.அந்தப் பகுதியை சோந்த மறைந்த பொதுவுடமைக் கட்சித் தோழர் சிவராசாவும் 1990 களில் இதைப்பற்றி சொல்லியிருந்தார்)

நினைவழியா வடுக்கள் 15

தென்னிலங்கை எனப்படும் சிறீலங்காவிலே எஸ்.டபிள்யூ.ஆர்.டி. பண்டாரநாயக்கா சிறீலங்கா சுதந்திரக் கட்சியை ஆரம்பிக்கும் வரை சிங்கள ஆளும் வர்க்கத்தை பிரதிநிதித்துவப்படுத்திய ஐக்கிய தேசியக் கட்சியே ஆட்சியதிகாரத்தை கைப்பற்றும் வல்லமை கொண்ட கட்சியாக இருந்து.அந்த வல்லமைக்கு பாதிப்பு எற்படும் போது அதற்கு முட்டுக் கொடுத்து தூக்கிவிடும் முக்கியமான சக்திகளாக யாழ் குடாநாட்டு அதிகார வர்க்கத்தால் தலைமை தாங்கப்பட்ட தமிழ் காங்கிரஸ் மற்றும் தமிழரசுக் கட்சிகள் இருந்தன.
எதிர்கட்சி வரிசையில் இருந்த இடதுசாரிக் கட்சிகளிடையே குறிப்பாக கொம்யூனிஸ்ட் கட்சியில் ரஷ்ய சார்பு சீன சார்பு என்றும் அதிலும் ரஷ்ய சார்பில் ரொஸ்கியின் வழியை பின்பற்றும் ஒரு பிரிவு(சமசமாஜ கட்சி) லெனின் ஸ்டாலின் வழியை பின்பற்றும் ஒரு பிரிவு (கம்யூனிஸ்ட் கட்சி) என்றும் பிரிவுகள் இருந்தன.இந்தக் கட்சிகள் அடித்தட்டு மக்களிடையெ அமோக ஆதரவைப் பெற்றிருந்த போதிலும் தேர்தல் என்று வரும்போது இவர்களிடையே இருந்த பிளவுகள் இவர்களுக்கான பொதுவான ஆதரவுத் தளத்தை பிளவுபடுத்தி தரகு முதலாளித்துவ மற்றும் அடிப்படைவாதக் கட்சிகள் வெற்றிபெறுவதற்கான வாய்ப்பை ஏற்படுத்தின.
ஆதிலும் இந்த ரஷ்ய சார்பு மற்றும் ரொஸ்கியவாத பொதுவுடமைவாதிகளின் பெரும்பாலனவர்கள் அடிப்படைவாத அரசியலுக்கும் வர்க்க அரசிலுக்கும் இடையில் சமரசம் செய்து கொண்ட திரிவுவாதிகளாக இருந்தார்கள்.இந்தியாவில் மார்க்சிசத்தை பார்பணிய நலன்களுக்கு ஏற்வாறு இசைவாக்கம் செய்ய முயன்ற வைதீக மார்க்சிஸ்டுகளுக்கு இiயானவர்களாக இவர்கள் இருந்தார்கள்.
சிறீலங்காவில் ஆட்சி அதிகாரத்தில் இருந்த ஐக்கிய தேசிக்கட்சி ஒரு தரகு முதலாளித்துவ ஏகாதிபத்திய சார்புக் கட்சியாக இருந்தது.அந்தக் கட்சி நாட்டின் தேசிய நலனை பிரதிபலிக்கவில்லை என்ற அதிருப்;தி சிங்கள புத்திஜீவிகளிடத்திலும் சிங்கள தேசியவாதிகளிடத்திலும் இருந்தது.
இதற்கு தலைமை தாங்குபவராக எஸ்.டபிள்யூ.ஆர்.டி. பண்டாரநாயக்கா இருந்தார். ஏறத்தாழ 1953-54 காலகட்டத்திலே இந்த நிலைமைகள் உருவாகிவிட்டன.
அநாகரிக தர்பாலாவின் காலத்தில் புத்துயிர்ப்பு செய்யப்பட்ட பௌத்த சிங்கள தேசியவாதத்தை ஒரு மாபெரும் அரசியல் இயக்கமாக வளர்த்தெடுத்துச் செல்லமுடியாமல் சேடமிழுத்துக்கொண்டிருந்த சிங்கள இனவாதிகளுக்கு எஸ்.டபிள்யூ.ஆர்.டி. பண்டாரநாயக்காவின் வருகை ஒரு திருப்பு முனையாக அமைந்தது.
பௌத்தமதத்தையும் பௌத்த கலாச்சாரத்தையும் முதன்மைப்படுத்தல்…
சிங்கள மொழியையும் சிங்கள பண்பாட்டையும் முதன்மைப்படுத்தல்…
என்கின்ற கோசங்களோடு இவர்கள் பண்டாரநாயக்காவின் பின்னால் அணி திரள ஆரம்பிக்கின்றனர்.
இந்த இடத்திலேதான் பௌத்த சிங்கள தேசிய வாதம் பௌத்த சிங்கள பேரினவாதமாக உருமாற்றம் பெறுகிறது.
ஆட்சியை கைப்பற்றுவதில் குறியாக இருந்த பண்டாரநாயக்காவுக்கு இந்த பௌத்த சிங்கள பேரிவாத சிந்தனை என்பது ஒரு வரப்பிரசாதமாக அமைந்தது.
அவர் இதை எகாதிபத்திய எதிர்ப்பு சோசலிச சமத்துவம் என்கின்ற முலாங்களை பூசிக்கொண்டு சிறீலங்கா சுதந்திரக்கட்சி என்ற பெயரில் களம் இறங்குகிறார்.வலது சந்தர்ப்பவாத அரசியல் போக்கை கொண்டிருந்த கொல்வின் .ஆர்;.டி.சில்வா, என்.எம்.பெரேரா, பீட்டர் கெனமன் போன்ற பல சிங்கள இடதுசாரித் தலைவர்களும் ஏகாதிபத்திய எதிர்ப்புக் கூட்டணி என்ற பெயரில் பண்டாரநாயக்காவின் முகாமுக்குள் ஐக்கியமாகின்றனர்.
இந்தப் பின்ணியிலேதான் சிறீலங்காவிலே ஆட்சிமாற்றம் நடக்கிறது.எஸ்.டபிள்யூ.ஆர்;.டி. பண்டாரநாயக்கா இலங்கை ஒற்றiயாட்சி நாடாளுமன்றத்தின் தலைமை அமைச்சராகின்றார்.
சிங்களம் மட்டும் சட்டம் கொண்டுவரப்படுகிறது.
1958 இனக்கலவரம் நடக்கிறது
1918 ம் ஆண்டு தமிழர் தலைவர் என்று சொல்லப்பட்ட சேர்.பொன் இராமநாதனை சிங்கள மக்கள் கொழும்பு வீதிகளிலே தங்களது தேள்களிலே சுமந்தவாறு ஊர்வலம் போகிறார்கள். அவர் பயணம் செய்த குதிரை வண்டியை குதிரைகளுக்கு பதிலாக தாங்களே இழுத்துச் செல்கிறார்கள்.
1958ம் ஆண்டு அதே சிங்கள மக்கள் அதே கொழும்புத் தெருக்களிலே தமிழர்களை உயிரோடு எரிக்கிறார்கள்.தமிழ் பெண்களை பாலியல் வல்லுறவுக்கு உட்படுத்துகிறார்கள்.தமிழர்களுடைய உடைமைகளை சூறையாடுகிறார்கள்.
1918ற்கும் 1958 க்கும் இடைப்பட்ட 40 வருடத்தில் என்ன நடந்தது? ஏன் இந்த மாற்றம்?
இதை சிங்கள பௌத்த பேரனிவாத மயப்படுத்தப்பட்ட அரச அதிகாரத்தின் வெற்றியாகவும் பிரித்தானியர்கள் அறிமுகப்படுத்துவிட்டுச் சென்ற பல்தேசிய பல்கலாச்சார அரசமைப்பின் தோல்விவும் எடுத்துக்கொள்ளலாம்.
1918 லே ஆட்சியாளர்களாக பிரித்தானியர்கள் இருந்தார்கள். ஆளப்படுபவர்களாக சிங்களவர்களும் தமிழர்களும் இருந்தார்கள்.ஆள்பவர்களை எதிர்த்து ஆளப்படுபவர்கள் ஐக்கியப்படுவது இயல்பு.அந்த இயல்பு தான் சேர்.பொன்.இராமநாதனை சிங்களவர்கள் தூக்கி வைத்துக் கொண்டாடிய போது இருந்தது.
ஆனால் 1958ல் ஆள்பவர்களாக சிங்களவர்களும் ஆளப்படுபவர்களாக தமிழர்களும் இருந்தார்கள்.1948 ல் பிரித்தானியர்கள் உருவாக்கிய ஒற்றையாட்சி அரசில் சட்டமும் சிங்கவர்களும் தமிழர்களும் இணைந்த இலங்கை தேசம் இலங்கைத் தேசியம் என்ற ஒற்றையாட்சி நாடாளுமன்ற ஆட்சிமுறை சிங்களவர்களை ஆளும் தரப்பாகவும் தமிழர்களை ஆளப்படும் தரப்பாகவும் மாற்றிது.
ஐக்கிய இராட்சியத்தில் இருந்து ஸ்கொட்லாந்து பிரிந்து செல்லும் முடிவை தற்போது எடுத்திருப்பதையிட்டு பிரித்தானியா கையறு நிலையில் புலம்பிக்கொண்டிருக்கிறது.
பிரித்தானியவும் பிரான்சும் தாங்கள் அறிமுகப்படுத்திய பல்லினக் கலாச்சாரம் பலதேசியவாதம் என்பன தோற்றுப்போய்விட்டதாக இப்போது தான் ஒப்புக் கொள்கின்றன.
ஆனால் 1958லேயே இலங்கைத் தீவில் அது தோற்றுப் போய்விட்டது.
உயரிய நாடாளுமன்ற ஜனநாயக மரபு மற்றும் கல்வியறிவு அடிப்படை பொருளாதார வளர்ச்சி என்பவற்றை கொண்ட தமது நாட்டிலேயே பல்கலாச்சார ஒருங்கிணைவு பல்தேசிய ஒருங்கிணைவு என்பது தோற்றுப் போய் விட்டதாக இன்று ஒப்புக்கொள்ளும் பிரித்தானிய ஆட்சியாளர்கள் மதவாதமும் இனவாதமும் கல்வியறிவின்மையும் சமச்சீரற்ற பொருளாதார கட்டமைப்பையும் சாதி அடிப்படையிலான ஏற்றத்தாழ்வான
சமூகக் கட்டமைப்பையும் கொண்ட இலங்கைத் தீவில் வாழும் மக்களை அதை கடைபிடிக்கும்படி கூறியதென்பது புதிய மருந்தொன்றை சோதனைக் கூடத்தில் எலிகளுக்கும் அதையொத்த சிறு பிராணிகளுக்கும் கொடுத்து பரிசோதிக்கும் செயலுக்கு ஒப்பானதாக இருந்தது.
பிரித்தானிய காலணித்துவ எஜமான்கள் 1948ல் அறிமுகப்படுத்திவிட்டுச் சென்ற ஒற்றையாட்சி நாடாளுமன்ற முறையின் தோல்வியே 1958 இனக்கலவரமாகும்.
இந்த ஒற்றையாட்சி நாடாளுமன்ற அமைப்புமுறை என்பது தமிழர்களை சிங்கள அதிகாரவர்க்க அரசுக்கு ஜனநாயகத்தின் பேரால்; அடிமைப்படுத்தும் ஒரு பொறி என்பது இந்த யாழ்குடாநாட்டு அதிகார வர்க்க அரசியல் தலைவர்களுக்கு தெரிந்திருக்கவில்லை என்று எழுந்தமானமாக கூறிவிடமுடியாது.
இலங்கைக்கு கிடைத்திருப்பது சுதந்திரமல்ல. ஆட்சிமாற்றமே என்றும் முன்பு பிரித்தானிய ஆட்சியாளர்கள் இருந்த இடத்தில் இப்போது அவர்களுக்கு சேவகம் செய்யக்ககூடிய அவர்களது நலன்களுக்காக செயற்படக் கூடிய ஏகாதிபத்திய சார்பு அரசே அதிகாரத்துக்கு வந்திருக்கிறது என்றும் இடதுசாரிகள் திரும்பச் சொல்லிக்கொண்டே இருந்தார்கள்.
இலங்கையில் வாழும் அனைத்து உழைக்கும் மக்களும் ஒன்றிணைந்து இந்த அரசை தூக்கி எறிந்து விட்டு அனைவருக்கும் சமத்துவமான சிங்கள தமிழ் மக்களின் சுயநிர்ணய உரிமையை ஏற்றுக்கொள்கிற பாட்டாளி வர்க்க அரசை உருவாக்க வேண்டும் என்று அவர்கள் கூறியது இவர்களுக்கு எட்டிக்காயை விடக் கசப்பானதாக இருந்தது.
குட்டுப்பட்டாலும் மோதிரக் கையால் குட்டுப்பட வேண்டும் என்ற ஆங்கில வழிச் சிந்தனையும் அதன்பால்;பட்ட ஏகாதிபத்திய சார்பு நிலையும் இவர்களை தமிழ் மொழி தமிழ் இனம் தமிழ் நிலம் தமிழர்களுடைய வரலாற்றின் நீட்சி அதனடிப்படையில் தமிழர்களுடைய பிரதேசத்தில் அவர்கள் ஒரு தனித்தேசிய இனமாக வாழ்வதற்கு அவர்களுக்கிருந்த இறைமைபற்றியும் தமிழர்கள் சுயநிர்ய உரிமையுள்ள ஒரு இனம் என்பது பற்றியும் தமிழ் சிந்தனைத் தளத்தில் இருந்து சிந்திக்கவிடாமல் தடுத்தது.
1958 இனக்கலவரம் நடந்த பின்பாவது அரசு என்ற அடக்குமுறைக் கருவி பற்றியும் அந்த அடக்குமுறைக்கருவியை சிங்கள அதிகார வர்க்கம் ஒரு துப்பாக்கி வேட்டைக் கூட திர்க்காமல் கைபற்றியுள்ளது பற்றியும் அந்த அரசு சிங்கள பௌத்த பேரினவாத அரசாக தன்னை மறுநிர்மாணம் செய்துகொள்ள ஆரம்பித்திருப்பது பற்றியும் இவர்கள் புரிந்துகொண்டிருக்க வேண்டும்.இந்த அரச இயந்திரத்திரத்துக்கு ஒத்துழைப்பு வழங்குவது எதிர்காலத்தில் தமிழ் மக்களை மிகப்பெரிய அடிமைத்தனத்துக்குள் தள்ளும் என்பதையாவது இவர்கள் உணர்ந்திருக்க வேண்டும்.
ஆனால் இவர்கள் திரும்பத் திரும்ப தமிழ் மக்களை முட்டாள்களாக்கப் பார்த்தார்கள்.
எந்த அரச இயந்திரம் தமிழ் மக்கள் மீது அடக்குமுறையை திணித்ததோ, எந்த அரச இயந்திரம் வன்முறையாளர்களையும் குண்டர்களையும் ஏவிவிட்டு தமிழ் மக்களின் உடமைகளை சூறையாடி உயிர்களை பறித்து அவர்கள் ஏதிலிகளாக்கியதோ அந்த இனவாத அரச இயந்திரத்திடம் நியாயம் கேட்கும் அகிம்சைப் போராட்டத்தை இவர்கள் நடத்தினார்கள்.
கொலைகாரனிடம் அவன்செய்த கொலைக்கு பிராயசித்தம் கேட்கும் இந்த நடவடிக்கையை இவர்கள் அகிம்சை வழியிலான உரிமைப் போர் என்று வெட்கமின்றி பிரகடனப்படுத்தவும் செய்தார்கள்.
இந்த நிலையில் கூட இவர்கள் இந்த சிங்கள மேலாதிக்க அரச இயந்திரத்தை பகிரங்கமாக நிராகரித்துவிட்டு தமிழ் மக்களின் இழந்த இறைமையை மீட்பதற்கான போராட்டத்தை ஆரம்பிக்க முன்வரவில்லை.
பிரித்தானிய எஜமான் திணித்துவிட்டுப் போன அந்த பல்தேசிய பல்கலாச்சார நாடாளுமன்ற அமைப்பு முறைக்குள் தான் இவர்கள் தீர்வைத் தேடி ஓடினார்கள்.
தமிழர்கள் சிங்களவர்களுக்கு சமானமாக சுயநிர்ணய உரிமையுடன் வாழக்கூடிய ஒரு தீர்வை இவர்கள் கேட்கவில்லை.சிங்கள மேலாதிக்க நாடளுமன்ற முறைமையின் கீழ் ஒட்டுண்ணிகளாக ஒரு ஓரத்தில் ஒட்டிக்கொண்டிருக்கக் கூடிய கூட்டாட்சி முறையைத்தான் இவர்கள் கேட்டார்கள்.
சிங்களவர்களுக்கு இலங்கைத் தீவில் தங்களுடைய அரசை தாங்களே உருவாக்குவதற்கு எந்தளவுக்கு அருகதையும் உரிமையும் இருந்ததோ அதைவிட மேலான அருகதையும் உரிமையும் தமிழர்களுக்கு இருக்கிறது என்பதை சட்ட ரீதியாக நிராகரித்து இலங்கை நாடாளுமன்றம் என்ற அந்த சிங்கள மேலாதிக்க அமைப்பை தூக்கி எறிய ஏன் இவர்களால் முடியவில்லை?
முஸ்லீம்களுக்கும் சிங்களவர்களுக்கும் பிரச்சனை நடந்த போது போக்குவரத்து வசதிகள் குறைவான முதலாம் உலகப்போர் நடைபெற்ற ஆபத்தான காலப்பகுதியில் லண்டனுக்குச் சென்று பிரித்தானிய அரசிடம் சிங்களவர்களுக்காக பேசிய இவர்களால் எந்த நெருக்கடிகளும் இல்லாத போக்குவரத்து வசதிகள் சுலபமாகிப் போன ஒரு காலகட்டத்தில் லண்டனுக்கு சென்று நீங்கள் எங்கள் மீது திணித்த ஆட்சிமுறைதான் எங்கள் மக்களின் அழிக்கிறது.எங்களை அடிமைப்படுத்துகிறது. எங்களிடம் இருந்து வலுக்கட்டாயமாக பறிக்கப்பட்ட எங்களது இறைமையை எங்களுக்கு திருப்பித்தாருங்கள் என்று இவர்கள் கேட்டிருக்கவேண்டும்.காலிமுகத் திடலிலே செய்த சத்தியாகிரகப் போராட்டத்தை இவர்கள் லண்டனில் செய்திருக்க வேண்டும்.ஏன் செய்வில்லை?
பாரிஸ்டர் கியூசி என்று மிகப் பெரிய சட்டமேதைகளாக திகழ்ந்த இவர்களால் தமிழர்கள் இழந்த உரிமையை மீட்பதற்கு பிரித்தானிய அரசுக்கு எதிராக பிரித்தானிய நீதிமன்றத்தில் ஏன் வழக்குப் போடமுடியவில்லை?
இத்தனை கேள்விகளுக்கும் ஒரே விடை இவர்கள் செய்தது தமிழ் மக்களின் விடுதலைக்கான அரசியல் அல்ல!தங்களது அதிகாரத்தை தக்க வைப்பதற்கான பிழைப்புவாத அரசியலையே இவர்கள் செய்தார்கள்.
குறிப்பாக சொல்வதானால் பிரித்தானியர்கள் அறிமுகப்படுத்திய வெஸ்ட் மினிஸ்ட்டர் ஆட்சிமுறை இலங்கைக்கு ஏற்புடையது அல்ல என்றோ இலங்கை தேசியம் என்பது தவறான ஒரு கோட்பாடு என்றோ இவர்கள் ஒருபோதும் ஆணித்தரமாக எடுத்து சொல்லவில்லை.அது ஒரு உன்னதமான அமைப்பு வடிவம் என்றும் இந்த அமைப்பு வடிவத்தை பலப்படுத்துவதன் மூலமே தங்களுக்கான அதிகாரத்தை தக்கவைக்க முடியும் என்றும் இவர்கள் நம்பினார்கள்.அதை நம்பும்படி தமிழ் மக்களையும் கோரினார்கள்
ஒருவகையில் பௌத்த சிங்கள பேரினவாதத்தை தங்களது அரசியல் இருப்புக்கான அடிப்படை கொள்கையாக கடைப்பிடித்த சிங்கள அதிகார வர்க்கத்துக்கும், அதற்கு எதிரான தமிழ் எதிர்ப்பியக்கத்தை நடத்திய தமிழ் அதிகாரவர்க்கத்துக்கும் இடையில் அடிப்படையில் ஒரு ஒற்றமை இருந்தது.அதாவது இரண்டு பகுதியினருமே மக்கள் நலன் சார்ந்த அரசியலை புறந்தள்ளி உணர்ச்சி அரசியலை அல்லது சுலோக அரசியலை முதன்மைப்படுத்தினார்கள்.
சிங்களவன் எதிர் தமிழன் அல்லது தமிழன் எதிர் சிங்களவன் என்ற இந்த உணர்ச்சி அரசியல் அல்லது சுலோக அரசியல் இலங்கை நாடாளுமன்றத்துக்கான ஆசனங்களை பெறுவதற்கான போட்டியில் வெற்றிபெறுவதற்கு இரண்டு பகுதியினருக்கும் கைகொடுத்தது.அரசியல் அரங்கத்திலும் தேர்தல் மேடைகளிலும் இவர்கள் எதிரிகள் போல் வெளிக்காட்டிக் கொண்டாலும் தேர்தலில் வெற்றி பெற்று நாடாளுமன்றத்துக்கு சென்ற பின்னர் அதிகாரத்தை பங்கு போட்டுக்கொள்வதற்காக கைகோர்த்துக் கொண்டார்கள்.
இந்தக் கைகோர்த்லை நியாயப் படுத்துவதற்காக சிங்களக் கட்சிகளுடன் ஆட்சிமைப்பதற்காக பேரம் பேசுவதன் மூலம் தமிழர்களுடைய உரிமைகளை பெற்றுக் கொள்லாம் என்றொரு மாயத் தோற்றத்தை இவர்கள் தமிழ் மக்கள் மத்தியில் எற்படுத்தியிருந்தார்கள்.
சிங்களம் மட்டும் சட்டத்தை எதிர்த்து தமிழர்கள் குறிப்பாக தமிழ் பிள்ளைகள் சிங்கள மொழியை படிக்கக்கூடாது என்ற மேடைகளில் முழங்கிய இவர்கள் தங்களது பிள்ளைகளக்கு சிங்களத்தை படிப்பித்தது அன்றைய காலகட்டத்தில் விமர்சனத்துக்கு உரிய ஒன்றாக இருந்தது.
ஆனால் இதே அதிகார வர்க்க அமைப்பில் பிறந்து லண்டன் ஒக்ஸ்போட் பல்கலைக் கழகத்தில் உயர்கல்வி கற்று தாயகம் திரும்பி அரசியலில் ஈடுபட்ட ஒருவர் அன்றைய காலகட்டத்தில் தமிழ் தலைவர்கள் என்று சொல்லிக் கொண்ட தமிழ் தலைவர்களை விட வித்தியாசமாக சிந்தித்தார். வித்தியாசமாகச் செயற்பட்டார். வித்தியாசமான மனிதராக இருந்தார்.
நான் அவரை முதன் முதலாக 1952 ல் பாhத்ததாக ஞாபகம் இருக்கிறது. ஏனென்றால் எங்களுரில் நான் அறிந்தவரை எந்த அரசியல்வாதியும் வந்து கூட்டம் வைத்ததில்.ஆனால் எங்களுரும் அருகிலுள்ள புலொலியில் இருக்கும் சின்னத்;தாய் பிள்ளையார் கோவில் விதியில் அல்லது உபய கதிர்காமம் கோவில் வீதியில் தான் தமிழரசு தமிழ் காங்கிரஸ்கட்களுடைய கூட்டங்கள் நடக்கும்.
நான் அதை வேடிக்கை பார்ப்பதற்கு எனது தந்தையுடன் அல்லது எனது உறவினர்களான பாடசாலை நண்பர்களுடன் செல்வதுண்டு.
பேரிய மேடை போடப்பட்டு கட்சிக் கொடிகள் மற்றும் வண்ண காகிதங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டு நாற்புறவும் ரியூப் லைட்டுகள் போடப்பட்டு ஒலிபெருக்கிகளில் பாடல்கள் ஒலிக்க விடப்பட்டு ஏறக்குறை ஒரு திருவிழா காட்சியைப் போல அந்த அரசியல் கூட்டங்கள் இருக்கும்
அரசியல் தலைவர்கள் என்று சொல்லப்படுபவர்களும் அவர்களது தொண்டரடிப்பொடிகளும் காரர்களில் அணிவகுத்து வந்து இறங்குவார்கள்.மாலை மரியாதை மேளதாளங்களுடன் அவர்கள் மேடைக்கு அழைத்துவரப்படுவார்கள்.அவர்களது வருகையை அறிவிக்கும் வகையில் பட்டாசு வெடிப்பு வாணவேடிக்கையும் நிகழ்த்தப்படும்.இது சிறுவர்களான எங்களுக்கு ஒரு புதுமையான வித்தியாசமான நிகழ்வாக இருக்கும்.அதை பார்த்து அந்த அரசியல் தலைவர்கள் கடவுளுக்கு நிகரான பெரிய மனிதர்கள் என்று ஒரு பிரம்மை எங்களுக்குள் ஏற்படும்.
ஆனால் மேடை இல்லாமல் ஒலிபெருக்கி இல்லாமல் 2 பெற்றோல்மாக்ஸ் வெளிச்சத்தில் 1960 ம் ஆண்டு முதல் முதலாக எங்களுடைய ஊரில் ஒரு அரசியல் கூட்டம் நடந்தது.
அந்த கூட்டத்தில் உரையாற்றவந்தவர் காரில் வந்து இறங்கவில்லை ஒற்றை மாடு பூட்டிய கரத்தை வண்டிலில் வந்து இறங்கினார்;. அவருக்கு துணையாக ஒரு நான்கு ஐந்து பேர் சைக்கிளில் வந்திருந்தார்கள். எல்லோருமே மிக எழிமையான தோற்றத்தில் இருந்தார்கள்.
மாட்டுவண்டியில் வந்து இறங்கிய மனிதருக்கு சற்று இருமல் வந்தது.
அந்தக் கூட்டத்தை ஒழுங்குசெய்தவர்களில் ஒருவரான எனது சித்தப்பா செல்லத்தம்பி அவர்கள் உடனே ஏற்கனவே வாங்கி வைத்திருந்த ஒரு சோடாவை உடைத்து அவரிடம் கொடுக்கச் சென்றார்.
அவர் அதை மறுத்துவிட்டு குடிக்க தண்ணீர் கொண்டுவரும்படி கேட்டார்.
ஊடனே அருகிலிருந்து எமது உறவுக்காரர் ஒருவர் வீட்டில் இருந்து ஒரு பெரிய கிளாசில் தண்ணீர் கொண்டு வந்து கொடுக்கப்பட்டது.
அவர் எந்தவித தயக்கமும் இல்லாமல் அதை வாங்கி மடமடவென்ற குடிக்க எமது ஊரவர்கள் உலக அதியச்தை பார்த்ததைப் போல ஆச்சரியத்துடன் பார்த்தார்கள்
‘இவர் எந்தப் பெரிய மனிசன்.இந்த தொகுதியின் எம்பி.. எங்களட்டை வந்து தண்ணி வாங்கி குடிக்கிறார். இவரல்லவோ மனிசன்.. தமிழ் தமிழர் எண்டு கத்திற தமிழரசு தமிழ் காங்கிரஸ் கட்சிக்காரங்கள் இப்படி எங்களட்டை தண்ணிவாங்கி குடிப்பாங்களோ?இல்லை எங்கடை ஊருக்குத்தான் வருவாங்களோ? இது தான் எங்கள்  மக்கள் மத்தியில் பரபரப்பான பேச்சாக இருந்தது
(தொடரும்)